Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘historia’ tag

David Beriain: Sea Bites (Percebeiros)

without comments

Written by ar

Decembro 6th, 2011 at 2:48 p.m.

35 anos da Catástrofe do Urquiola

without comments

Written by ar

Maio 13th, 2011 at 11:42 p.m.

O que os Finlandeses precisam de saber acerca de Portugal

without comments

A aprovação do pacote de ajuda a Portugal, no seio da União Europeia, está dependente da posição da Finlândia. A renitência é conhecida e motivou a câmara de Cascais a montar um vídeo explicativo direccionado aos finlandeses, que foi apresentado nas Conferências do Estoril e está a ocupar os murais das redes sociais. A História portuguesa é tão enaltecida que abrilhanta, por exemplo, o abolicionismo em Portugal, fazendo crer que a escravatura acabou em 1751 – e não mais de um século depois, como de facto aconteceu.

Vía Público

Written by ar

Maio 7th, 2011 at 10:46 p.m.

A arquitectura perdida de Vigo

with one comment

Neste vídeo, pódense apreciar algúns dos edificios emblemáticos que se perderon na cidade de Vigo. É interesante saber como lucirían hoxe en día na cidade actual. Grazas a esta reconstrución, podemos ver os edificios antigos e que foron desaparecendo nos seus emprazamentos orixinais.

Written by ar

Abril 20th, 2011 at 4:35 p.m.

Os últimos dez séculos de Europa en 5 minutos

without comments

O seguinte vídeo mostra a evolución das fronteiras europeas nos últimos dez séculos

Vía Menéame

Written by ar

Novembro 13th, 2010 at 7:51 p.m.

Bu neno, soy el nuevo dueño de Coruña!

without comments

Coruña ten novo dono, El Freddy.

Written by ar

Setembro 7th, 2010 at 7:02 p.m.

Libertate

without comments

Propaganda
Fotografía en Flickr de rishon-lezion

O 15 de decembro, a policía secreta, a Securitate, apresou a un pastor protestante coñecido polas súas críticas ao réxime. Fai vinte anos que na cidade romanesa de Timisoara comezou o levantamento contra o réxime de Nicolae Ceauçescu e o principio do fin dunha das tiranías máis duras do bloque comunista.

O 17 de decembro de 1989, Nicolae CeauçŸescu ordenou ao exército disparar contra a multitude que se levantaba na cidade romanesa. A represión provocou decenas de mortos e centos de feridos. A represión brutal de CeauçŸescu das manifestacións, volveu ao exército contra el.

Rumanian Revolution
Fotografía en flickr de sicutat

A Securitate, permaneceulle leal, pero logo dunha semana de combate armado, o exército e os rebeldes derrotaron ás forzas da Securitate.

O 22 de decembro de 1989, unha onda de berros esixindo “Libertate” (liberdade) emerxía da praza Opera, na cidade romanesa de Timisoara. Desde entón, o réxime comunista de Nicolae Ceauçescu tiña os días contados. O pobo pedía a súa dimisión e reclamaba unhas eleccións libres e xustas.

El e a súa muller trataron de escapar con mil millóns de dólares, pero foron capturados, sometidos a un xuízo tan sumario como rudimentario e, o día de Nadal, executados por un pelotón de fusilamento na cidade de Targoviste. De todos os líderes comunistas derrocados durante os anos de desmoronamiento da Unión Soviética, o único que sufriu unha morte violenta foi Nicolae Ceauçescu.

La mañana de Navidad de 1989, se dijo a la unidad de Cirlan que necesitaban voluntarios para una “misión especial” calificada de grado cero, “lo que significaba que uno no sabía si regresaría”. Ocho comandos fueron trasportados en dos helicópteros”, dice Cirlan, “a 150 kilómetros por hora, entre 15 y 30 metros sobre el suelo para volar por debajo de los radares y en movimiento de zig-zag”.

