Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘universidade’ tag

O estaleiro vigués Freire bota o oceanográfico máis avanzado do mundo

without comments

O estaleiro vigués Freire procedeu hoxe á botadura, a porta pechada, do “Discovery”, o buque oceanográfico máis avanzado do mundo cuxa construción encargouna o Instituto británico de investigación ambiental (NERC) por 85 millóns de Euros para a renovación do anterior RSS Discovery, en funcionamento desde 1962

O buque deseñado pola empresa norueguesa Skipsteknisk AS; que tamén deseñou o RSS James Cook, ten  99,70 metros de eslora, unha manga de 18 metros e unha capacidade para 52 persoas, 28 delas científicos. Tras a botadura realizada no día de hoxe, o prazo de entrega definitiva ao NERC, será para Xuño de 2013 e dispoñible para a ciencia en 2014.

 

Discovery

O novo oceanógráfico RSS Discovery, é actualmente o oceanográfico máis avanzado que pode existir no mercado, ao incorporar os últimos avances tecnolóxicos e converténdoo en referencia mundial. Para o Consello de Investigación do Medio Ambiente Natural inglés, armador do novo laboratorio flotante, trátase dunha unidade de substitución do vetusto RSS Discovery construído en 1962.

O buque, ten 6 laboratorios (un principal, un para fins múltiples, outro na cuberta, un laboratorio químico e outro ambiental, así como un laboratorio de bioluminiscencia) e ademais incorpora un laboratorio de medición de salinidade. O buque, disporá tamén dun ROV.

A tecnoloxía que incorpora o Discovery, convérteo na plataforma ideal de investigación de problemas ambientais; especialmente os relativos aos cambios nos océanos e a súa relación co cambio climático, o cartografiado de deslizamientos submarinos e de terremotos así como o estudo de ecosistemas únicos e descoñecidos do fondo submarino.

Neste vídeo dunha reportaxe de onte en TVG pódese ver parte do barco xa que a botadura foi a porta pechada.

 

Estaleiros Freire e oceanográficos

El Astillero vigués de Freire, recibiu, o encargo en maio de 2010 tras gañar un concurso internacional ao que se presentaron 22 estaleiros de todo o mundo xusto no momento no que a crise comezaba a apremar ao naval vigués polo tax-lease. Entre este mes de Abril e o verán, resolveranse outro tres concursos para a construción de diferentes oceanográficos con países africanos, árabes e con Venezuela.

El Astillero, foi o encargado de construír e de botar en 2006 o “Sarmiento de Gamboa” para o CSIC de España, converténdoo no buque oceanográfico máis avanzado do organismo científico español, ao ser o primeiro buque oceanográfico español que pode traballar con ROV’s (Remote Operated Vehicle) de altas profundidades e con AUV’s (Autonomous Underwater Vehicle). Recentemente, este buque xunto co “Ramón de Margalef”; tamén construído en Vigo pero nos estaleiros Armón, foron os encargados do seguimento do volcán submarino do Hierro.

 

Foi precisamente grazas á construción do Sarmiento de Gamboa, o que lle serviu ao estaleiro para lograr ser unha referencia mundial na construción deste tipo de buques, logrando pouco despois contratos de construción de buques oceanográficos para a Universidade de Catar.

O Sarmiento de Gamboa, tamén serviu para que en 2008 o Goberno de Venezuela encargase ao estaleiro Freire en colaboración co tamén vigués de Vulcano, tres buques oceanográficos das mesmas características que o buque español. A función principal destes oceanográficos encargados pola Mariña Venezolana, será a de apoio loxístico e científico ao labor de prospección e procura de petróleo dos buques sísmicos que tamén formaban parte do contrato.

En 2011, entregou o oceanográfico “Pegaso”,  o buque de investigación mariña privado máis avanzado do mundo e foi encargado por Alejandro Burillo Azcárraga, magnate do sector das telecomunicacións en México cunha eslora de 73,5 metros, manga de 13 e unha autonomía de 10.000 millas náuticas cunha velocidade máxima de 17 nós. O barco pode albergar até 32 persoas.

