Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘fisioloXía’ tag

O cultivo do polbo en vídeo

without comments

O Instituto Español de Oceanografía (IEO) difundiu en Youtube o primeiro vídeo dos avances realizados nos últimos 15 anos por varios investigadores do centro costeiro de Vigo sobre a domesticación do polbo. Durante os últimos tres lustros, o IEO de Vigo investigou a viabilidade do cultivo comercial do polbo común Octopus vulgaris. Ao longo desa etapa desenvolvéronse, conxuntamente con confrarías e asociacións de mariñeiros, tecnoloxías que permitiron o establecemento de pequenas explotacións de engorde de polbo en gaiolas flotantes.

Vía  MadridMas e LVG

Vía MadridMas y LVG

Written by ar

Maio 1st, 2010 at 10:13 a.m.

O sexo dos polbos

without comments

Estes días coñeceuse a noticia de que biólogos da USC, descubriran que o polbo ten paternidade múltiple. Con todo, non é o único dato destes cefalópodos, porque o sexo dos polbos, é unha das maiores marabillas dos invertebrados cunha calidade e espectacularidade tal, que nalgúns casos podería lembrar ao cortexo sexual das aves.

pulpo - aquarium de seattle

Fotografía de oshkar

Os cefalópodos, en especial os polbos, son dos invertebrados non artrópodos, os máis evolucionados de todos en todos os sentidos:

– Posúen un sistema circulatorio cuasipechado, o que lles permite manter unha elevada actividade metabólica con respecto a outros invertebrados.

– Unhas branquias altamente evolucionadas con corazóns accesorios para aumentar o fluxo de sangue e o intercambio de gases.

– Un “cerebro” que domina cada brazo ou a capacidade de diferenciar obxectos de 0,5 cm a 1 metro de distancia, podendo axustar a súa visión aos cambios de luz do ambiente polo cambio de tamaño da pupila ou a migración das súas pigmentos visuais. Os seus centros nerviosos conteñen uns 160 millóns de células.

Entre outras cousas, considérase que os polbos, son os individuos máis evolucionados de todos os invertebrados debido á capacidade de resolver problemas, sortear obstáculos ou memorizar patróns.

Pero o mellor de todo, é o seu proceso reprodutivo cun brazo hectocotíleo e un espectacular cortexo sexual.

O Sexo


O acto de cortexo sexual, considérase ao comportamento animal específico que ten como finalidade obter parella e exhortala ao apareamiento e nos polbos é unha marabilla.

Os polbos non seleccionan á primeira femia que lles pasa por diante, senón que a elección de parella, é un proceso extremadamente coidadoso cun cortexo e unha sedución, coa capacidade de “porse celosos”, como en humanos, o que lles obriga a loitar cos seus rivais “polo amor dunha femia”, podendo ser loitas de até media hora e case sempre, levando a morte do rival.

Durante o cortexo, os polbos teñen produción de iridiscencia para atraer ás femias, grazas a que presentan uns órganos cromatóforos realmente complexos que están controlados por músculos.

Para cambiar de color, el individuo deforma el tamaño o la forma del sacculus por medio de contracciones musculares, logrando así variar el estado de translucidez, reflexión u opacidad de los pigmentos. Este mecanismo difiere del utilizado por los peces, anfibios y reptiles, donde lo que ocurre es una translocación de pigmentos en el interior de la célula.

Al igual que los camaleones, los cefalópodos utilizan el cambio fisiológico de color como medio de interacción social. Además, se encuentran entre los que poseen una mayor habilidad en la adaptación al fondo, presentando la capacidad de asemejar su aspecto tanto al color como a la textura del ambiente en el que se encuentren de forma excepcionalmente precisa.

Wikipedia

Cando seleccionan á femia, os polbos alargan un brazo modificado, denominado brazo hectocotíleo (terceiro pola dereita) e fan que o brazo toque á femia. O brazo hectocotíleo, recolle os espermatófotos que salguen polo sifón e son conducidos por un rego profundo entre as dúas ventosas, para acabar nunha especie de culler, na que retén os espermatóforos.

1941994_brazo-pulpo.png
Brazo hectocotíleo

Cando os ten preparados, introduce o brazo hectoctíleo na cavidade paleal da femia, nunha situación próxima aos oviductos da femia. Despois de que o macho de polbo ha fecundado os ovos na cavidade paleal da femia esta busca unha pequena cova na roca.

