Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘portugal’ tag

Polémica cancelación da fábrica de baterías de Nissan en Portugal

without comments

Nissan acaba de anunciar a cancelación da fábrica de baterías para coches eléctricos en Portugal que ía supor un investimento de 156 Millóns e preto de 200 postos de traballo. Segundo Nissan, non necesita novas fábricas de baterías, xa que co catro que teñen son suficientes. Outra das causas, é que do custo total, 44,2 millóns corrían a cargo do goberno luso que agora se bota atrás porque a Troika non lle permite ofrecer incentivos fiscais a empresas. En 2008, Portugal anunciara un ambicioso plan de fomento do coche eléctrico con Nissan como beneficiaria.

 

Antecedentes

En 2008 Portugal anunciaba o acordo co consorcio Renault-Nissan para promover o coche eléctrico mediante a creación dunha gran rede de postos de recarga (320 para 2010 e 1.300 para 2011) e amplos incentivos fiscais para a compra dos coches, tanto no prezo de compra como no pago de impostos nos anos posteriores á compra co obxectivo de que no 2011, o 20% da frota de automóbiles do país fosen de emisións cero.

No marco de todo este ambicioso plan de fomento do coche eléctrico, o pasado 11 de Febreiro, o Chief Operating Officer de Nissan, Toshiyuki Shiga e o entón presidente José Sócrates, anunciaban a creación dunha fábrica de baterías eléctricas en Cacia ás fóra de Aveiro (Portugal) nun ambicioso proxecto que suporía o investimento de 156 millóns de euros e a creación de 200 postos de traballo directos.

Portugal, partía cunha gran vantaxe con respecto a outros países debido á súa privilexiada situación xeográfica e porque se trata do quinto produtor mundial de litio .

Nissan anuncia a cancelación da fábrica

Esta semana coñeceuse o anuncio da cancelación do proxecto de Nissan en Portugal. En declaracións á Axencia Lusa do portavoz de Nissan en Portugal, António Pereira-Joaquim, dixo que a alianza Renault-Nissan “decidiu suspender a fábrica de baterías eléctricas en Portugal porque, despois de analizar detalladamente o plan de negocios, chegouse á conclusión de que as catro fábricas repartidas por todo o mundo serían suficientes para os obxectivos da compañía para uns 1,6 millóns de coches eléctricos en 2016 en todo o mundo”.

“O Mundo cambiou moi rápido e Nissan tivo que tomar unha rápida decisión sobre o investimento que estaba a realizar en Aveiro, na fábrica para producir as baterías: fai quince días confirmouse a inviabilidade da fábrica en Aveiro para abastecer as baterías para as fábricas de Nissan en Turquía, Inglaterra, Barcelona e Estados Unidos, porque xa teñen subministración por outras fábricas do grupo que están a producir” segundo declarou a Expresso unha fonte de Nissan en Portugal. Nissan prefire fomentar a produción nas fábricas xa existentes en Sunderland (Reino Unido), Vama (Xapón), Smyrna (Estados Unidos) e Slinns (Francia), en lugar de abrir a nova fábrica de Aveiro.

Un dos problemas do investimento de Nissan en Portugal era que non estaba asociada a unha fábrica de vehículos eléctricos, polo que “como Xapón está a producir máis baterías do que inicialmente foi previsto, tense a capacidade para abastecer a produción anual de vehículos eléctricos, polo que os proxectos da fábrica de Aveiro son inviables”. As cifras máis baixas de produción serían dunhas 50.000 baterías anuais, nunha área de 20.000 metros cadrados de produción.

Con todo, para tentar saír da lea, o consorcio Renault-Nissan anunciou que estaría disposta a ampliar a fábrica de Renault en Cacia, no lugar no que se ía a construír a planta de baterías, aínda que sen confirmar a noticia.
Portugal e as axudas a Nissan

O Goberno Luso htivo que saír ao paso do anuncio de Nissan con dúas frontes de batalla.

Por unha banda, o Presidente da Agência para ou Investimento e Comércio Externo de Portugal (AICEP), Pedro Reis, aseguraba que non era unha cancelación porque “unha suspensión non é unha cancelación“.

“Hai que facer unha diferenza entre unha suspensión e unha cancelación, ou sexa, unha cancelación é algo definitivo, mentres que unha suspensión é colocar nun estado de hibernación esa mesma decisión”. “Nissan sinalou que Portugal é un país competitivo para a localización dos proxectos industriais e con boas condicións para atraer investimento, especialmente para o cluster do automóbil”.

Esta opinión é tamén a defendida tamén polo Ministerio de Economía e polo primeiro ministro Passos Coelho que dixo que Nissan non decidiu “cancelar” nin “deslocalizar” o investimento en Portugal, máis ben o que fixo foi “atrasar o investimento”.

Pola súa banda o secretario de Estado dos Asuntos Fiscais, Paulo Núncio, dixo que “o acordo asinado coa Troika impide ofrecer novos beneficios fiscais para manter o proxecto da fábrica”.

“O acordo asinado entre o Estado portugués e a ‘troika’ impide expresamente novos beneficios fiscais ou alargar os existentes”. O Secretario de Estado con todo, decidiu non facer comentarios ás contrapartidas que realizara o anterior executivo con Nissan e outras empresas antes de ter que ser rescatada pola Troika.

Dos 156 millóns de euros de investimento previsto por Nissan, o goberno luso poría 44,2 millóns de euros mediante investimentos do QNRE (Quadro Nacional de Referência Estratéxica) xa que o goberno de Sócrates declarara o investimento de Nissan como PIN (Proxecto de Interese Estratéxico Nacional).

