Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘investigación’ tag

O estaleiro vigués Freire bota o oceanográfico máis avanzado do mundo

without comments

O estaleiro vigués Freire procedeu hoxe á botadura, a porta pechada, do “Discovery”, o buque oceanográfico máis avanzado do mundo cuxa construción encargouna o Instituto británico de investigación ambiental (NERC) por 85 millóns de Euros para a renovación do anterior RSS Discovery, en funcionamento desde 1962

O buque deseñado pola empresa norueguesa Skipsteknisk AS; que tamén deseñou o RSS James Cook, ten  99,70 metros de eslora, unha manga de 18 metros e unha capacidade para 52 persoas, 28 delas científicos. Tras a botadura realizada no día de hoxe, o prazo de entrega definitiva ao NERC, será para Xuño de 2013 e dispoñible para a ciencia en 2014.

 

Discovery

O novo oceanógráfico RSS Discovery, é actualmente o oceanográfico máis avanzado que pode existir no mercado, ao incorporar os últimos avances tecnolóxicos e converténdoo en referencia mundial. Para o Consello de Investigación do Medio Ambiente Natural inglés, armador do novo laboratorio flotante, trátase dunha unidade de substitución do vetusto RSS Discovery construído en 1962.

O buque, ten 6 laboratorios (un principal, un para fins múltiples, outro na cuberta, un laboratorio químico e outro ambiental, así como un laboratorio de bioluminiscencia) e ademais incorpora un laboratorio de medición de salinidade. O buque, disporá tamén dun ROV.

A tecnoloxía que incorpora o Discovery, convérteo na plataforma ideal de investigación de problemas ambientais; especialmente os relativos aos cambios nos océanos e a súa relación co cambio climático, o cartografiado de deslizamientos submarinos e de terremotos así como o estudo de ecosistemas únicos e descoñecidos do fondo submarino.

Neste vídeo dunha reportaxe de onte en TVG pódese ver parte do barco xa que a botadura foi a porta pechada.

 

Estaleiros Freire e oceanográficos

El Astillero vigués de Freire, recibiu, o encargo en maio de 2010 tras gañar un concurso internacional ao que se presentaron 22 estaleiros de todo o mundo xusto no momento no que a crise comezaba a apremar ao naval vigués polo tax-lease. Entre este mes de Abril e o verán, resolveranse outro tres concursos para a construción de diferentes oceanográficos con países africanos, árabes e con Venezuela.

El Astillero, foi o encargado de construír e de botar en 2006 o “Sarmiento de Gamboa” para o CSIC de España, converténdoo no buque oceanográfico máis avanzado do organismo científico español, ao ser o primeiro buque oceanográfico español que pode traballar con ROV’s (Remote Operated Vehicle) de altas profundidades e con AUV’s (Autonomous Underwater Vehicle). Recentemente, este buque xunto co “Ramón de Margalef”; tamén construído en Vigo pero nos estaleiros Armón, foron os encargados do seguimento do volcán submarino do Hierro.

 

Foi precisamente grazas á construción do Sarmiento de Gamboa, o que lle serviu ao estaleiro para lograr ser unha referencia mundial na construción deste tipo de buques, logrando pouco despois contratos de construción de buques oceanográficos para a Universidade de Catar.

O Sarmiento de Gamboa, tamén serviu para que en 2008 o Goberno de Venezuela encargase ao estaleiro Freire en colaboración co tamén vigués de Vulcano, tres buques oceanográficos das mesmas características que o buque español. A función principal destes oceanográficos encargados pola Mariña Venezolana, será a de apoio loxístico e científico ao labor de prospección e procura de petróleo dos buques sísmicos que tamén formaban parte do contrato.

En 2011, entregou o oceanográfico “Pegaso”,  o buque de investigación mariña privado máis avanzado do mundo e foi encargado por Alejandro Burillo Azcárraga, magnate do sector das telecomunicacións en México cunha eslora de 73,5 metros, manga de 13 e unha autonomía de 10.000 millas náuticas cunha velocidade máxima de 17 nós. O barco pode albergar até 32 persoas.

O barco, máis parecido a un iate de luxo que a un buque oceanográfico, forma parte do Grupo Pegaso, unha das numerosas sociedades que compoñen o armazón empresarial da familia Azcárraga para poder ser charteado a universidades e centros de investigación mariña do todo o mundo.

Unha das curiosidades deste barco, é que nunha das cubertas principais ten unha vivenda de gran luxo de 120 metros cadrados ademais de que o barco alberga un pequeno submarino de nove metros de eslora construído en Trieste (Italia) así como un helicóptero grazas a unha plataforma de aterraxe deslizable.

Para a construción do Pegaso, empregáronse estritas medidas de seguridade, coa habilitación de carpas nas bancadas para evitar que puidese ser visto desde o exterior do Estaleiro, situado no barrio de Bouzas debido ás cláusulas de confidencialidade do contrato.

Written by ar

Abril 7th, 2012 at 5:33 p.m.