El destino era una franja de tierra cerca del estadio del Steaua Bucarest. “Se nos unió un convoy de vehículos blindados de transporte y varios autos donde iban altos oficiales y el general Víctor Stanculescu, de quien yo sabía por la TV que era el viceministro revolucionario de Defensa y a quien había visto como integrante del Frente de Salvación Nacional”.

Los helicópteros volaron luego hacia Tirgoviste, “escoltados por una poderosa fuerza de defensa aérea, cinco helicópteros en total volando a 10 metros del suelo; se nos hizo usar un pañuelo amarillo, que significaba ‘héroes sin honor’. Luego aterrizamos”.

Al desembarcar, cuenta que “primero, el general Stanculescu dijo que necesitaba cuatro personas de cada helicóptero y que lo que se iba a hacer lo sería sin cometer errores; debíamos ir armados con granadas y cuchillos, además de nuestras armas. ‘Queridos camaradas’, dijo, ‘he confiado siempre en los paracaidistas y ahora confío en vuestro compromiso con la revolución’ Dijo que habría un ‘tribuna militar excepcional’ para ‘aplicar la ley del Frente de Salvación Nacional, juzgar y condenar a la pareja que le ha hecho cosas terribles al pueblo rumano. ¿Seguimos juntos hasta el final?’, preguntó, y yo pensé ‘¿qué final?’ Luego el general dijo: ‘Si la sentencia es de muerte, ¿están dispuestos a ejecutar esa sentencia?’ Todos respondimos a coro ‘Sí’.

No quedó contento con eso y pidió que todo el que estuviera dispuesto a ejecutar la sentencia diera un paso adelante. Todos lo dimos. Entonces designó a tres de nosotros, un capitán, yo y un sargento. Se nos ordenó sacar a todos del edificio, vigilar la puerta y matar a cualquiera que intentara entrar.

Se le mostró al capitán el lugar donde se mataría a Ceauşescu si se le condenaba a muerte, y se nos dijo que descargáramos contra él una carga completa de municiones”.

La Nación – Chile

Cando foi levado ao patíbulo, CeauçŸescu exclamou “¡Viva a República Socialista de Rumania! ¡A Historia vingarame!” e morreu cantando A Internacional. Logo, algunhas escenas destes sucesos foron transmitidas pola Televisión Romanesa.

Un órgano de goberno provisional, o Consello de Salvación Nacional, dirixido por Ion Iliescu, revogou moitas das políticas represivas de CeauçŸescu e encarcerou a algúns dos destacados dirixentes do réxime.

En maio de 1990 a Fronte de Salvación Nacional (FSN), formado maioritariamente por antigos comunistas, gañou as eleccións multipartidistas lexislativas e presidenciais, e Iliescu foi proclamado presidente de Rumania.

20 anos despois dos sanguentos sucesos, as vítimas aínda esperan xustiza. (Calcúlase que no tempo no que durou o poder de Ceauçescu morreron entre 500.000 e 2 millóns de persoas)

Máis información 123456

Written by ar

Decembro 19th, 2009 at 3:05 p.m.

O día en que a URSS apoiou unha ditadura anticomunista

without comments

O 24 de Marzo de 1976, comezaba en Arxentina o proceso de reorganización nacional ou mellor dito, a época dos desaparecidos e o terror. Estamos afeitos a que Estados Unidos apoiase todas as ditaduras favorables; como na Chilena, pero no 1977 algo cambiou e Estados Unidos condenou a ditadura arxentina, mentres que a URSS apoiou a ditadura, que entre miles de persoas, asasinaba a persoas de esquerda.

Cando Jorge Videla e os seus xenerais, asaltaron o poder e depuxeron ao goberno constitucional de María Ronsel Martínez de Perón, o republicano de Richard Nixon mandaba na Casa Branca.

Con todo, nas seguintes eleccións, o seu sucesor, o demócrata Jimmy Carter, deu un envorco á política exterior e denunciou e condenou a ditadura arxentina.