A cualificación de PIN, garantía ao promotor do proxecto a máxima celeridade para a licitación e o acceso preferente a incentivos financeiros mediante créditos a interese cero así como beneficios fiscais por parte do Estado como ocorreu no pasado coa recente piscifactoría de Pescanova, pola que Portugal achegaba máis da metade do investimento a fondo perdido e en beneficios fiscais, pola que o grupo galego obtivo unhas axudas de 45 millóns de euros dos 140 millóns totais do proxecto.

A Câmara de Aveiro tamén beneficiara a Nissan coa devolución do 96% dos impostos correspondentes á fábrica (127.000 euros) e que agora provocou que pidan a Nissan explicacións.

A burbulla do coche eléctrico en Portugal

A pesar dos numerosos incentivos fiscais anunciados en 2008, Nissan só vendeu 92 vehículos Leaf (o modelo estrela do grupo automobilístico) entre Xaneiro e Novembro dos cales 42 foron comprados por empresas, ademais de que os pagos dos coches se facían con atraso.

Sen os incentivos fiscais, un Nissan Leaf ten un custo de 35.850 euros en Portugal, nun dos países cos salarios máis baixos da zona euro.

Por outra banda, a posta en marcha das electrolineras anunciadas en 2008 polo goberno, non levaron a cabo en tempo e forma. Segundo Nissan, faltan por instalar uns 50 postos de recarga rápida que terían que estar xa operativas en 2010.

Dentro do propio executivo recoñeceuse a existencia da burbulla do coche eléctrico na que viviu Portugal e o secretario de Estado dá Enerxía, Henrique Gomes, relativizou a decisión tomada pola empresa de cancelar o investimento á vez que recoñecía a posible burbulla: “A empresa ten tres fábricas de baterías en todo o mundo. Se considerásemos a produción máxima de Cacia, estariamos a falar dunha produción de 500.000 baterías en catro anos. Persoalmente non vexo onde habería mercado en Europa”.

Nas últimas semanas o Instituto de Engenharia de Sistemas e Computadores do Porto (INESC) tivo que cambiar a previsión de 250.000 coches eléctricos para tan só 50.000 (estímase que a cantidade real de coches exclusivamente eléctricos apenas chegue á metade) e o propio secretario recoñece que aínda nos atopamos nunha fase piloto na que o sistema eléctrico debe de cubrir os custos”.
Máis información

Governo não pode dar incentivos fiscais para a Nissan ficar em Portugal

Renault-Nissan suspende fábrica de baterias elétricas em Portugal

Nissan decidiu cancelar fábrica de baterias há duas semanas

Nissan cancela investimento de 156 milhões em Aveiro

Nissan decidiu cancelar fábrica de baterias há duas semanas

Nissan: BE pede esclarecimentos ao Governo sobre contrapartidas

Fábrica Nissan: Governo não pode dar incentivos fiscais para empresa ficar em Portugal – Secretário de Estado

Renault-Nissan avalia ampliação da actual fábrica em Aveiro

Fábrica da Nissan ia receber apoios públicos de 44 milhões

Nissan recebeu devolução de 127 mil euros

AICEP lê recuo da Nissan em Aveiro como “hibernação”

Acordo com a troika inviabiliza negociação com a Nissan

Fábrica da Nissan: não há nada que o Governo possa fazer

2008 – Renault-Nissan y Portugal firman un acuerdo para promover el coche eléctrico

Es la física, estúpido

Al coche eléctrico le falta chispa

Fábrica da Nissan já não vai para Cacia, Aveiro: comprem mais Qashqai

Written by ar

Decembro 14th, 2011 at 2:19 p.m.

A oposición portuguesa leva a Portugal perante o FMI

with 2 comments

Toda a oposición votou contra as medidas, ao non as tomalas en serio porque é cuarto plan económico desde 2005 e o considerar que as presentaron antes en Bruxelas ca en Lisboa. O Goberno actual de Sócrates estaba moi queimado con subidas de taxas, conxelación de salarios, folgas de profesores e de médicos… por non falar dun déficit que seguen sen poder baixalo e un paro en niveis históricos do 11% cando o normal para eles era un 4-5%.

A saída de Sócrates estaba cantada desde o día que gañou as eleccións en 2009. Desde entón estivérono puteando por cada medida (moitas delas de recorte duro) que tomou.

O debate actual do PEC e que provocou a dimisión de José Sócrates, é o quinto debate deste tipo que hai na Asemblea de República dende 2009, con Portugal ao bordo da intervención (e a débeda pública en niveis históricos) e sendo salvadas as votacións de forma moi moi xusta porque a última hora chegan a algún tipo de acordo ou pola abstención dalgún grupo “polo ben do país”.

É moi chocante ver como o BE ou o PCP prefiren a intervención do FMI e da UE ás medidas tomadas en Portugal, que dentro do malo, son infinitamente mellores do que pode ser unha intervención económica coa situación de Portugal. Quen o diría, Marxistas votando xunto cos liberais para pedir a intervención do FMI.

Partidos de esquerdas que na teoría deberían de ver polos intereses dos portugueses, especialmente dos máis desfavorecidos. A oposición así o quixo negándose ao PEC, que aínda que son medidas moi duras non son nada en comparación co que pode pedir o FMI.

Na comparecencia que acaba de facer, responsabilizou da situación á oposición por non propor medidas e por preferir o interese propio a preferir o interese nacional.

Num discurso pautado por recados à oposição, José Sócrates demitiu-se este noite do cargo de primeiro-ministro. Numa curta declaração Sócrates afirmou que a crise política dos últimos dias era perfeitamente “evitável” e “inoportuna”.

O ainda primeiro-ministro descreveu um “cenário lamentável”, aquilo que se passou hoje na Assembleia da República.