O barco, máis parecido a un iate de luxo que a un buque oceanográfico, forma parte do Grupo Pegaso, unha das numerosas sociedades que compoñen o armazón empresarial da familia Azcárraga para poder ser charteado a universidades e centros de investigación mariña do todo o mundo.

Unha das curiosidades deste barco, é que nunha das cubertas principais ten unha vivenda de gran luxo de 120 metros cadrados ademais de que o barco alberga un pequeno submarino de nove metros de eslora construído en Trieste (Italia) así como un helicóptero grazas a unha plataforma de aterraxe deslizable.

Para a construción do Pegaso, empregáronse estritas medidas de seguridade, coa habilitación de carpas nas bancadas para evitar que puidese ser visto desde o exterior do Estaleiro, situado no barrio de Bouzas debido ás cláusulas de confidencialidade do contrato.

Written by ar

Abril 7th, 2012 at 5:33 p.m.

Jaime Cabeza e as sombras sobre a súa candidatura a reitor da UVIGO.

without comments

Durante estas semanas, a UVIGO está en plena campaña electoral para reitor. Con dous candidatos, Jaime Cabeza e Salustiano Mato, a campaña está a porse dura con acusacións dun lado e doutro, vídeos “sexistas”… Con todo asáltannos as dúbidas de como se pagaron as publicidades grandilocuentes de Jaime Cabeza? Axuda por baixo da mesa? Pode estar o OPUS detrás do candidato? As sombras do PP e de Corina Porro co candidato?

Hoxe falaremos de Jaime Cabeza, catedrático de Dereito e candidato de Nova Universidade ao reitorado da UVIGO. O seu nome correu como a pólvora cando se presentou, debido á entrada de “aire novo” na campaña, para acabar coa omnipresente Alternativa Universitaria.

Ao longo da campaña e a través do seu blogue coa sección “Tano sen tino” dedicouse a criticar ao seu opoñente, Salustiano Mato, ademais de non permitir o acceso de cámaras aos debates cos alumnos. A última, foi tanto o apoio explícito dos “cachorros de Novas Xeracións”, como as dúbidas de onde sacou o diñeiro para a súa campaña electoral?.

Ambas as candidaturas, dispoñen de 6.000 euros, aínda que resulta rechamante, como eses 6.000 euros dan para moito, con cartelaría asulagando todas as facultades, grandes publicidades ás entradas das facultades e valos publicitarios nos viarios de acceso ao campus de Vigo.

Fotografía de Jaime Cabeza

A última noticia foi a irrupción do apoio explícito de Novas Xeracións na campaña de Jaime Cabeza e a posibilidade de que o Opus poida estar detrás do candidato dunha ou doutra forma.

A nadie puede extrañarle, dice un miembro de Nuevas Generaciones, la organización juvenil del Partido Popular, «que pidamos el voto para Jaime [Cabeza]». Y se refiere a un elemento singular de la lista con la que el candidato de Nova Universidade ha planificado su asalto al rectorado. Ese elemento se llama María José Bravo y, además de aspirar a ser la secretaria general de la Universidad de Vigo, acaba de ser aupada por Corina Porro a la vicesecretaría de comunicación del PP de Vigo.

Nuevas Generaciones envió recientemente a sus miembros un correo electrónico en el que pide que se decanten por Jaime Cabeza. «Es un buen candidato, con las ideas claras, mejor que Salustiano Mato. Demuestra que tiene una buena formación y que tiene capacidad de gestión», afirma un dirigente de esa organización política juvenil. El hecho de que Cabeza sea militante del BNG -poco activo- no es obstáculo para que apuesten por él.

La Voz

O certo, é que até agora aínda non soubemos nada do programa de Jaime Cabeza, xa que un simple acceso polo seu blogue, móstranos as críticas cara ao seu adversario (e ti máis). Suponse que é un candidato a reitor? Hai demasiadas dúbidas sobre o candidato Jaime Cabeza, que debería de aclarar, se non quere que a bóla siga aumentando.

Tampouco é que o seu opoñente Salustiano Mato, durante esta campaña fixese moito, aínda que de momento é a opción menos mala.