Documentos desclasificados polo Departamento de Estado mostran o impacto da iniciativa durante a ditadura militar arxentina baixo goberno de Nixon, pero o goberno de Jimmy Carter suspendeu a asistencia militar e a financeira.

Durante a visita de Videla a EEUU, o presidente Jimmy Cárter transmítelle as súas queixas pola violación dos dereitos humanos e o presidente admite que se cometeron algúns excesos. Nestes figuran a desaparición de Azucena Villaflor e de 2 monxas francesas mentres na praza de Maio comezan a aparecer un grupo de nais de desaparecidos caracterizadas por levar un pano branco na cabeza.

Estados Unidos, baixo o mandato de Carter, abstívose ou votou en contra de 28 dos trinta e dous créditos que Bos Aires pedira aos organismos de crédito.

Un dos documentos datados o 19 de abril de 1979, asinado polo número dous do Departamento de Estado Warren Christopher e dirixido ás embaixadas de EE.UU. en Bos Aires, Londres, Parides, Tokio, Montevideo, Bogotá, Bruxelas, Canberra e Bonn, ordenou que aos embaixadores que explicasen que:

O goberno arxentino incorreu en abusos de dereitos humanos sistemáticos. Que é claro que un gran número de persoas foi detidas ilegalmente, torturadas durante os interrogatorios e executadas. Que o goberno segue detendo persoas sen acusalas de ningún crime especifico. Que as condicións dos presos políticos son pobres con superpoboación nos cárceres e abusos por parte da gardiáns.

¿Que fixo a URSS?

A URSS apoiou ao réxime dos xenerais, á vez que, nun curioso intercambio diplomático, xa que condenaba a Augusto Pinochet e o seu réxime de forza en Chile, que pola contra recibía o apoio silencioso de Washington.

Malia a matriz ideolóxica anticomunista do réxime militar, Videla decidiu intensificar as relacións comerciais con Moscú, en resposta a un contexto externo no que as exportacións agropecuarias arxentinas enfrontáronse con restricións nos seus mercados de colocación tradicionais debido ao rexeitamento norteamericano.

Desta forma, a URSS, fíxose cargo da adquisición das vacas e do trigo de Martínez de Hoz (Ministro de Economía) nun contexto onde o mercado de Europa Occidental estaba pechado para as exportacións arxentinas pola presenza de fortes barreiras arancelarias e o bloqueo económico producido polos Estados Unidos.

O 12 de agosto de 1977 entrou en vixencia o “Convenio de Fornezo de Maquinaria e equipos da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas á Arxentina”, asinado o 13 de febreiro de 1974 polo Ministro de Relacións Exteriores e Culto, Alberto Juan Vignes, polo Ministro de Economía José Ber Gelbard, e polo lado do goberno soviético, por Alexei N. Manzhulo, Viceministro de Comercio Exterior.

O 19 de decembro de 1978 entrou en vixencia o “Convenio de Cooperación Científico-tecnolóxica entre o Goberno da República Arxentina e o Goberno da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas”, asinado tamén o 13 de febreiro de 1974 polas mesmas persoas que asinaron o convenio anteriormente mencionado, a través do cal impulsouse o intercambio de científicos e técnicos, a concesión de becas de estudo e perfeccionamiento, o intercambio de información científica e tecnolóxica, a organización de reunións e conferencias científicas e tecnolóxicas

Outra cousa destacable neste sentido, foron os contactos económicos coa URSS, que fixeron que Cuba (país satélite da URSS) invítase a Videla á Reunión de Países Non Alineados na Habana a celebrarse en setembro de de 1979. Videla non aceptou esta invitación, dado que era absurdo, aceptar a invitación dun país, cunha ideoloxía que el estaba ?eliminando? da Arxentina.

Con todo, Videla terminou enviando como delegado á conferencia da Habana ao subsecretario de Relacións Exteriores, o comodor Carlos Cavándoli.