“Hoje todos os partidos da oposição rejeitaram as medidas que o governo propôs para evitar que Portugal recorresse à ajuda externa. E fizeram-no sem apresentar alternativas à negociação. A oposição tirou ao governo todas as condições para continuar a governar”, acrescentou.

O primeiro-ministro demissionário alertou para as consequências “negativas” de um programa de ajuda externa “para as pessoas, para as famílias e para as empresas”, e disse que foi exactamente essa a sua luta que tem vindo a travar “há vários meses”.

Sócrates reiterou que até ao “último minuto” mostrou total disponibilidade para negociar com os partidos o novo pacote de medidas da austeridade.

“Fiz inúmeros apelos à responsabilidade e pedi a todos [os partidos] que pensassem duas vezes no que iam fazer. Lamento que tenha sido o único a fazer esse apelo e lamento ainda mais que nenhuma outra força política tenha respondido a esse apelo”, declarou José Sócrates na sua comunicação ao país.

“Calculismo político” e “sofreguidão do poder” explicam esta crise

Claramente direccionado para o PSD, José Sócrates responsabilizou o principal partido da oposição pelo cenário de crise política que levou à sua demissão acusando os sociais.-democratas de “calculismo político” e “sofreguidão pelo poder”.

“As dificuldades das famílias ficaram reféns do calculismo político (…) Esta crise política, neste momento, tem consequências gravíssimas sobre a confiança que Portugal precisa de ter junto das instituições e dos mercados financeiros”, advertiu.

“Quando o Estado Português precisa de ter uma voz forte na Cimeira Europeia, há quem não hesite em enfraquecer irremediavelmente as instituições portuguesas, e quando o interesse nacional deveria estar acima de qualquer outro interesse, há quem não hesite em colocar o interesse partidário acima do interesse nacional”, disse, aumentando o tom das suas críticas à oposição.

Tal como era já esperado, num cenário de eleições antecipadas, José Sócrates anunciou que será candidato às próximas legislativas.

“Irei submeter-me à vontade dos portugueses. Tenho confiança na energia, na vontade e na capacidade dos portugueses. Eu confio em Portugal”, finalizou Sócrates.

O resumo do que aconteceu pode facerse desta forma:

Señores da UE e do FMI, veñan o noso rescate porque o señor Sócrates é un pailán e nós non queremos manexar a economía de Portugal.

Como de súpeto, o novo goberno non estará até verán e que as divindades apiádense dos portugueses que falla vailles facer.

Written by ar

Marzo 24th, 2011 at 12:06 a.m.

O conto irlandés da cigarra e a formiga

with 3 comments

Estes días está a falarse de que tanto Irlanda como Portugal están a ter problemas para colocar os seus bonos, así como o anuncio en ambos os países de subidas de impostos. En ambos os países, cando tiñan que facer provisión de provisións para os tempos malos, non o fixeron polo que agora, non queda outra que aplicar medidas duras, especialmente no caso de Irlanda.

O problema de Irlanda é que directamente non ten diñeiro (a cigarra e as formigas), xa que durante os tempos bos viviron na súa propia burbulla ao animal e cada vez, hai máis datos que demostran, que a súa situación é peor que a de España, aínda que España teña un paro do copón, pero xa é costume histórico.

En Irlanda durante a época boa, chegaron a ter unha taxa de desemprego do 4,40% (2003) o que se adoita considerar como pleno emprego. Naqueles momentos, Irlanda era o Tigre Celta, un país que se puña como exemplo de como investir correctamente os fondos comunitarios.

Unha rexión que nos anos 80 era rexión obxectivo 0 da Unión Europa, agora eran un dos países máis avanzados, con bos salarios, poucos impostos, boas condicións de vida…

Para fixarnos un pouco da situación das rexións obxectivo 0, outra como Galicia que empezou a recibir fondos nos mesmos tempos e en cantidades máis ou menos similares, até hai pouco era rexión de obxectivo Ou da UE. Agora aínda o segue sendo de forma extraoficial, pero porque hai outros países de Europa do Leste que están peor.

“Hace no tantos años que Irlanda era el Tigre Celta. Hoy nadie se atrevería a apodarlo así, su situación económica no resiste la comparación con los tigres o dragones asiáticos. Desde 1994 hasta 2000, la economía irlandesa registró un crecimiento excepcional (10,7% en el PIB, con un incremento de los activos del 5% y de los ingresos fiscales, del 17%, en el último año de ese periodo), pero a partir de ahí el ritmo empezó a bajar, y el modelo económico se desveló incapaz de hacerle frente a la crisis.”

ECG

Principalmente a base de melloras en infraestruturas pero especialmente en melloras económicas para as empresas tanto pequenas como grandes, o que fixo que nos 90 desembarcasen unha lexión de empresas atraídas polas vantaxosas condicións tanto económicas, unha sociedade formada tanto a nivel intelectual como laboral e nunha posición xeográfica relativamente boa.

La República de Irlanda ha tenido un crecimiento económico espectacular en las dos décadas del periodo 1980-2000, donde Irlanda pasó de ser un país de pobreza, a uno de los países con el PIB por habitante más alto del mundo. Esto estuvo relacionado con la llegada de innumerables macroempresas mundiales que establecieron su sede en Irlanda como por ejemplo la multinacional Canon[45] o la franquicia PC World[46]

Economía de Irlanda

Sin embargo, a raíz de una seria crisis fiscal en 1986 (el gasto público creció más rápido que los impuestos durante la década previa), Irlanda se vio forzada a adoptar un serio programa de austeridad que implicaba una fuerte reducción del gasto y, (¡sorpresa!) una disminución en las principales tasas de impuestos. La carga tributaria cayó del 36,8% de 1988 al 33,5% al año siguiente. En el 2007 la carga tributaria era del 30,8%. ¿Resultado? Durante este período el crecimiento del PIB per cápita en Irlanda fue del 5,3% anual, lo suficiente para transformar a dicho país del tercero más pobre de Europa Occidental en la década de los ochenta al segundo más rico del Viejo Continente.