Nota

Transcribimos a mensaxe, segundo chegounos á redacción. Ciencias  desmárcase de todo o publicado, aínda que permitimos a liberdade de expresión e non como fan outros.

A importancia dos lagartos nos ecosistemas insulares

without comments

O lagarto ocelado (Lacerta lepida) consume os froitos de gran número de plantas, algunhas delas claves na configuración das comunidades ás que pertencen. Así o demostrou unha recente investigación realizada polo grupo de Ecoloxía das Plantas no Parque Nacional das Illas Atlánticas, uns datos que ademais do seu interese teórico presentan tamén un elevado interese aplicado xa que “serán unha ferramenta sumamente útil para a xestión dos recursos naturais do parque”, tal e como salientou o director do proxecto, o profesor Luis Navarro, quen destacou que servirán “para formular a mellor estratexia de conservación das partes implicadas nesta interesante interacción entre organismos”.

Entre as plantas participantes desta relación complexa, atópanse algunhas de particular interese, como a camariña (Corema album), un dos principais valores botánicos do parque nacional que, grazas ao servizo que lle presta o lagarto, ve favorecida a dispersión das súas sementes. É a que máis se beneficia, pero non a única, outras plantas que se favorecen dos seus servizos son a zarzamora (Rubus ulmifolius), o abruñeiro(Prunus spinosa), a madreselva (Lonicera peryclimenum) e ata catorce especies de plantas máis que foron atopadas nos excrementos dos lagartos.
Esta interacción positiva para as plantas dáse con maior frecuencia en illas, xa que neses territorios, limitados no espazo e confinados con respecto ás masas continentais, os froitos carnosos constitúen unha maior proporción da dieta dos lagartos. Mentres que os seus conxéneres do continente teñen un acceso fácil a outro tipo de recursos alimenticios como os insectos, nas illas eses recursos son tamén limitados e a dieta a base de froitos adquire unha maior importancia relativa.

La importancia de los lagartos en los ecosistemas insulares from divulgare on Vimeo.

Máis info en duvi

O sexo dos polbos

without comments

Estes días coñeceuse a noticia de que biólogos da USC, descubriran que o polbo ten paternidade múltiple. Con todo, non é o único dato destes cefalópodos, porque o sexo dos polbos, é unha das maiores marabillas dos invertebrados cunha calidade e espectacularidade tal, que nalgúns casos podería lembrar ao cortexo sexual das aves.

pulpo - aquarium de seattle

Fotografía de oshkar

Os cefalópodos, en especial os polbos, son dos invertebrados non artrópodos, os máis evolucionados de todos en todos os sentidos:

– Posúen un sistema circulatorio cuasipechado, o que lles permite manter unha elevada actividade metabólica con respecto a outros invertebrados.

– Unhas branquias altamente evolucionadas con corazóns accesorios para aumentar o fluxo de sangue e o intercambio de gases.

– Un “cerebro” que domina cada brazo ou a capacidade de diferenciar obxectos de 0,5 cm a 1 metro de distancia, podendo axustar a súa visión aos cambios de luz do ambiente polo cambio de tamaño da pupila ou a migración das súas pigmentos visuais. Os seus centros nerviosos conteñen uns 160 millóns de células.

Entre outras cousas, considérase que os polbos, son os individuos máis evolucionados de todos os invertebrados debido á capacidade de resolver problemas, sortear obstáculos ou memorizar patróns.

Pero o mellor de todo, é o seu proceso reprodutivo cun brazo hectocotíleo e un espectacular cortexo sexual.

O Sexo


O acto de cortexo sexual, considérase ao comportamento animal específico que ten como finalidade obter parella e exhortala ao apareamiento e nos polbos é unha marabilla.

Os polbos non seleccionan á primeira femia que lles pasa por diante, senón que a elección de parella, é un proceso extremadamente coidadoso cun cortexo e unha sedución, coa capacidade de “porse celosos”, como en humanos, o que lles obriga a loitar cos seus rivais “polo amor dunha femia”, podendo ser loitas de até media hora e case sempre, levando a morte do rival.

Durante o cortexo, os polbos teñen produción de iridiscencia para atraer ás femias, grazas a que presentan uns órganos cromatóforos realmente complexos que están controlados por músculos.