Cando atopa o lugar apropiado, producen unha especie de gelatina para adherir unha serie de ovos na cova, podendo albergar nese espazo uns 1.000 ovos duns 6 mm. de lonxitude. Desta forma, en determinadas ocasións, unha femia podería pór até 180.000 ovos nunhas dúas semanas.

Mentres tanto, o macho monta garda fose da cova para que ninguén veña, ao mesmo tempo, que a femia os vai lavando con chorros de auga a presión (grazas ao sifón que teñen) e vixiándoos sen descanso ata que eclosionan.

En realidade o seu brazo hectocotíleo lembra ao pene dos humanos, xa que ademais de lembrar as semellanzas no mecanismo de posta, recentemente descubriuse que contiña tecido eréctil (unha innovación dentro dos invertebrados) podendo inflalo durante a cópula.

Co descubrimento dos biólogos que participaron no proxecto coordinado por Manuel Rei:

Además, “los dos sexos tienen múltiples compañeros de cópula, siendo probable que exista algún tipo de competencia con el fin de que el último macho en aparearse deje su huella genética en la descendencia, tratando de eliminar el esperma del anterior con su brazo, cuya punta parece estar diseñada para este fin” -señala el experto-.

Sinc

Sen dúbida, o descubrimento pode ser de vital importancia para a acuicultura de polbos, xa que debido ao seu comportamento, son individuos que neste momento, non é posible crialos en catividade en piscifactorías como se fai cos rodaballos.

O peor de todo, é que unha vez que os pequenos polbos salguen á vida libre, a vida dos proxenitores finaliza.

Desde el punto de vista de su cultivo, es importante el conocimiento reproductivo de esta especie para ver cómo se deben mezclar machos y hembras. Tal como explica el investigador de la USC, el pulpo tiene una vida corta, de entre un año y medio y dos años. Y las hembras mueren al no alimentarse después del largo período que va desde la puesta hasta la eclosión de los huevos.

“Cuando se pesca un pulpo hembra de un kilo, que es el tamaño mínimo legal establecido, esto indica que ese ejemplar nunca se reprodujo, ya que en cuanto pone los huevos muere en el proceso de mantenimiento de los mismos, lo que representa una importante pérdida económica para las instalaciones acuícolas” -señala el investigador-.

Sinc

O brazo hectocotíleo en acción, gravado polos científicos da Universidade de Berkeley

O show do polbo

Máis información

Octopus vulgaris

Cortejo sexual

La sofisticada sexualidad del pulpo

Biólogos de la USC descubren que el pulpo tiene paternidad múltiple

Octopus sex more sophisticated than arm-wrestling

El show del pulpo

Cromatóforo

Pulpo enamorado

CEBOS MOLUSCOS CEFALOPODOS

Bacterias en reproducción

without comments

As células procariotas, reprodúcense por fisión binaria, dividindo o seu material hereditario e rompendo pola metade o seu “corpo”. Fisión Binaria tipo a velocidade acelerada

Fisión binaria de Lesquereusia spiralis

Written by ar

Febreiro 12th, 2010 at 10:22 p.m.

Por que os produtos anticelulíticos levan cafeína?

without comments

As persoas que empregan cremas anticelulíticas, si algunha vez detivéronse a observar os compoñentes do produto, na maioría dos casos, atoparán a existencia de cafeína . Cal é a función da cafeína?

Café ausente y friqui

Fotografía de pcesarperez

A existencia do compoñente da cafeína nas diferentes cremas anticelulíticas, débese a que a cafeína activa unha proteína quinasa A, que bloqueará unha fosfodiesterasa, que é responsable da desactivación do AMPc. O crecemento da taxa de AMPc intracelular amplifica as súas accións de «segundo mensaxeiro», o que a fai responsable das principais consecuencias farmacolóxicas da cafeína.

O bloqueo da fosfodiesterasa, provoca un aumento da degradación dos ácidos grasos de almacenamento mediante un proceso denominado lipólisis. Desta forma prodúcese unha mobilización das graxas no organismo e por tanto a perda de volume e/ou peso.

Desta forma, a cafeína produce vasoconstricción a nivel cerebral; pero é vasodilatadora a nivel periférico; presenta efectos a nivel dos sistemas cardiovasculares, respiratorio e gastrointestinal (normalmente actúa como laxante).

Con todo, diversos estudos son remisos a afirmar taxantemente que a cafeína actúa dunha forma efectiva queimando a graxa polas consecuencias secundarias que se poden producir, aínda que nestes estudos xeralmente céntrase na análise da cafeína na inxestión como bebida e non como aplicación sobre a pel.