Diario Exterior

Outras moitas empresas (en gran medida ligadas ao sector informático), chegaron atraidas por esas vantaxes fiscais (impostos mínimos), pero coa chegada da crise e especialmente coa mellora das condicións han visto que é máis rendible producir en Europa do Leste (poboación formada e salarios baixos) ou directamente voltas ós seus países de orixe, porque non lles sae rendible ter tantos centros de produción en todo o mundo.

Mientras, su competidora estadounidense Dell reducirá sus gastos mediante 1.900 despidos en su planta irlandesa de Limerick. El recorte se llevará a cabo a lo largo de 2009 y no conllevará un recorte de la producción, ya que parte de ella se trasladará a la factoría de Dell en Polonia. La pérdida de empleos es especialmente significativa, ya que la planta irlandesa es uno de los símbolos del boom económico de Irlanda en los últimos años y Dell es el mayor generador de empleo del país. Por ello, el Ejecutivo asegura que va a ampliar su colaboración con la empresa estadounidense.

Cinco Días

Ademais de todo iso, Irlanda tamén tiña unha burbulla inmobiliaria elevada aínda que non é comparable ao globo terráqueo que é a de España.

En Irlanda, a caída do sector inmobiliario produciu unha caída dos 30% traballadores nese sector e unha caída da vivenda similar, mentres que España ten unha caída de traballadores brutal, pero os pisos aínda non se adaptaron ao seu verdadeiro prezo, porque até 2006 cando xa se prevían os primeiros síntomas, construíase a mesma cantidade de vivendas que nas potencias europeas xuntas.

E nestas chegou o sector bancario e dixo que tamén teñen problemas de liquidez e esas cousas, é dicir que están a piques da bancarrota a menos que reciban inxección de capital.

Neste caso, teñen unha mestura dos problemas de España (investimento inmobiliario) e dos problemas de Islandia (condicións vantaxosas), ademais de regulacións bancarias, relativamente pouco estritas, a diferenza das que realiza o Banco de España.

Aquí o caso é máis complexo, xa que o rescate dos maiores bancos provocaría un buraco brutal no déficit.

El déficit público irlandés se disparará este año hasta un nivel estratosférico que puede llegar al 32% de su producto interior bruto (PIB) como consecuencia del coste de rescatar a sus sistema bancario, según ha anunciado hoy el ministro de Economía, Brian Leniham, a través de un comunicado difundido en el sitio web del Ministerio.

El País

Unha solución para evitar ese déficit, sería o dunha poxa como se fixo con algúns de Inglaterra que foron adquiridos por BBVA ou Santander, ambos os bancos con pouca presenza neses países.

Con todo, tamén é certo, que o sector bancario pode representar ingresos directos (mediante nacionalización previo buraco) ou indirectos (impostos) polo que deixar que se fose ao fondo por méritos propios, sería conveniente analizalo caso a caso.

Impostos para tapar o buraco

Mentres as cousas ían ben, empresas e cidadáns, vivían nunha época con relativos poucos impostos porque os ingresos compensábanse cunha poboación traballando e un PIB que crecía. Pero chegada a crise e cando o Tigre Celta recibiu a bala na pata, comezaron as subidas de impostos porque había que tentar encher a caixa.

2008

El titular reconoció que su Gobierno debe tomar ahora “decisiones difíciles” para restaurar “el orden y la estabilidad en las finanzas públicas” durante los próximos tres años, al tiempo que prometió “proteger a los sectores sociales más vulnerables”.

Según publicó la pasada semana el Ministerio de Hacienda irlandés, el déficit de las arcas del Estado se situó en 9.400 millones de euros durante los primeros nueves meses del año. Como habían anticipado los expertos, Lenihan decidió hoy subir los impuestos a través de la imposición de un gravamen del 1% sobre los ingresos de hasta 100.000 euros anuales y de un 2% para los que superen esa cifra.

Por contra, desde la medianoche de hoy, se encarecerá en ocho céntimos de euros el precio del litro de gasolina, lo que podría generar a las arcas del Estado 22 millones de euros extra en 2008 y 166 el próximo año. También se introducirá un nuevo impuesto sobre los billetes de avión para todos aquellos pasajeros que partan desde aeropuertos irlandeses a partir del 30 de marzo de 2009.

Cada pasajero deberá abonar 10 euros más si efectúa un “viaje de larga distancia” o dos euros más si el trayecto no sobrepasa los 300 kilómetros. El nuevo impuesto excluye a los menores de dos años de edad, discapacitados, personal del cabina, pasajeros en tránsito y pasajeros que viajen en aviones con menos de 20 plazas.

Cinco Días

2009

El Gobierno irlandés, que aún se resiente de la rebaja de su calificación crediticia por parte de Standard & Poor’s, estudia aumentar los impuestos y recortar el gastos en un movimiento de emergencia para evitar ser el país de toda la zona euro con el mayor déficit presupuestario.

El ministro de finanzas, Brian Lenihan, quien se encuentra elaborando su segundo discurso presupuestario en seis meses, ha dicho que el país se enfrenta a una “muy grave crisis nacional” ya que el déficit va camino de representar el 13% del PIB nacional, cuatro veces más que el límite fijado por la UE. El propio Lenihan podría anunciar hoy, además, nuevos planes para extirpar créditos tóxicos de los grandes bancos del país.