Certificado o potencial antioxidante das verzas

without comments

Segundo os últimos resultados do proxecto da Misión Biolóxica de Galicia, dependente do CSIC, as verzas teñen un maior poder antioxidante fronte ao doutras Brásicas como o repolo, a coliflor, o brócoli, o asa de cántaro ou o nabicol de forma que o seu consumo habitual pode ser beneficioso para o organismo ao neutralizar os radicais libres relacionados con diferentes patoloxías cardiovasculares, inmunológicas, etc…

Na investigación, realizada ao longo de 2010 pola MBG, avaliouse e comparou o potencial antioxidante de varios cultivos hortícolas de brásicas como a verza (Brassica oleracea var. acephala), brócoli (Brassica oleracea var. italica Plenck ), repolo (Brassica oleracea var. capitata L.), coliflor (Brassica oleracea var. botrytis L.), asa de cántaro (Brassica oleracea L. var. costata DC. ) e o nabicol (Brassica napus L. var. pabularia (DC.) Rchb.).

Das cinco variedades de B. oleracea e da variedade de B. napus analizadas, a verza foi o cultivo que demostrou tiña un maior potencial antioxidante, seguido do brócoli, asa de cántaro, nabicol, repolo e coliflor.

Na mesma investigación, observouse que o potencial oxidante é maior cando a planta é nova (sobre os 2 primeiros meses do transplante) e que partes que habitualmente non se adoitan consumir como as follas que circundan as cabezas do repolo, teñen un elevado contido antioxidante.

Segundo Alicerce Soengas, unha das responsables do proxecto, se se coce en auga, como é habitual o seu consumo, deberíase de inxerir o líquido no que quedan estas propiedades antioxidantes, xa que o habitual é tirar este líquido.

Este tipo de estudos sobre a capacidade do potencial antioxidante xa se foron comprobando en diferentes ocasións, sabendo que conteñen un alto contido en Vitamina C, glutaminas e diferentes compostos fenólicos. (Recomendada lectura da tese de Carla Sara Ferreira de Sousa da Universidade de Porto, sobre o Perfil Metabólico e o Potencial Antioxidante de Brassica Olearacea var. Costata en PDF)

Nesta ocasión o que se realizou, é unha comparación entre diferentes tipos de plantas do xénero Brassica L., co fin de comprobar cal contén unha maior cantidade e calidade de compostos antioxidantes.

O consumo destas plantas, está amplamente estendido no Noroeste Peninsular, en especial en Galicia, Asturias e parte de León, formando parte da coñecida como Dieta Atlántica.

A importancia destes cultivos en Galicia, é tal que se ten constancia do cultivo destas variedades desde fai máis de 5.000 anos e nos últimos anos, estanse estudando en maior detalle polas súas supostas propiedades contra o cancro, a súa relación na capacidade inmunóloxica do individuo e polo seu valor nutritivo.

Segundo datos do MAPA do ano 2002, en Galicia, as coles (nome xenérico das variedades de B. oleracea) son a hortaliza por antonomasia, cunha superficie de 3.534 ha e cunha produción de 90.480 toneladas. (Valor agronómico dos cultivos de Brassica oleracea en Galicia PDF)

De momento estes datos, son parte das conclusións que deron a coñecer aos medios de comunicación, antes de preparar o artigo científico para publicar o artigo nas diferentes revistas especializadas.

Máis

Comunicado MBG – Las berzas tienen un elevado potencial antioxidante para el organismo

– Gómez Campo, C. Género Brassica – Flora Ibérica – PDF

Los poderes de la berza

La berza, fuente de juventud

La berza es un alimento muy rico en antioxidantes

– Valor agronómico de los cultivos de Brassica oleracea en Galicia – PDF

– Cartea, M.E.; Vilar M.;Francisco, M.; Lema , M. Velasco, P. Cultivo de Variedades tradicionales de Brásicas en la Agricultura Ecológica. Misión Biológica de Galicia (CSIC – Pontevedra)

Written by ar

Xullo 19th, 2011 at 9:28 p.m.

Conxeladas as axudas á Investigación en Galicia

without comments

Seguindo a política redución de Gasto que leva aplicando a Xunta de Galicia, acábase de anunciar a conxelación de novas axudas á investigación en Galicia e a redución dos programas de investigación actuais.

O pasado martes 14 de Xuño, na Secretaría Xeral de Universidades da Xunta de Galicia, explicouse aos vicerreitores das tres universidades galegas, que xa se atopan transferidas as competencias en materia de Investigación desde a Consellería de Industria e desde a Consellería de Educación (Secretaria Xeral de Universidades).

Ao mesmo tempo, nesa mesma reunión, informouse aos vicerreitores de investigación sobre as previsións da Xunta no referido ás convocatorias que se esperan realizar ao longo de 2011.

Estas previsións resúmense en cinco puntos segundo o comunicado a Vicerreitoría de Investigación da USC; sendo o punto cinco o clave:

1 – Consolidación de grupos. Estase a resolver a recente convocatoria de grupos, e esperan sacar unha nova convocatoria de grupos este ano para ‘grupos preconsolidados’.

2 – Sairá unha convocatoria de contratos predoutorais (posiblemente a principios de Xullo), dentro do plan I2C, que substitúe ao antigo plan INCITE.

3 – Sairá unha nova convocatoria para estancias, pero só para os contratados María Barbeito e Anxeles Alvariño.

4 -Sairán as prórrogas dos programas Parga Pondal, Isabel Barreto e María Barbeito correspondentes ao anterior plan INCITE 2006-2010.

En concreto, a Consellería de Educación comprometeuse onte ao financiamento da consolidación, durante tres anos, de todos os investigadores do programa Parga Pondal contratados polas tres universidades galegas.