Para cambiar de color, el individuo deforma el tamaño o la forma del sacculus por medio de contracciones musculares, logrando así variar el estado de translucidez, reflexión u opacidad de los pigmentos. Este mecanismo difiere del utilizado por los peces, anfibios y reptiles, donde lo que ocurre es una translocación de pigmentos en el interior de la célula.

Al igual que los camaleones, los cefalópodos utilizan el cambio fisiológico de color como medio de interacción social. Además, se encuentran entre los que poseen una mayor habilidad en la adaptación al fondo, presentando la capacidad de asemejar su aspecto tanto al color como a la textura del ambiente en el que se encuentren de forma excepcionalmente precisa.

Wikipedia

Cando seleccionan á femia, os polbos alargan un brazo modificado, denominado brazo hectocotíleo (terceiro pola dereita) e fan que o brazo toque á femia. O brazo hectocotíleo, recolle os espermatófotos que salguen polo sifón e son conducidos por un rego profundo entre as dúas ventosas, para acabar nunha especie de culler, na que retén os espermatóforos.

1941994_brazo-pulpo.png
Brazo hectocotíleo

Cando os ten preparados, introduce o brazo hectoctíleo na cavidade paleal da femia, nunha situación próxima aos oviductos da femia. Despois de que o macho de polbo ha fecundado os ovos na cavidade paleal da femia esta busca unha pequena cova na roca.

Cando atopa o lugar apropiado, producen unha especie de gelatina para adherir unha serie de ovos na cova, podendo albergar nese espazo uns 1.000 ovos duns 6 mm. de lonxitude. Desta forma, en determinadas ocasións, unha femia podería pór até 180.000 ovos nunhas dúas semanas.

Mentres tanto, o macho monta garda fose da cova para que ninguén veña, ao mesmo tempo, que a femia os vai lavando con chorros de auga a presión (grazas ao sifón que teñen) e vixiándoos sen descanso ata que eclosionan.

En realidade o seu brazo hectocotíleo lembra ao pene dos humanos, xa que ademais de lembrar as semellanzas no mecanismo de posta, recentemente descubriuse que contiña tecido eréctil (unha innovación dentro dos invertebrados) podendo inflalo durante a cópula.

Co descubrimento dos biólogos que participaron no proxecto coordinado por Manuel Rei:

Además, “los dos sexos tienen múltiples compañeros de cópula, siendo probable que exista algún tipo de competencia con el fin de que el último macho en aparearse deje su huella genética en la descendencia, tratando de eliminar el esperma del anterior con su brazo, cuya punta parece estar diseñada para este fin” -señala el experto-.

Sinc

Sen dúbida, o descubrimento pode ser de vital importancia para a acuicultura de polbos, xa que debido ao seu comportamento, son individuos que neste momento, non é posible crialos en catividade en piscifactorías como se fai cos rodaballos.

O peor de todo, é que unha vez que os pequenos polbos salguen á vida libre, a vida dos proxenitores finaliza.

Desde el punto de vista de su cultivo, es importante el conocimiento reproductivo de esta especie para ver cómo se deben mezclar machos y hembras. Tal como explica el investigador de la USC, el pulpo tiene una vida corta, de entre un año y medio y dos años. Y las hembras mueren al no alimentarse después del largo período que va desde la puesta hasta la eclosión de los huevos.

“Cuando se pesca un pulpo hembra de un kilo, que es el tamaño mínimo legal establecido, esto indica que ese ejemplar nunca se reprodujo, ya que en cuanto pone los huevos muere en el proceso de mantenimiento de los mismos, lo que representa una importante pérdida económica para las instalaciones acuícolas” -señala el investigador-.