Cotizalia

2010

En Irlanda, donde el impuesto de sociedades está entre los más bajos de Europa, el Gobierno ha preferido combatir el déficit por la vía del ahorro, con un plan destinado a ahorrar 4.000 millones mediante recortes en el gasto corriente. Aunque también estudia crear una tasa especial sobre los combustibles, trata de incentivar el consumo reduciendo en medio punto algunos tramos del IVA.

LVG

Agora, a CE parece que xa os comeza a meter en cintura” xa que lles pediu que suban impostos para tentar igualalos ao resto de países comunitarios, especialmente ás empresas aínda que tamén ao resto de cidadáns, para evitar un crack como o de Islandia.

La CE cree que Irlanda deberá renunciar a ser un país con impuestos bajos

El comisario de Asuntos Económicos, Olli Rehn, ha sugerido que Irlanda deberá renunciar a ser un país con impuestos bajos, especialmente los que aplica a las empresas, y que tendrá que aumentar la presión fiscal durante los próximos años para corregir su déficit público, que alcanzará este año el 32% del PIB por el coste del rescate del sector bancario.

“Sabemos que en la próxima década Irlanda, después de lo que ha ocurrido, no continuará siendo un país con impuestos bajos, sino que se convertirá en un país con impuestos normales en el contexto europeo”, ha dicho Rehn en rueda de prensa tras la reunión de ministros de Economía de la UE al ser preguntado por si ve necesario que Dublín aumente los impuestos, entre ellos el de sociedades.

Europa Press

Algúns o teñen algo peor

É certo que a situación de España é mala, moi mala, pero non é menos certo, que a situación de Irlanda é relativamente peor, porque un país que durante anos tivo pleno emprego e impostos baixos, agora de súpeto ven con taxas de paro de dous díxitos e con subidas de impostos… a diferenza de España que historicamente sempre tivo paro de dous díxitos (salvo un pequeñísimo espazo temporal) e cuns impostos máis ou menos na media.

O pau é máis duro para aqueles que nunca sufriron paus, que para os que sempre os sufriron.

Máis información

Irlanda sufrirá un déficit público récord del 32% del PIB por su agujero bancario

Tigres sin colmillos ni garras

2010 – Europa se aprieta el cinturón bajando salarios, congelando pensiones y subiendo impuestos

La industria informática suma 15.000 despidos en una jornada

Irlanda se desarrolló gracias a menos impuestos

La CE cree que Irlanda deberá renunciar a ser un país con impuestos bajos

Economía de Irlanda

Written by ar

Outubro 2nd, 2010 at 9:42 p.m.

Adeus José

without comments

“A viagem não acaba nunca. Só os viajantes acabam. E mesmo estes podem prolongar-se em memória, em lembrança, em narrativa. Quando o viajante se sentou na areia da praia e disse: ‘Não há mais que ver’, sabia que não era assim. O fim duma viagem é apenas o …começo doutra.”

Viagem a Portugal – José Saramago

José Saramago
Fotografía de Fundação José Saramago

José Saramago, Nobel da Literatura em 1998 e antigo Director Adjunto do Diário de Notícias, faleceu hoje aos 87 anos na sua casa na ilha espanhola de Lanzarote

Filho e neto de camponeses sem terra, JOSÉ SARAMAGO nasceu na aldeia de Azinhaga, província do Ribatejo, no dia 16 de Novembro de 1922, se bem que o registo oficial mencione, como data do nascimento, o dia 18.
Seus pais emigraram para Lisboa quando ele não perfizera ainda dois anos de idade.
A maior parte da sua vida decorreu portanto na capital, embora até ao princípio da idade madura tivessem sido numerosas, e às vezes prolongadas, as suas estâncias na aldeia natal.

Fez estudos secundários (liceal e técnico) que, por dificuldades económicas, não pôde prosseguir. No seu primeiro emprego foi serralheiro mecânico, tendo exercido depois diversas outras profissões: desenhador, funcionário da saúde e da previdência social, tradutor, editor, jornalista.

Publicou o seu primeiro livro, um romance (Terra do Pecado), em 1947, tendo estado depois largo tempo sem publicar, até 1966. Trabalhou durante doze anos numa editora, onde exerceu funções de direcção literária e de produção. Colaborou como crítico literário na revista Seara Nova. Em 1972 e 1973 fez parte da redacção do jornal Diário de Lisboa, onde foi comentador político, tendo também coordenado, durante cerca de um ano, o suplemento cultural daquele vespertino. Pertenceu à primeira direcção da Associação Portuguesa de Escritores e foi, desde 1985 a 1994, presidente da Assembleia Geral da Sociedade Portuguesa de Autores. Entre Abril e Novembro de 1975 foi director-adjunto do jornal Diário de Notícias.

A partir de 1976 passou a viver exclusivamente do seu trabalho literário, primeiro como tradutor, depois como autor. Em Fevereiro de 1993 passou a dividir o seu tempo entre a sua residência habitual em Lisboa e a ilha de Lanzarote, no arquipélago de Canárias (Espanha).

Morreu José Saramago e Diario De Noticias

José Saramago – Onde está então a democracia?

Excelente fala de José Saramago, denunciando as grandes corporações.

Informe Semanal. “El viaje de Saramago”

22-11-2008Informe Semanal hace un recorrido por la vida de Saramago, Premio Nobel de Literatura. El escritor, que acaba de superar una grave enfermedad, ha encontrado tiempo para escribir su último libro, “El viaje del elefante”, que podemos encontrar ya en las librerías. El programa se ha desplazado a Lisboa y a los lugares imprescindibles de Saramago, que nos aconseja con sabiduría, una vez más, “que nos dejemos llevar por el niño que fuimos” (22/11/2008).