En 1977, a Unión Soviética votou tres veces en contra de incluír á Arxentina na axenda da Comisión de Dereitos Humanos da ONU como país a ser investigado. Entre 1980 e 1981, cando o goberno de Carter tratou de lograr unha condena a Arxentina na Comisión de Dereitos Humanos das Nacións Unidas en Xenebra, pero Cuba opúxose tenazmente e axudou a crear un bloque de países para frear a moción.

Cando finalmente a resolución foi aprobada en 1981, os tres gobernos que votaron en contra foron Romanía, a URSS e Arxentina.

Máis información

M.Rapoport: “La posición internacional de la Argentina y las relaciones argentino-soviéticas”, en Argentina en el mundo, 1973-1987, Bs. As., 1988.

Vázquez Rial, Horacio. “El enigma argentino : (descifrado para españoles)”. Barcelona : Ediciones B, 2002 ISBN: 84-666-0629-7

Lamberto, Sofía – “El largo amorío de la última dictadura argentina con la URSS”

Embaixada da Federación Rusa na República Arxentina


Convenio de Suministro de Maquinaria y Equipos de la Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas a la República Argentina.
Firmado en Buenos Aires el 13 de febrero de 1974.
Entró en vigor el 12 de agosto de 1977.

Convenio sobre Transporte Marítimo entre el Gobierno de la Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas y el Gobierno de la República Argentina.
Firmado en Buenos Aires el 24 de agosto de 1974.
Entró en vigor el 31 de marzo de 1981.

Acuerdo por canje de notas referente al párrafo 2 del Artículo Segundo del Convenio sobre Transporte Marítimo.
Firmado en Buenos Aires el 24 de agosto de 1974.
Entró en vigor el 31 de marzo de 1981.

Convenio entre el Gobierno de la Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas y el Gobierno de la República Argentina para eliminar la Doble Imposición en Materia de Transporte Internacional Marítimo y Aéreo.
Firmado en Buenos Aires el 30 de marzo 1979.
Entró en vigor el 11 de marzo de 1981.

Protocolo Adicional al Convenio entre el Gobierno de la Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas y el Gobierno de la República Argentina para eliminar la Doble Imposición en Materia de Transporte Internacional Marítimo y Aéreo, del 30 de marzo de 1979.
Firmado en Buenos Aires el 30 de marzo de 1979.
Entró en vigor el 11 de marzo de 1981.

Written by ar

Setembro 15th, 2009 at 9:02 p.m.

O mar de Aral, case desaparecido

with one comment

5 Outubro 2008 (Nasa Modis)

aral_sea_05_october_2008

Nasa

16 Agosto 2009

aral_sea_20090816_iotd

Fotografía tomada polo satélite Terra, que ensina o Mar de Aral, que foi nos seus tempos o cuarto mar interior máis grande do mundo.

No 2005, Kazajstán construíu o encoro de Kok-Aral, entre as partes norte e sur, para salvar os niveis de auga do norte.

Aínda que superou as premisas iniciais pola súa velocidade de recuperación (en 5 anos, recuperouse 100 km de mar nesa parte) o problema neste momentos pasa pola parte sur, case deserto.

Por se alguén pensa, que a desaparición, débese ao cambio climático, hai que dicirlle, que neste caso o cambio climático foi algo secundario (axudou e incrementou a desaparición) xa que a Unión soviética foi a única culpable da desaparición do Mar de Aral, por la a súa obsesión de poñer campos de algodón e maíz no medio do deserto e dende os últimos 20 anos, coa desaparición da URSS, o Mar de Aral, logrou recuperarse en máis de 170 km (100 km nos últimos 5 anos grazas a axuda da UE e do FMI para a construción do encoro).

O Mar de Aral alimentábase do caudal dos ríos Amu Daria e Syr Darya , como o fai o Mediterráneo ou o Cantábrico por poñer exemplos… xa que ese caudal novo de auga, proporciónalle unha renovación continua do auga que se perde por infiltración e por evaporación.