Sinc

O brazo hectocotíleo en acción, gravado polos científicos da Universidade de Berkeley

O show do polbo

Máis información

Octopus vulgaris

Cortejo sexual

La sofisticada sexualidad del pulpo

Biólogos de la USC descubren que el pulpo tiene paternidad múltiple

Octopus sex more sophisticated than arm-wrestling

El show del pulpo

Cromatóforo

Pulpo enamorado

CEBOS MOLUSCOS CEFALOPODOS

Boloña NON provoca a baixada das matriculacións universitarias

without comments

Nos pasados días, coñeceuse a noticia de que a comisión Europea, publicou nun informe, que España, é o único país europeo no que baixou o número de universitarios desde a aplicación de Boloña. Debemos de dicir, que informe non di toda a verdade, xa que a tendencia de caída de estudantes é un proceso que xa vén observando desde hai anos coa menor entrada de novos alumnos no SUE debido á demografía española.

*O informe completo de Eurydice en inglés:

Focus on Higher Education in Europe 2010: The impact of the Bologna Process (PDF)

Segundo este informe, que resume Europa Press:

España es el único país europeo que ha registrado un descenso en el número de estudiantes universitarios desde que hace diez años se puso en marcha el denominado ‘Proceso de Bolonia’, según un informe presentado hoy por la Comisión Europea en el que se analiza la influencia que ha tenido este instrumento europeo ideado para mejorar la educación superior y fomentar la movilidad estudiantil mediante el reconocimiento de títulos.

El documento revela que, si bien el acceso masivo a la educación superior es una tendencia que comienza a manifestarse antes del lanzamiento de Bolonia, la velocidad de esta transición se ha acelerado claramente durante la última década. Así, de los 46 países que participan en el proceso, cuatro de ellos prácticamente han duplicado su población universitaria y en otros 20 sistemas educativos se ha experimentado un incremento del 20%.

Debemos de dicir que Boloña non é a causante da perda de alumnado nas Universidades españolas, xa que se debe principalmente a unha causa demográfica.

A caída do alumnado universitario é unha tendencia que xa se pode observar desde inicios da década do 2000. Unha simple procura por Google sacaranos de dúbidas.

Datos da Evolución desde 1995-96 até o 2002-03, nos que se observa un pequeno repunte no curso 1999-2000

Pinchar para ampliar (Datos de UCA – PDF)

Datos dende 2003

Curso 2002 – 2003

El número de universitarios matriculados desciende un 1,3% en el curso 2002/2003 respecto al curso anterior

En el curso 2002/2003 se han matriculado 1.488.161 alumnos en las Universidades
españolas, lo que supone un descenso del 1,3% respecto al curso anterior. Esta
disminución confirma la tendencia de descenso iniciada en el curso 2000/2001 en el
número de universitarios.

UCA – PDF

Curso 2004-05 y 2005 -2006

La ministra de Educación, María Jesús San Segundo, presentó ayer la publicación Datos y Cifras del Sistema Universitario, correspondientes al curso 2005-2006. Las previsiones para el presente curso 2005-2006 señalan que el número de universitarios asciende a 1.442.081, un 1,4% menos que el curso anterior y un 9% menos que en el curso 1999-2000. La universidad acusa el descenso en la natalidad de mediados de los ochenta.

Educaweb

Curso 2006 – 2007

En el curso 2004-2005, la Universidad española contaba con 1.461.477 alumnos; en el año académico 2005-2006, la cifra bajó hasta 1.443.811 matriculados, y para este curso (2006-2007) las previsiones apuntan a 1.423.396 estudiantes.

Consumer

Curso 2007-2008

Durante el curso 2007/2008 se matricularon 1.396.607 alumnos en estudios universitarios de primer y segundo ciclo, lo que supuso un 1,0% menos que en el curso anterior. De este total de alumnos 758.486 fueron mujeres, lo que representó el 54,3% del total.

Mientras que la matrícula en las universidades privadas se incrementó un 2,7% respecto al curso precedente, el alumnado en las públicas descendió un 1,4%.

INE PDF

Evolución gráfica desde 1995 até o 2007-08 (falta 2003-2004). Obsérvase un repunte no 2006-07 pero a caída volve ao ano seguinte ( e en 2006 apenas se sabía si había Boloña ou non)

Por tanto debemos de dicir que BOLOÑA NON É A CAUSA DO DESCENSO DE ALUMNADO NAS UNIVERSIDADES ESPAÑOLAS.