Segundo o comunicado da Xunta

“A Consellería de Educación anunciou que financiará durante tres ano a aqueles investigadores procedentes do programa Parga Pondal, e que estean contratados de xeito estable polas universidades galegas. Vázquez Abad sinalou que estas axudas supoñen un investimento de 1.118.000 non ano 2011 para a consolidación de 26 investigadores que levan contratados desde ou 1 de xaneiro de 2010 ata ou 1 de xuño do presente ano. Cómpre destacar que 4 destes están contratados pola Universidade dá Coruña; 6 pola de Vigo; e 16 pola de Santiago de Compostela.”

5 – Non se convocarán novas axudas para proxectos de investigación, nin axudas para agrupacións estratéxicas, nin contratos posdoutorais, nin de tecnólogos.

É este último punto, o que máis ou menos se esperaba pero non desta forma, cunha conxelación total ás novas axudas á investigación, xa que había a esperanza de que se convocase algunhas novas axudas.

Algo parecido ocorreu co programa Manuel Colmeiro, creado polo Bipartito e no que se anunciou recentemente que só se manterían un total de 15 prazas, moitas menos das que existían. A argumentación da Dirección Xeral de I D, é que o anterior goberno bipartito sobredimensionou os seus programas de recursos humanos.

Xa no mes de Decembro, os investigadores das Universidades galegas concentráronse ante todas as sedes da Xunta en Galicia para protestar por devandita situación

Written by ar

Xuño 21st, 2011 at 6:59 p.m.

O futuro da biomedicina e os órganos artificiais

with 2 comments

Coa recente publicación de dous estudos en Nature Medicine, sobre a rexeneración de fígado e corazón, sen dúbida, está a lograrse un paso crucial para a biomedicina, xa que até entón diferentes problemas, impedían avanzar por este campo. Como o acadaron? Até onde podemos chegar?

Para empezar, debemos dicir que aínda que nos medios dígase que se fabricou un fígado de laboratorio, poderiamos dicir, que o que se fai é rexenerar un fígado danado, máis que crear, porque a estrutura é a mesma. Digamos que se rehabilitou o tecido, tal e como se fai nunha casa.

A enxeñaría tisular, é unha disciplina que nos ofrece unhas posibilidades brutais, pero que se enfronta a problemas demasiado complicados e que até hai pouco, non se sabía nin como poder abordalos. Por unha banda, temos unha morte celular cando non un medio celular (perfusión de osíxeno, nutrientes, mantemento de pH, etc…) polo que non podemos crealo nun laboratorio así da nada e polo outro lado, temos a dificultade de crear un órgano de forma tridimensional xa que na actualidade as técnicas que se mostrou agora como novas, empréganse para estudos in vitro con cultivos tisulares, a partir de células primarias procedentes de fibroblastos..

Os fibroblastos son células moi estendidas polo organismo e cunha tremenda capacidade diferenciadora, ademais de ser capaces de xerar tecido conectivo e secretar coláxeno (o armazón que necesitamos). De feito, xogan un papel crave na cicatrización de feridas na pel.

O problema é que ás 100 xeracións, os fibroblastos, entran en “crises”, deixan de reproducirse e morre, ademais de que necesitaban crecer en placa; polo que non eran capaces de crecer en suspensión. Un problema moi grande, se queremos “crear” órganos.

Con todo, a pesar desta dificultade lógranse tipos celulares como de células óseas, tecido conectivo, muscular, epitelial e do sistema nervioso e lográbase obter unha cantidade que en número de células con cultivos de até 10 (elevado a 20) células, que equivalerían ao peso de 5 persoas.

Por estes motivos de mortalidade, para realizar os estudos, adóitanse transformalas con modificacións xenéticas ou con cultivos celulares, procedente de cultivos de células tumorais (a famosa liña celular HeLA), ambos os tipos de tecidos con capacidade inmortal, polo que podían estar a crecer sen problemas.

É obvio que ningunha das dúas últimas opcións serven xa polo crecemento sen límite e porque son técnicas que danarían ao organismo. Imposibles de facer en organismos vivos, salvo que creásemos organismos transxénicos; que é o que se fai para bastantes investigación, cos ratos knockout.

Como se fai?

O que lograron é un paso brutal, xa que a partir do armazón de células de coláxeno (os alicerces do edificio), cámbianse” as células do órgano con problemas, por células novas doutros pacientes (no noso caso son ratos, que son os organismos de estudo) ou por células nai propias para outros tecidos.

Con isto, podemos evitar o rexeitamento (organismos similares e con inmunoloxía similar e/ou mesmo organismo) e o mesmo tipo celular, evitando a morte ás 100 xeracións dos fibroblastos, aínda que se require unha matriz extraceluar e unha perfusión do órgano.

En realidade non é nada sinxelo o que lograron porque estamos a falar de órganos terriblemente complexos e con funcións demasiado complicadas como a que ocorre no fígado. Encargado de manter a glucemia, detoxificar o organismo de etanol e fármacos, produción secrecións biliares ou realizar o Ciclo da Urea e eliminar o Amonio.

Problemas e Futuro

Estamos moi verdes, aínda que que se poida rexenerar un organismo tan complexo como o fígado coas súas múltiples funcións e lograr que funcione até 8 horas in vivo e até 24 horas ex vivo, indica que se avanza polo bo camiño.