Durante a URSS, eses ríos foron desviados para regar cultivos en Uzbekistán e Kazajistán, principalmente de algodón e millo (ambos cultivos necesitan miles de litros diarios. Por exemplo para producir 1 kg de millo, necesítanse 300 litros de auga).

Algo máis sobre o Mar de Aral (en inglés)

NASA image created by Jesse Allen, using data obtained from the Goddard Level 1 and Atmospheric Archive and Distribution System (LAADS). Caption by Michon Scott.


Visto orixinalmente en  Menéame

O nacemento do cine porno

without comments

Probablemente entre os asistentes á presentación en sociedade do cinematógrafo dos irmáns Lumière atoparíase algunha mente avispada que pensou que aquel invento, que podía reflectir tan fidedignamente a chegada dun tren á estación, era susceptible de ser utilizado como obxecto para o goce visual do espectador, como o foi a fotografía unhas décadas antes. Porque, paralelamente ao comezo da produción de películas como elemento case de ilusionismo, o cine empezou a mostrar sexo en todo o seu esplendor. Os cortometrajes que mostraban espidos femininos, no vestidor ou no baño, tiveron a súa época de esplendor en Francia durante o tránsito entre os dous séculos e ata o recrudecimiento da censura, cara a 1905. O cine erótico pasou, pola conxuntura legal, a distribuírse clandestinamente, o que provocou, por unha banda, a marginación do xénero, e, en contraposición, o atrevimiento de quen o realizaban para incluír escenas de sexo explícito.
Durante estes titubeantes anos, crese que Bos Aires capitalizó a produción de cortometrajes clandestinos. Esta circunstancia, sobre a que os historiadores albergan moitas dúbidas, baséase en testemuños como o relato de Louis Sheaffer, na biografía do escritor Eugene Ou?Neill, onde conta a impresión que produciu ao dramaturgo norteamericano a súa visita a unha sala de cine X nos arrabales bonaerenses, e a constancia física dun cortometraje singular: ?O Sartorio?, que conta os xogos eróticos dun demo cunha ninfa que é sorprendida bañándose no río con dúas compañeiras.

Malia a posible existencia do mercado arxentino, considérase que o cine porno como tal naceu en Francia. Co oscurantismo que supuxo a distribución ilegal de películas, o consumidor destes filmes (principalmente burgués) comezou a demandar algo máis que escenas de sexo. Esta circunstancia propiciou a aparición de breves tramas argumentales, que xustificasen as relacións sexuais, cuxo principal cometido era o de dotar de certa verosimilitud á acción. Se en 1907 atopamos aínda un curto como “Lle voyeur” que recorre á anécdota do mirón que, excitado cando espía a unha dama, decide seducila, en “Lle bonne auberge” (1908) xa se percibe a intención de crear unha situación dramática que xustifique a escena de sexo: na Francia de Luís XIII, un mosquetero acode a unha pousada a saciar a súa fame pero acaba degustando os manjares carnales que lle ofrecen dúas camareiras.

Esta incipiente industria de cine porno recibiu en Francia o nome de “cinema polisson” (cine licencioso) e, pese ao intrincado do seu funcionamento, constituíu un notable negocio. As películas eran adquiridas por clientes adiñeirados (entre os que se atopaban o Sha de Persia ou o rei Faruk de Egipto) para a súa proxección en sesións exclusivas. Do mesmo xeito, os prostíbulos europeos de máis renombre posuían os seus propios equipos de proxección e un completo repertorio de películas porno para entreter, máis se cabe, aos seus clientes.

Nos Estados Unidos estes cortometrajes clandestinos recibiron o nome de “smokers”, pois se exhibían en clubs privados masculinos onde, ademais do visionado destes filmes, fumábase opio. Posteriormente se acuñó o término “stag films” (películas só para homes) para designar a este cine sicalíptico.

Artigoo de PACO GISBERT

Written by ar

Agosto 21st, 2009 at 12:46 p.m.