Como ben di a Usuaria Alecto en Menéame

Ahí vemos bastante más de 4 millones de personas entre 30 y 34 años, que hace 10 estaban dentro de la universidad en un porcentaje amplio.

Al otro lado, después de un escalón notorio, vemos a bastante menos de 3 millones de personas entre 20-24, de las que un porcentaje probablemente un poco menor está hoy en las facultades.

El descenso de alumnos en la universidad sigue al que hubo en institutos y colegios de primaria, porque hace 10 años estaba entrando en la universidad el último baby boom (años 78-82 aprox)). Una generación que es mucho mayor que la anterior, y que además fue alentada y presionada para invadir las universidades, frente a una generación muy inferior en tamaño que además tuvo la opción de elegir otras alternativas (FP) sin ser vilipendiada por su familia.

Bolonia no tiene culpa de la natalidad en España

Mesmo na propia noticia, a UE recoñece que hai un factor de demografía, aínda que introduzan máis estudantes dos que son na universidade española, si atémonos aos datos antes mencionados.

Da propia noticia de Europa Press

“Sólo en España ha descendido el número de estudiantes”, señala el estudio. De hecho, el país contaba con 1.500.069 alumnos universitarios en el curso académico 2008-2009 mientras que eran 1.651.348 en el curso 1999-2000, según los datos proporcionados al Ejecutivo comunitario que aventura como hipótesis explicativa de este descenso la situación demográfica española.

Outras explicacións para dicir que BoloÑa vai ser que non con respecto aos datos dos outros países.

Noutros países o “método Boloña” xa leva varios anos en converxencia (en España comezouse cun “Plan Piloto de Innovación Educativa para a converxencia ao Espazo Europeo de Educación Superior” hai 5 anos nunhas cantas universidades, pero eran casos illados dentro do sistema universitario español).

Segundo as carreiras comecen a implantar Bolonia, irase vendo o aumento das matriculacións e por tanto desmentir o titular e os datos que recolle Europa Press. Boa parte das universidades deron tempo até 2011 para meter Bolonia cando xa non teñan outro remedio.

Para ser máis exactos o ano pasado, a maioría de universidades aínda estaban a realizar os plans para adaptarse a Boloña.

Estou nunha carreira que comezou Boloña este ano.

O incremento de alumnos foi evidente, despois de 4 anos con baixadas. Cando comecei hai 5 anos, chegamos a ser máis de 100 persoas de nova matrícula. Durante 4 anos baixadas evidentes (80 -> 60 -> 50 -> até os pouco máis de 40 do ano pasado aínda que en decembro repuntara a cifra até preto dos 50 despois de varios períodos de matriculación).

Este ano con Boloña o número de novos matriculados subiu e non é unha cousa única, xa que coñezo varios casos máis noutras universidades nos que xa se implantou.

Libros por Haití

without comments

Con motivo do recente terremoto de Haití, na Biblioteca Universitaria da UVigo estase a organizar un mercadillo solidario de libros. Os cartos recadados coas ventas doaranse integramente á Cruz Vermella. Co obxectivo de implicar á comunidade universitaria, a Biblioteca invita a participar a todos e todas na iniciativa: solidarízate con Haití; participa e lé!

As persoas que desexen colaborar poden depositar un ou dous libros en calquera das bibliotecas dos tres campus da Universidade, ou nas conserxerías dos edificios de Reitoría e Xerencia-Servizos Centrais no campus Lagoas-Marcosende. Os libros poden ser novelas, cómics, etc. (pero non manuais nin libros de investigación) que estean en bo estado. Con estes libros organizarase un mercadillo no que os libros terán un prezo único de 4 euros. O mercadillo terá lugar en diferentes centros da UVigo, para o cal avisarase oportunamente dos lugares e datas.

A iniciativa está organizada coa colaboración da Vicerreitoría de Relacións Institucionais da UVigo e a participación de Libraría Andel, Libraría Martín Códax, Libraría Michelena, Libraría Universitaria Sur, Librería Pons (Zaragoza) e o estudo Sopa de Letras Diseño Gráfico.

Máis información en Blog Da Biblio e Facebook

Written by ar

Marzo 1st, 2010 at 10:37 p.m.