Como repetimos sempre neste blogue, que salga unha noticia de que lograron tal cousa, non significa que mañá xa se poida empregar. Seguramente até dentro 5-10 anos non se logre aplicalo a nivel de máis pacientes e noutros órganos.

De momento, en 2006 o experto en enxeñaría tisular, Anthony Atala, director do Instituto de Medicamento Rexenerativa da Universidade Wake Forest, presentou unha vexiga artificial (un tecido “relativamente sinxelo” en comparación co fígado ou o corazón), e que se puxo en 7 humanos.

Utilizando tejido cultivado a partir de la células de los propios pacientes, médicos estadounidenses han transplantado exitosamente tejido de vejiga modificado en el laboratorio a pacientes de enfermedad de la vejiga.

Para evitar estas complicaciones posquirúrgicas, investigadores de la universidad Wake Forest han desarrollado una operación mediante el uso de tejido de vejiga cultivado a partir de las células del paciente mismo.

“Ahora es posible modificar en el laboratorio tejidos complejos a partir de las células del propio paciente, cultivarlos fuera del organismo y luego volverlos a implantar”, asegura el Dr. Anthony Atala, autor del estudio, profesor de medicina y director del Instituto de medicina regenerativa de la Facultad de Medicina de la Universidad Wake Forest de Winston-Salem, Carolina del Norte.

“Al hacer esto, se evita el uso del intestino”, explicó Atala. “Cuando se implanta tejido intestinal en la vejiga, continúa segregando cosas que pueden causar complicaciones”, agregó.

Midieta

De momento están a funcionar, pero até o ano que vén, non se saberán os resultados definitivos.

Sen dúbida, pode supor un salto de anos luz no campo da fisioloxía e dos transplantes, podendo “renovar” órganos con problemas, pero require moito moito traballo. De momento imos polo bo camiño.

Máis info

Anthony Atala y la medicina regenerativa de órganos

– Basak E Uygun, Alejandro Soto-Gutierrez, Hiroshi Yagi, Maria-Louisa Izamis, Maria A Guzzardi, Carley Shulman, Jack Milwid, Naoya Kobayashi, Arno Tilles, Francois Berthiaume, Martin Hertl, Yaakov Nahmias, Martin L Yarmush & Korkut Uygun. Organ reengineering through development of a transplantable recellularized liver graft usingdecellularized liver matrix. Nature Medicine. Published online: 13 June 2010 | doi:10.1038/nm.2170

– Harald C Ott, Thomas S Matthiesen, Saik-Kia Goh, Lauren D Black, Stefan M Kren, Theoden I Netoff & Doris A Taylor. Perfusion-decellularized matrix: using nature’s platform to engineer a bioartificial heart. Nature Medicine 14, 213 – 221 (2008). Published online: 13 January 2008 | doi:10.1038/nm1684

Logran pionero trasplante de vejiga

Los transplantes de vejiga con tejido modificado en el laboratorio son todo un éxito

Científicos realizan trasplante con hígado creado en laboratorio

HeLa: Las primeras células humanas inmortales

Hígado y corazón artificiales (Ciencia al Cubo)
<object classid="clsid:D27CDB6E-

Written by ar

Xuño 21st, 2010 at 10:34 p.m.

Vacinas: Produción e novos avances

without comments

Coa pandemia do Virus H1N1, algúns dixeron que era unha conspiración porque se logrou atopar unha posible vacina dunha forma rápida, en comparación cos tempos habituais, pero ¿como se produce unha vacina? ¿Como se logrou unha vacina tan rápido? Hoxe en día, os mecanismos de produción de vacinas, variaron considerablemente grazas a novas técnicas. En menos de 6 meses pódese lograr unha vacina óptima.

vacunas

Fotografía en Flickr de olgsextrecuencas

O proceso habitual de elaboración dunha vacina iníciase co illamento do patóxeno de interese (como o virus da gripe por exemplo). Posteriormente é necesario un crecemento en cultivos de laboratorio [en ovos de galiña, cultivos de células renais ou pulmonares de primates ou en células diploides humanas].

Con todo, a produción de vacinas en ovos de galiña, que era e aínda segue sendo o normal, aos poucos, está a ser desprazado polo desenvolvemento de cultivos celulares, que son máis económicas e rápidas, en caso dunha pandemia, como ocorreu co virus H1N1.

Nos últimos anos, diferentes institucións sanitarias do goberno de Estados Unidos, traballan no estudo de novas técnicas e de mellora dos cultivos celulares, aplicados ao estudo de virus, para poder obter vacinas mediante cultivos celulares, dunha forma moito máis sinxela e económica.

En lugar de huevos, la producción de vacunas a base de células utiliza líneas de células desarrolladas en laboratorios que son capaces de albergar un virus en desarrollo. El virus se inyecta en las células en donde se multiplica. Luego, se extraen las paredes exteriores de las células, se recogen, se purifican y se desactivan. Se puede producir una vacuna en cuestión de semanas. La vacuna contra la polio se produce actualmente usando el método a base de células.