Informe Semanal. ’El viaje de Saramago’

Written by ar

Xuño 18th, 2010 at 3:19 p.m.

É un dispendio a Monarquía?

without comments

Un dos “argumentos universais” que esgrimen os que defenden unha República en España, é que a Monarquía España custa moito diñeiro ou que é un “dispendio”. En realidade os republicanos, deberían de trocar de argumentos porque as súas afirmacións son FALSAS. Na maioría de Repúblicas, hai que manter un Xefe de Estado e un primeiro ministro, cuxo custo é maior que a Monarquía en España.

Italia
2008

El caso más llamativo es Italia, donde la Presidencia de la República cuesta cada año unos 235 millones de euros de los presupuestos italianos. Dividido entre los más de 59 millones de italianos, el coste anual es de casi 4 euros por ciudadano, es decir, más de 20 veces superior al de nuestra Monarquía. Y no sólo es mayor el nivel, sino su tasa de crecimiento. Cada año, el Presidente de la República italiana, Giorgio Napolitano, y su séquito, que incluye decenas de palacios y más de 4.300 empleados, cuestan más y más a los contribuyentes.

Portugal
2008

Por su parte, la Presidencia de la República portuguesa, cuyo presidente realiza funciones muy similares a las de nuestro Monarca (además de funciones de representación al más alto nivel, es Comandante en Jefe de las Fuerzas Armadas y sus poderes presidenciales incluyen designar al Primer Ministro y al Consejo de los Ministros, cuyo presidente debe ser propuesto de acuerdo con los resultados electorales por la asamblea) recibirá en 2008 un presupuesto de 18,3 millones de euros. Es decir, el Presidente de la República portuguesa, Aníbal Cavaco Silva, le cuesta a cada portugués 1,7 euros, nueve veces más caro que nuestro Jefe de Estado.

Alemaña
2008

Por último, en Alemania, la función de Jefe de Estado la cumple el Bundespräsident (Presidente Federal). Los poderes del Jefe de Estado, actualmente Horst Köhler, suelen limitarse a tareas ceremoniales y representativas. Su presupuesto anual, incluyendo los gastos de personal, asciende a los 39 millones de euros.En términos per cápita, la Presidencia de la República Federal le cuesta a cada alemán 50 céntimos de euros, casi el triple que la Monarquía española.

Francia

2006
Chirac se salta la ‘égalité’: la República cuesta 4 veces más que el Rey de España

Oficialmente, el presupuesto de la jefatura del Estado para 2007 se eleva a 31,78 millones, pero quienes han intentado romper la opacidad del Elíseo y desbrozar su compleja contabilidad calculan que el coste real asciende más bien a tres veces más, unos 90 millones anuales. La partida más importante es la de gastos de personal (más del 45 por ciento) y el resto corresponde a gastos de funcionamiento cotidiano y mantenimiento.

España
2008

Concretamente, la Jefatura del Estado ha dispuesto de 8,28 millones de euros, que recogen los Presupuestos Generales del Estado de 2007, para gastos de la Casa Real. A esta partida cabe sumarles otros 5,82 millones en concepto de «apoyo a la gestión administrativa de la Jefatura del Estado». El Presupuesto de la Casa Real para 2008 se ha incrementado un 4,5%, un aumento por debajo del crecimiento previsto para el PIB nominal, hasta alcanzar 8,66 millones de euros. Es cierto que la Casa Real administra ese dinero sin rendir cuentas ni hacer públicos sus presupuestos internos, y que una mayor transparencia podría ser deseable. Pero lo que no es de recibo es afirmar que la Monarquía española «cuesta mucho dinero» y, ni mucho menos, que es un «despilfarro».

Podemos dicir que en España non están os datos claros do que se fai con ese diñeiro que se recibe polos orzamentos do Estado, que sería un punto que requiriría maior transparencia, pero desde logo non podemos dicir que sexa un malgasto. Á vista hai, de que hai outros dispendios maiores.

Datos de:

Miguel Sebastián: ¿Gastamos mucho en Reyes?

Chirac se salta la ‘égalité’: la República cuesta 4 veces más que el Rey de España

Arraianos

without comments

Documental sobre o contrabando que se produciu na raia que separa Galicia e Portugal durante a posguerra. Os testemuños están recollidos nos concellos de Vilardevós e Monterrei (Ourense). Este documental foi realizado polos alumnos de 3º de Xornalismo da Universidade de Santiago de Compostela.

Written by ar

Marzo 24th, 2010 at 10:08 p.m.

Uns apuntamentos sobre a subida de impostos

without comments

*Versión en catelán, picando acó

Aprobouse este sábado unha batería de subidas de impostos a pesar da situación de recesión económica e de contracción do consumo, co obxectivo de conter e reducir o déficit público desde o 10% sobre o PIB actual, uns 100.000 millóns de euros.

Hai dous partes.

Subida de Impostos

Supresión da dedución dos 400 euros no IRPF.

Pero non quedaramos en que as deducións eran malas malísimas? Supostamente una das críticas que realizou no momento da medida, era que beneficiaba tamén aos ricos. Pois xa ten a masa o que pedía. Total, como moitos o vían como unha bobada…pois dúas cuncas.

– Subida do imposto ás Rendas do Capital: aquí entran toda clase de rendementos xerados por depósitos, fondos de investimento, plans, accións, bonos? O incremento da tributación será progresivo: os primeiros 6.000 euros xerados tributan ao 19% (vs 18% actual), en tanto que o resto sobe tres puntos, até o 21% (vs 18% actual). Con esta medida podería recadar até 800 millóns máis.