Paralizada a construción da pasarela nas Cíes

without comments

A controversia está servida. A Dirección Xeral de Costas e do parque nacional das Illas Atlánticas iniciaron a construción dunha pasarela nas illas Cíes que será a única vía de acceso para que os turistas poidan percorrer de forma ordenada o parque. A empresa pública Tragsa tendeu a base para a tarima, que terá tres metros de ancho. A súa construción suporá eliminar o actual camiño de cemento. Os promotores da obra xustifícana para dar un mellor acceso aos minusválidos que visitan a illa e ao público en xeral.

Organizacións ecoloxistas como Adega e científicos da Universidade de Vigo e de Santiago alertaron do dano que produce esta obra ao ecosistema. A construción impide o libre paso da area e de distintas especies por baixo da pasarela, provocando un movemento antinatural das areas da duna. «Por iso paramos a construción, xa que debe ter un metro de altura media», replica José Antonio Fernández Bouzas, director do parque. Fernández sinala que a pasarela se está levantando nunha duna fixa que non se move e di que se garantirá o transporte de area entre a praia e a duna.

Os críticos avisan de que se se destrúe a duna provocarase a perda de flora única en Galicia como a camariña (Corema album) -planta da que antigamente se facían infusións para baixar a febre- ou a herba de namorar dás dunas (Armeria pungens).

«Resulta sorprendente que a comunidade científica non sexa consultada estando representadas no Padroado do Parque Nacional as tres universidades galegas e existindo especialistas acreditados en todas elas», sinala Javier Guitián, investigador do departamento de Botánica da Universidade de Santiago e membro do padroado do parque. «En definitiva, é un atentado contra o patrimonio do parque e, consecuentemente, contra todos e que pon de manifesto unha actuación arbitraria que non conta coa comunidade científica».

Segundo José Antonio Fernández, o parque consultou con membros da Universidade de Vigo e con grupos ecoloxistas e «a semana próxima abordaremos este asunto no padroado». «Hai científicos que están a favor da actuación e outros que están en contra», sinala Fernández, que recalca que no parque estanse recuperando todas as dunas e asegura que «en Doñana hai pasarelas semellantes».

Vía La Voz

Written by ar

Outubro 10th, 2009 at 3:20 p.m.

Matando ás células tumorais

without comments

Científicos do MIT de Massachusetts logran reproducir células en laboratorio que permiten a creación de novos tumores trala quimioterapia.

Un grupo de científicos estadounidenses acaban de escribir unha nova páxina na investigación contra o cancro ao achar un composto, capaz de eliminar única e exclusivamente a estas células, o salinomycin, xa que un dos problemas da quimioterapia é que un mecanismo xeral que non entende entre células boas e células malas.

Fotografía de RTVE

Este composto, que se emprega na cría de polos nas granxas para evitar enfermidades, seleccionado entre máis de 16.000, logra matar non só células nai canceríxenas producidas en laboratorio, senón aquelas que crecen de forma natural.

De feito, comparado co fármaco de quimioterapia máis común para o cancro de mama -o tipo de cancro que se estudou- o salinomycin multiplica por 100 o número de células nai mortas en ratos e ata é capaz de reducir o tamaño do tumor.

¿Esta noticia significa que xa está solucionado o cancro de mama?

NON. Esta noticia significa, que lograron descrifrar a ruta para poder atacar dunha forma eficaz o cancro de mama, a dose necesaria e o compoñente necesario. É certo que de aquí a que se poida aplicar a nivel xeral, pasarán como pouco 5 anos, xa que o que se logrou son probas positivas en ratos, pero é un avance do 70%.

Tampouco significa que sexa o tratamento definitivo, se non, que é un avance, pero un avance que equivale a anos e anos de investigación.

Ademais, esta noticia, se sae adiante, significará unha redución notable no tempo de convalecencia da enferma, algo que psicológicamente é moi importante tanto para ela como para a familia e especialmente, que se reduza o dano a tecidos sans, algo que a actual quimioterapia non asegura, xa que ao ser amplo espectro, ataca a todo.

Por certo, a modo de explicación, ¿que é a quimioterapia?

Máis info en Nature y RTVE