Si bien ambos métodos pueden crear una vacuna igualmente efectiva, la producción a base de huevos está limitada físicamente a la disponibilidad de huevos especializados y, por sí sola, es posible que no pueda cubrir las rápidas demandas que tendría una pandemia de influenza a nivel mundial. Las vacunas a base de células ofrecen el potencial de aumentar rápidamente la capacidad de producción y salvar vidas:

– Para poder producir 300 millones de dosis de vacunas, la producción a base de huevos demandaría unos 900 millones de huevos. Ante la eventualidad de una pandemia de gripe aviaria, el número de aves podría reducirse comprometiendo la capacidad en la producción de las vacunas.

– Aunque los huevos son perecederos, las líneas de células se pueden conservar con seguridad y de forma indefinida, aumentando la capacidad para producir vacunas en poco tiempo si llegara a ocurrir una influenza pandémica.

– Las personas alérgicas a los huevos no pueden recibir vacunas producidas con los huevos de gallina pero se las puede inmunizar con la vacuna a base de células.

PandemicFlu

Segundo o investigador do Instituto Nacional de Investigación e Tecnoloxía Agraria e Alimentaria Gustavo del Real, o principal o problema para o traballo con cultivos celulares “é que non hai instalacións adecuadas para a fabricación de posibles vacinas con este sistema”, ademais de que “as mesmas terían que acoller a fabricación de dita vacina de forma masiva”.

Posteriormente é necesario un proceso de purificación, inactivación ou morte do virus, estudos de toxicidade e eficacia, cunha comercialización posterior, cuxo proceso en total, tárdase uns 6-7 meses.

Co Virus H1N1 acadouse obter a primeira vacina contra a gripe desenvolvida con cultivos celulares, grazas ao laboratorio Novartis. O cultivo sobre cultivos celulares, aforrou entre 1 e 2 meses de traballo, o que provocou a obtención dunha vacina en menor tempo.

Por certo, unha vacina que nos ensaios clínicos realizados en xullo de 2009, logrouse que de 100 persoas coa vacina, 80 mostraron unha resposta inmune sólida grazas á vacina co adxuvante MF59® contra o Virus H1N1. E o mellor de todo é só se necesitou dunha única dose para a inmunización.

De aí, que Novartis anunciase a produción da vacina, mentres os magufos, insistían en que o Virus H1N1 era unha fraude. Maldito descoñecemento científico.

A produción adoita ser unha actividade de alto risco e cun custo moi elevado para as empresas que o realizan, o que provoca que sexan poucas as institucións pública e empresas privadas, con fondos suficientes para as investigacións necesarias.

Debido á súa natureza como produtos biolóxicos, xeralmente hai problemas na súa produción, polo que adoita existir practicamente un ou dous produtores a nivel mundial, para a vacina de interese.

Noutras ocasións, o patóxena muta, polo que a vacina que se estaba producindo non servirá para nada, como ocorre coa vacina da gripe, que cada ano muta e a vacina é diferente ano a ano.

¿Que pasos seguíronse coa vacina do Virus H1N1?

A vacina da pandemia provocada polo Virus H1N1, logrouse producila nun tempo relativamente curto, xa que só foi necesario unas pouca cepa, que diferían con respecto á cepa normal da gripe estacional e deu o sinal de alarma. Grazas a iso, logrouse axilizar a produción.

Actividades en los centros colaboradores de la OMS

1. La identificación de un virus nuevo. Laboratorios de todo el mundo que forman parte de una red de vigilancia recogen sistemáticamente muestras de los virus de la gripe circulantes y las envían para su análisis a los Centros Colaboradores de la OMS para Referencia e Investigaciones sobre la Gripe. La primera etapa de la producción de una vacuna antipandémica empieza cuando uno de estos centros detecta una nueva cepa del virus que difiere considerablemente de las cepas circulantes y notifica de ello a la OMS.

El virus vacunal se cultiva en huevos porque se multiplica bien en ellos y porque los huevos se consiguen con facilidad.

2. Obtención de la cepa vacunal (el llamado virus vacunal). Primero que todo, el virus debe adaptarse para poder usarlo en la fabricación de una vacuna. Con el fin de que el virus se vuelva menos peligroso y aumente su capacidad de multiplicarse en huevos de gallina (el método de producción que emplean casi todos los fabricantes), se lo mezcla con una cepa estandarizada de virus de laboratorio y se dejan multiplicarse juntos. Transcurrido cierto tiempo, se forma un híbrido que por dentro contiene los componentes de la cepa de laboratorio y por fuera los de la cepa pandémica. Se necesitan unas tres semanas para obtener el virus híbrido.

3. Verificación de la cepa vacunal. El virus híbrido así obtenido tiene que someterse a prueba para comprobar que en verdad produce las proteínas exteriores de la cepa pandémica, que es inocuo y que se multiplica en huevos de gallina. Terminada esta etapa, que tarda más o menos otras tres semanas, la cepa vacunal se distribuye a los fabricantes.

4. Preparación de los reactivos para someter a prueba la vacuna (reactivos de referencia). Simultáneamente, los centros colaboradores de la OMS preparan sustancias estandarizadas (llamadas reactivos) que se facilitan a todos los fabricantes para que estos cuantifiquen el rendimiento vírico que están obteniendo y envasen las dosis correctas de la vacuna. Esta etapa tarda al menos tres meses y a menudo representa un cuello de botella para los fabricantes.

Actividades en las fábricas productoras de vacunas

1. Optimización de las condiciones de multiplicación del virus. El virus vacunal híbrido que se recibe de la OMS se somete en la fábrica a distintas pruebas para determinar las mejores condiciones que permitan su multiplicación en huevos. Esta etapa tarda aproximadamente tres semanas.