Xa se lles toca ás SICAV. Supoño que estarán contentos os que pedían subidas aos ricos, que me parece totalmente correcto, pero o problema será ver si eses ricos que tributaban en España, iranse a outros países con 0% como Luxemburgo.

IVE xeral: os impostos sobre o valor engadido (IVE) dos produtos de consumo subirá do 16% actual até o 18%.

– IVE reducido: o imposto para os produtos básicos, coñecido como superreducido, do 4% non se toca. O superreducido do 7%, sobe ao 8%.

Desta maneira incentívase o consumo até o día do aumento, algo que había proposto o BBVA hai un tempo. É unha medida valente, que fixeron en Portugal e Alemaña hai poucos anos, aínda que coa situación de soidade que ten o goberno nestes momentos, afectaralle electoralmente.

A baixada do IVE e o estímulo da economía non é tan real.

Portugal subiu 6 puntos de golpe hai uns anos cando estaban nunha situación peor á que ten España e o consumo non estivo afectado e con soldos a metade de aquí.

En canto aos países, que baixaron de forma temporal como Reino Unido; até o 15%, será durante este ano, xa que para o ano que vén será do 17%.

En Alemaña e Portugal hai medidas para reducir o IVE, pero aínda que o reducisen, sería aínda máis alto que o Español, e son medidas electorais.

Por certo, esta é unha medida que a leva pedindo a UE desde hai anos, xa que ten uns dos tipos impositivos máis baixos da UE (o cuarto pola cola), cando o xeral é un 18%-20% mesmo en países con menores salarios como a República Checa cun 19% ou Portugal cun 20%.

Aínda coa subida, España seguirá estando á cola de impostos, tendo por detrás a Chipre (15%), Luxemburgo (15%), Reino Unido (17,5%).

Baixadas

Baixa o Imposto de Sociedades (empresas): Esta medida podería restar até 700 millóns de euros á recadación. Redúcese en cinco puntos o imposto de sociedades a empresas con menos de 25 traballadores que manteñan ou aumenten estes empregos e teñan unha cifra de negocio inferior a 5 millóns de euros. Así mesmo adóptase unha medida similar no IRPF para os traballadores autónomos que manteñan ou creen emprego.

Debemos de lembrar que máis do 80% do emprego, é xerado por pequenas e medianas empresas e realizarase en empresas que non despidan, co que se mantén o emprego e favorecerá a algunhas para contratar.

Por certo, o PP dirá algo disto? Acabará omitíndoo

– O gasto do Estado: os orzamentos do Estado tamén conteñen un recorte os gastos do Estado, situaranse nos 185.249 millóns de euros, un 3,9% menos que en 2009.

Xa estarán contentos moitos dos que pedían recorte de gasto.

Reflexión

Si quérense uns servizos como Finlandia, necesítanse uns impostos; aínda que ninguén queira pagalos e daquela todo o mundo queira sanidade gratis, educación gratis, estradas públicas…

E como din os suecos

Nom é um segredo que os suecos adoram seu estado do bem-estar social, mas um novo estudo amossa que eles estam mais que dispostos a aceitar impostos mais altos para o financiar. Segundo um estudo o 90% dos suecos preferem alta qualidade e bem-estar social a impostos mais baixos; eles preferem pagar impostos mais altos para ter melhor sistema sanitário, melhores escolas e cuidados aos maiores. (the local.se –  vía chuza)

Written by ar

Setembro 27th, 2009 at 12:21 p.m.

A intriga do TGV entre España e Portugal.

with 3 comments

Versión en Castelán en Ciencias y Cosas e tamén en Soitu

No debate celebrado neste sábado en Portugal entre os dous principais candidatos entre José Sócrates (Partido Socialista) e Manuela Ferreira Leite (Partido Popular Democrático – Partido Social Democrata), deu ademais dos habituais temas (economía, educación…) un tema candente na actualidade portuguesa como foi o proxecto do AVE/TGV entre España e Portugal, tanto polo ramal de Galicia, como no extremeño.

A gran “nova electoral” veu pola parte de Ferreira Leite, xa que prometeu anular os investimentos do AVE con España, sendo uns investimentos que ela mesmo asinou no Cume de Figuera dá Foz, co anterior executivo de Aznar, asinando un AVE Internacional que uniría España e Portugal, cando Durao Barroso era o Primeiro Ministro Portugués e con Ferreira Leite como Ministra de Finanzas.


O PSD, herdeiro do Partido Popular Portugués, propuxo a través da súa candidata, Manuela Ferreira a paralización do AVE-INTERNACIONAL por excesivo gasto, endebedamento e outras cuestións varias que esconden nas súas costas o verdadeiro motivo: non desexa un AVE INTERNACIONAL que conecte con España, e aínda persiste o odio entre as súas filas como ben comenta David Santos no seu blogue.

Onte mesmo, no citado debate, Ferreira Leite declarou:

“Non me gusta aos españois mesturados cos portugueses. Non me gusta aos españois metidos na política portuguesa. Eu non intento resolver os problemas de Portugal en función dos intereses españois” así como declarar que “Portugal non é unha provincia de España”.

Con todo, o que conta agora Ferreira Leite é Falso.


Agora o PSD argumenta o excesivo custo (estímase que custaría a unión España-Portugal por Galicia e Estremadura, cun custo de 9.000 millóns de euros para Portugal ), xa que non beneficiaría á economía nacional (algo que apoian os pequenos empresarios xa que sempre argumentaron que a unión supoñería un aumento de impostos ), cando Portugal ten unha rede ferroviaria en moi malas condicións. Por exemplo entre Vigo e Porto, leva o mesmo tempo que fai 30 anos, aínda que nos últimos anos reduciron un pouco o tempo con novos convoios.