2. Fabricación de la vacuna a granel. Casi todas las vacunas antigripales se producen en huevos de gallina que tienen entre 9 y 12 días de fecundados. El virus vacunal se inyecta en millares de huevos, que luego se incuban durante dos o tres días para favorecer la multiplicación vírica. En ese punto, se extrae la clara de huevo, que contiene muchos millones de virus vacunales, y estos se separan luego de aquella. El virus parcialmente puro se destruye con sustancias químicas. Acto continuo, las proteínas del virus se purifican y se obtienen cientos de millares de litros de proteína vírica purificada que constituye el antígeno, es decir, el ingrediente activo de la vacuna. Se necesitan unas dos semanas para producir cada lote de antígeno, y cada pocos días se puede empezar la producción de otro lote. El tamaño del lote depende de la cantidad de huevos que se puedan obtener, inocular e incubar. Otro factor es el rendimiento por huevo. Se producen tantos lotes como sea necesario para obtener la cantidad necesaria de vacunas.

3. Control de la calidad. Esta etapa solo puede empezar cuando los laboratorios de la OMS proporcionan a los fabricantes los reactivos para las pruebas, según lo descrito anteriormente. Cada lote se somete a las pruebas y también se comprueba la esterilidad del antígeno a granel. Esta etapa tarda dos semanas.

4. Envasado y liberación de la vacuna. El lote de vacuna se diluye hasta alcanzar la concentración deseada de antígeno y el producto resultante se envasa en frascos o jeringas que son debidamente etiquetados. A continuación se realizan las siguientes pruebas:

* de esterilidad
* de confirmación de la concentración de proteínas
* de bioseguridad mediante pruebas en animales.

5. Estudios clínicos. En determinados países, cada nueva vacuna antigripal debe someterse a prueba en algunas personas para demostrar que funciona según lo previsto. Para ello hacen falta cuatro semanas como mínimo. En otros países esto puede ser innecesario porque se han efectuado muchos ensayos clínicos con las vacunas anuales similares y se da por sentado que la nueva vacuna antipandémica funcionará de manera parecida.

OMS

O futuro das novas vacinas: a vacina total.

Grazas ás novas técnicas en bioloxía molecular, están a acadarse importantes avances tanto no proceso de investigación de virus como no de produción das vacinas. Con coñecer as secuencias de ADN que codifican as proteínas de interese do virus ou da bacteria, lógranse vacinas recombinantes, producidas por péptidos modificados do ADN do patóxeno, para acadar unha inactivación do patóxeno dentro do organismo.

A introdución de proteínas do patóxeno producidas polo propio individuo, provocarán a activación do sistema inmune, activando o “efecto memoria” e a produción de novos anticorpos.

Desta forma, se logramos coñecer as secuencias de ADN do patóxeno de interese, podemos lograr vacinas multivalentes que nos sirvan para varios patóxenos emparentados e poder atacalos cunha mesma vacina. A vacina total.

É neste campo, cara a onde se está traballando na actualidade no mundo da inmunoloxía, ademais de lograr novas vacinas de mellor adquisición por parte do corpo humano, para evitar reaccións adversas e que sexan de mellor aplicación, como as relativas a vacinas inhaladas.

Un exemplo moi claro, témolo na loita contra a SIDA. Desde hai menos de 2 anos, están a lograrse importantes avances, grazas ao coñecemento das proteínas que forman a cápside do virión.

Até o momento, todos os procesos que se estaban levando para loitar contra a SIDA, fracasaban unha e outra vez ao descoñecer como estaban formado o virión, xa que o virus ten unha capacidade de mutación elevada, o que o fai moi variable. Con todo, coa codificación de determinadas proteínas, podemos lograr camiños seguros polos que avanzar.

Recientes investigaciones de un grupo investigadores de la Universidad de Harvard, ha logrado dar con 273 de las proteínas que “ayudan” al virus a propagarse por nuestro organismo. Es que el virus del SIDA, por sí solo, es incapaz de propagarse eficazmente. Para eso, necesita de las proteínas humanas. La lista descubierta es la más larga hasta el momento. En el pasado sólo se conocían 36 de esas proteínas.”Encontramos docenas y docenas de nuevas cosas que antes no estaban implicadas en la replicación del VIH”, señaló Stephen J. Elledge, uno de los investigadores de Harvard.

La técnica descubierta, permite eliminar, una por una, 21.000 de las proteínas en una línea celular humana. Infectando esas líneas celulares con el virus del SIDA los investigadores pudieron ver qué proteínas eran imprescindibles para el virus.

Neoteo

Hai que dicir que se saen estas noticias agora, débese aos avances e novas técnicas moleculares que se desenvolveron nestes últimos 5-6 anos.

A evolución en atopar novos mecanismos de ataque creceu exponencialmente nestes últimos anos, ademais do investimento de organismos públicos+farmacéuticas, xa que estas últimas son as únicas capaces de investir miles de millóns e que ao final, acábense tirando ao lixo.

Mesmo xa hai ensaios en proceso, como o desenvolvido polos hospitais públicos Gregorio Marañón, de Madrid, e o Clínic de Barcelona.

El modelo propuesto, basado en vectores del virus vacunal modificados genéticamente, ha sido probado en macacos y en un ensayo clínico de fase I en humanos. Asimismo, los autores han probado la viabilidad de su administración por vía respiratoria, con aerosoles, lo que facilitaría su uso en programas de vacunación en países en vías de desarrollo.

Como explica el investigador participante Mariano Esteban, del Centro Nacional de Biotecnología (del CSIC), en Madrid, el modelo utiliza antígenos modificados de VIH para fomentar la activación en el organismo de una respuesta celular y humoral contra el virus del SIDA. La clave del modelo son los vectores que emplea, los canales utilizados para introducir los antígenos en el organismo.

Esteban detalla el método empleado: “Utilizamos como vectores dos versiones modificadas del virus vacunal, usado como vacuna en la erradicación de la viruela. Se trata de los poxvirus MVA y NYVAC, que expresan cuatro antígenos modificados del VIH y que fueron administrados junto con ADN que expresa los mismos antígenos”. La descripción de estos vectores fue publicada en 2007 en la revista Vaccine, por el grupo de Esteban.

El primer ensayo del modelo fue probado en macacos y empleó antígenos de VIH y de SIV, el virus de inmunodeficiencia en simios del que deriva el VIH.

Según el investigador del CSIC, el experimento indicó, en un primer momento, que los vectores inducían una fuerte respuesta celular y activaban los linfocitos CD4+ y CD8+, claves en la defensa del organismo frente a patógenos.

“Esta respuesta del organismo de los macacos, enfrentada al SIV híbrido entre VIH y SIV, daba como resultado una alta protección frente a la
enfermedad”, añade Esteban.

Para desarrollar esta primera prueba en monos, los autores administraron primero dos dosis de ADN (semanas 0 y 4) por vía intramuscular. En las semanas 20 y 24 del experimento, inocularon en los animales los vectores de poxvirus por la misma vía.

El segundo experimento de este proyecto, que empleó las mismas dosis de vacunación que en los macacos, consistió en un ensayo clínico de fase 1 con 40 voluntarios sanos, realizado para demostrar la seguridad de los vectores vacunales y orientar la pauta de administración más adecuada para estudios posteriores.

El investigador del CSIC concreta los resultados obtenidos: “La administración de los vectores demostró una alta inmunogenicidad. Un 90% de los vacunados daban respuestas inmunes de células CD4+ y CD8+ específicas frente a los antígenos del VIH. Esta respuesta inmunológica del organismo se mantuvo durante al menos 72 semanas”.

MDZOL

De todos os xeitos, como mínimo serán necesarios uns 10 anos ata que exista algo factible, debido aos prazos necesarios para probalos sobre animais de laboratorio e sobre pacientes, no caso de que se atopase…digamos mañá.

De todos os xeitos, vaise no bo camiño.

Versión en Castelán da nova

Se che gustou a noticia, pódela votar en Bitácoras.

Written by ar

Xuño 8th, 2010 at 2:07 p.m.

O cultivo do polbo en vídeo

without comments

O Instituto Español de Oceanografía (IEO) difundiu en Youtube o primeiro vídeo dos avances realizados nos últimos 15 anos por varios investigadores do centro costeiro de Vigo sobre a domesticación do polbo. Durante os últimos tres lustros, o IEO de Vigo investigou a viabilidade do cultivo comercial do polbo común Octopus vulgaris. Ao longo desa etapa desenvolvéronse, conxuntamente con confrarías e asociacións de mariñeiros, tecnoloxías que permitiron o establecemento de pequenas explotacións de engorde de polbo en gaiolas flotantes.

Vía  MadridMas e LVG

Vía MadridMas y LVG

Written by ar

Maio 1st, 2010 at 10:13 a.m.

A importancia dos lagartos nos ecosistemas insulares

without comments

O lagarto ocelado (Lacerta lepida) consume os froitos de gran número de plantas, algunhas delas claves na configuración das comunidades ás que pertencen. Así o demostrou unha recente investigación realizada polo grupo de Ecoloxía das Plantas no Parque Nacional das Illas Atlánticas, uns datos que ademais do seu interese teórico presentan tamén un elevado interese aplicado xa que “serán unha ferramenta sumamente útil para a xestión dos recursos naturais do parque”, tal e como salientou o director do proxecto, o profesor Luis Navarro, quen destacou que servirán “para formular a mellor estratexia de conservación das partes implicadas nesta interesante interacción entre organismos”.

Entre as plantas participantes desta relación complexa, atópanse algunhas de particular interese, como a camariña (Corema album), un dos principais valores botánicos do parque nacional que, grazas ao servizo que lle presta o lagarto, ve favorecida a dispersión das súas sementes. É a que máis se beneficia, pero non a única, outras plantas que se favorecen dos seus servizos son a zarzamora (Rubus ulmifolius), o abruñeiro(Prunus spinosa), a madreselva (Lonicera peryclimenum) e ata catorce especies de plantas máis que foron atopadas nos excrementos dos lagartos.
Esta interacción positiva para as plantas dáse con maior frecuencia en illas, xa que neses territorios, limitados no espazo e confinados con respecto ás masas continentais, os froitos carnosos constitúen unha maior proporción da dieta dos lagartos. Mentres que os seus conxéneres do continente teñen un acceso fácil a outro tipo de recursos alimenticios como os insectos, nas illas eses recursos son tamén limitados e a dieta a base de froitos adquire unha maior importancia relativa.