Todas as compañías aéreas que están operando desde Sá Carneiro (Porto), que é un dos que ten maior crecemento en toda Europa, con preto dun 20% anual, pediron en reiteradas ocasións unha unión do aeroporto ao ramal que uniría Porto e Galicia, xa que iso representaría miles de pasaxeiros para viaxar desde Porto, xa que cada ano preto de 400.000 galegos empregan o aeroporto e a cifra podería chegar ata o millón ao atraer a pasaxeiros do terzo norte peninsular, xa que co tgv a distancia entre Vigo e Porto cubriríase en 60 minutos, cando na actualidade requírense 3 horas en tren.

Por outra banda as diferentes empresas que se marcharon desde Galicia a Portugal, atraídas polos impostos 0, tamén piden unha conexión con trens de alta velocidade así como unha mellora da rede ferroviaria.

O trasvase desde o PSD ao PS

Como xa dixemos, o TGV Portugal-España foi impulsado polo PP xunto co seu socio de dereita portugués, o partido actual da oposición (PSD) pero cando o partido actual gobernante (PS) chegou ao poder non estaba por labor de continuar a obra xa que tamén consideraban un gasto excesivo e preferirían dedicalo educación e traballo e como proba foron os diferentes atrasos que leva a obra (de finalizalo en 2013 pasaron a dicir que o rematarían no 2015 e se rumorea que pode chegar ao 2017) malia levar investidos miles de millóns e acordar tanto coa Xunta de Galicia como co Goberno Central que garantían a unión con Lisboa e Porto.

Agora, o PS é o que se atopa favorable a seguir coas obras, pero o PSD ( impulsor do proxecto) móstrase en contra e Sócrates xa dixo por activa e por pasiva, que se ou se, seguirán adiante co proxecto da Alta Velocidade xa que paralizar o proxecto, significa paralizar Portugal.

¿Que di España?

Este domingo, José Branco, mostrou a súa preocupación polo debate que se está producindo en Portugal e Branco delcaró a decisión de parar os corredores do Ave desde Lisboa a Badajoz e desde Oporto a Vigo, sería “un contrapié que, de producirse, deberiamos tratar de superar”.

Os corredores con Lisboa e Oporto son moi importantes porque supoñen “integrar de verdade a Península Ibérica” e por iso o ministro reafirmó a preocupación que se produciu en pleno debate electoral no país veciño por unha posible paralización do proxecto. (Diario Hoy)

E é normal, a preocupación, xa que Fomento é dos poucos ministerios que manteñen partida presupuestaria e o propio ministro acelerou notablemente os trámites nas declaracións de estudo previas á obra, así como nas licitaciones ferroviarias, que estiveron moi paradas cando Magdalena Álvarez era ministra.

Desde logo, a unión por alta velocidade entre España e Portugal, sería a ideal de calquera telenovela de intriga venezolá.

PD: O debate compreto, pódelo ver abaixo.

Debate Ferreira Leite vs J Sócrates

Nova Mega Central Solar de 2.000 Megawatts para a exportación de enerxía no Alentejo (Portugal)

without comments

Un grupo de empresarios portugueses pretende a construción dunha central solar xigante no Alentejo, de 2.000 megawatts, destinada á exportación de electricidade para Europa do Norte e a creación dun novo cluster industrial no país, cun investimento que podería roldar os 6.000 millóns de euros.

A empresa promotora do proxecto Luz.On, está formada por Mário Baptista Coelho (Profesor no departamento de Enerxía da Facultade de Ciencias da Universidade de Lisboa e tamén é o home que impulsou a central de Moura), a fundación Calouste Gulbenkian, a Efacec e a EIP – Electricidade Industrial Portuguesa, estas últimas dúas entidades como partícipes tecnolóxicas.

Cifras

A mega central fotovoltaica, será de concentración, con tecnoloxía norteamericana e alemá, ocupando unha extensión de preto de 5.000 hectáreas nunha zona non especificada do Alentejo, e tanto a Comisión Europea como o Goberno de Portugal, apoian a idea.

O inicio estimado para a mega central é o 2011 e a súa construción durará preto de 7 anos, cunha potencia instalada de 2.000 megawatts (igual que a que Chinesa pretende construír en 2010) e cun custo estimado de 6.000 millóns de euros, xa que pretenden que o prezo da instalación rolde os 3 euros por watio, tal e como informa Público.

Para fixarnos un pouco na magnitude, hai que dicir, que a megacentral, estímase que teña unha potencia case 45 veces maior á existente na Central de Moura, que actualmente é a terceira máis grande do mundo con 46 megawatts de potencia instalada e evitando 89.400 toneladas de CO2 ao ano cunha superficie de 250 hectáreas (Pdf de Acciona Enerxía – Páxina 2).

Desta forma, a nova central proxectada, podería chegar a evitar preto de 4 millóns de toneladas de CO2.

Venda da Enerxía

A idea do consorcio portugués é vender a enerxía renovable, a países do Norte de Europa, grazas á existencia do mercado ibérico de electricidade (Mibel) e ás conexións entre Portugal – España – Francia.

O proxecto, garda certos parecidos co da construción no Sahara dunha mega central solar para abastecer ao 15% da demanda europea co proxecto Desertec, pero que ata dentro de 30 anos non estará ao tope de funcionamento, mentres que os creadores do proxecto, estiman que antes de 2019 a nova planta do Alentejo estará ao 100% de funcionamento.

Máis información en:

Público (portugués)

Ambiente Online (portugués)

Información ligada:

Central de Moura

–  As 5 plantas solares máis grandes do Mundo

Cubrir o 0,33% de España con placas fotovoltaicas xeraría tanta electricidade como a que consumimos