La importancia de los lagartos en los ecosistemas insulares from divulgare on Vimeo.

Máis info en duvi

Baselga marcha ós Estados Unidos, negativo para a ciencia española?

without comments

Despois do anuncio da marcha do prestixioso oncólogo Josep Baselga ao Hospital Xeral de Massachussets en Boston, en parte da sociedade española, están a saír os típicos comentarios de que se marcha porque en España non se apoian as súas investigacións. É verdade? Non. Márchase para aprender novos métodos, á vez que ensina os seus métodos aos americanos, reforzando a cooperación científica entre ambos os países.

Josep Baselga, é un dos mellores oncólogos a nivel mundial, con importantes investigacións en marcha no campo da biomedicina. Márchase ao Hospital Xeral de Massachussets en Boston, para poder ensinar aos americanos os métodos españois, algo que debería de encher de orgullo aos que din que en España non hai ciencia ou que é un país terceiromundista a nivel científico.

-Una de las condiciones que impuso a los americanos fue que le dejaran mantenerse al frente del Instituto de Oncología del Hospital Valle de Hebrón (VHIO). ¿Qué diría a los que hablan de una nueva fuga de cerebros?

-Les diría que se equivocan porque como usted bien apunta la condición que impuse fue la de no desvincularme del VHIO, proyecto que siempre he vivido como algo personal, y lo aceptaron. Por lo tanto, lo correcto es hablar de codirección, no de fuga. Con mi nueva condición, el proyecto catalán mejorará y también la investigación española.

-En cuanto a presupuesto (ahora dispondrá de 50 millones de dólares) y personal (pasará de dirigir un equipo de 18 investigadores a uno de 100) el cambio es evidente.

-Sería absurdo no reconocer que en Boston existen las mejores condiciones del mundo para investigar. No obstante, insisto, el centro de Barcelona saldrá beneficiado porque habrá sinergias importantes entre el equipo de Boston y el catalán.

ABC

Baselga chegará a Estados Unidos, co compromiso de reforzar as sinerxías entre ambos os países, colaborando na investigación de novos tratamentos, especialmente na farmacoloxía do cancro, algo no que se debe avanzar e no estudo das moléculas implicadas nos procesos de cancro. Para ser máis exactos, ambos os centros (O xeneral de Massachusetts de Boston, e o centro barcelonés de Vall d’Hebrón) xa colaboraron na secuenciación xenómica do cancro de mama e colon.

Así que, deixemos de mentir ao dicir que Baselga márchase porque non se lle apoia. Si que se lle marcha. Márchase a aprender e a ensinar novos métodos, tal e como fan os profesores universitarios cando se marchan con bolsas de colaboración a outros países. A única forma de avanzar, é compartir os coñecementos, porque os coñecementos e os métodos de Baselga e dos americanos, servirán para o desenvolvemento de ambos os países.

O que vai facer en Boston

Baselga, que deixará o cargo de xefe do Servizo de Oncoloxía do Hospital Vall d’Hebron en mans de Josep Tabernero, explicou que a ‘fichaxe’ por Massachussets responde o interese dos americanos de importar o modelo do VHIO, que combina investigación cun modelo asistencial, ao seu hospital.

Máis en ABCLNELa Vanguardia El País La Vanguardia Solociencia

Written by ar

Marzo 14th, 2010 at 4:14 a.m.

Matando ás células tumorais

without comments

Científicos do MIT de Massachusetts logran reproducir células en laboratorio que permiten a creación de novos tumores trala quimioterapia.

Un grupo de científicos estadounidenses acaban de escribir unha nova páxina na investigación contra o cancro ao achar un composto, capaz de eliminar única e exclusivamente a estas células, o salinomycin, xa que un dos problemas da quimioterapia é que un mecanismo xeral que non entende entre células boas e células malas.

Fotografía de RTVE

Este composto, que se emprega na cría de polos nas granxas para evitar enfermidades, seleccionado entre máis de 16.000, logra matar non só células nai canceríxenas producidas en laboratorio, senón aquelas que crecen de forma natural.

De feito, comparado co fármaco de quimioterapia máis común para o cancro de mama -o tipo de cancro que se estudou- o salinomycin multiplica por 100 o número de células nai mortas en ratos e ata é capaz de reducir o tamaño do tumor.

¿Esta noticia significa que xa está solucionado o cancro de mama?

NON. Esta noticia significa, que lograron descrifrar a ruta para poder atacar dunha forma eficaz o cancro de mama, a dose necesaria e o compoñente necesario. É certo que de aquí a que se poida aplicar a nivel xeral, pasarán como pouco 5 anos, xa que o que se logrou son probas positivas en ratos, pero é un avance do 70%.

Tampouco significa que sexa o tratamento definitivo, se non, que é un avance, pero un avance que equivale a anos e anos de investigación.

Ademais, esta noticia, se sae adiante, significará unha redución notable no tempo de convalecencia da enferma, algo que psicológicamente é moi importante tanto para ela como para a familia e especialmente, que se reduza o dano a tecidos sans, algo que a actual quimioterapia non asegura, xa que ao ser amplo espectro, ataca a todo.

Por certo, a modo de explicación, ¿que é a quimioterapia?

Máis info en Nature y RTVE