Máis en 123456

Insectos, as máquinas case perfectas da natureza

without comments

Apis mellifera ( User Aphaia en Wikipedia)

O sistema respiratorio dos insectos está composto por tráqueas, que forman unha rede de estruturas tubulares, que se comunican coa superficie, grazas a unhas minúsculas aperturas, denominados espiráculos.

Grazas a este tipo de estruturas os insectos, son considerados, as máquinas case perfectas da natureza, por poder extraer ata o 60% do osíxeno (nalgunhas especies) atmosférico cun mínimo consumo de enerxía pero fundamentalmente minimizando ata o límite a perda de auga (non máis do 5%).

Espiráculo de Insecto – Laboratorio de Biología Animal

En cada segmento do animal atopamos espiráculos que se abren cara a un atrio con gran cantidade de estruturas pilosas. Todas estas estruturas, van desembocar nunha cámara de oclusión que permite a entrada e saída de aire e controlado mediante a actividade antagónica de dous músculos: Músculo de apertura e Músculo de pechadura.

O sistema de tubos, é incriblemente complexo e vanse ramificando por todo o abdome en tubos máis pequenos (traqueolas).

O aire entra na traquea debido aos movementos do corpo do animal e os espiráculos, conteñen quimiorreceptores que lles informan das presións parciais do osíxeno. Desta forma os espiráculos non están sempre todos abertos, nin sempre están os mesmos abertos, senón a perda de auga sería moi grande. Malia isto, o aire chega a todas os tecidos pola conexión das traqueas.

O mecanismo ventilatorio é simple segundo o tamaño e/ou a actividade do animal.

– Ventilación pasiva:

Preponderante en insectos de pequeno tamaño e/ou baixa actividade metabólica (formiga). O único mecanismo responsable do movemento do aire, é a difusión. Créase un gradiente de presións de O2 que fan que o O2 vaia do espiráculo ao espiráculo por difusión.

Cando se abre o espiráculo equilíbranse as presións ao chegar ao equilibrio vólvese a pechar.

Hai quimiorreceptores no interior da traquea que informan da presión parcial de CO2. Se aumenta moito, o espiráculo ábrese. O quimiorreceptor manda un sinal ao Sistema Nervioso e mediante os músculos o espiráculo ábrese ou se pecha. É un sistema moi simple energéticamente e se minimiza a perda de auga polo mecanismo de apertura ou pechadura.

– Ventilación activa:

Se o animal, é de gran tamaño e/ou ten unha alta actividade metabólica (xeralmente os adaptados ao voo).

O músculo de voo das abellas é o máis activo de todo o mundo animal, metabólicamente falando, xa que necesitan un gran consumo de osíxeno. Nestes animais a ventilación pasiva é insuficiente

Todo insecto con ventilación activa ten polo menos bomba abdominal. Os segmentos do abdome dun insecto móvense, desprázanse, pódense alongar ou acurtar.

1.Abertos os espiráculos anteriores e o resto pechados.

2.O aire entra polos segmentos anteriores.

3.Ao volver acurtanse os segmentos e o aire sae polos espiráculos posteriores e péchanse os anteriores. Isto é pola acción da bomba abdominal.

Os que teñen unha gran actividade metabólica, teñen ademais a bomba torácica, que está axustada aos músculos do voo. Cando os músculos das ás, comezan a moverse, cando se contraen, producen unha redución do volume do segmento torácico, xerando variacións de presión, para que salga o aire. Cando se relaxan os músculos torácicos, fan que o volume aumente e a presión diminúa polo que o aire entra.

Grazas a este tipo de mecanismos, tan simples de aforro de enerxía, pero especialmente de aforro de auga (elevada adaptación ao medio terrestre), fan que os insectos sexan os artrópodos máis abundantes con máis de 958.000 especies descritas (de un 1,8 millóns de organismos vivos descritos).

Se a concentración de osíxeno da atmosfera aumentase, habería insectos máis grandes e posiblemente serían os reis do mundo.

Os peixes NON beben auga no río

without comments

Cando observamos o comportamento dos peixes de auga doce, podemos ver como, abren e pechan a boca unha e outra vez, polo que moitos, poderíamos afirmar que a famosa panxoliña é certa. “Pero mira como beben os peixes no río, pero miran como beben ao ver ao Deus nado, beben e beben e volven beber, os peixes no río ao ver a Deus nacer”. Con todo, a panxoliña é errónea.


 open

Fotografía de Alice Chaos


En realidade abren a boca para poder respirar, pero non para beber, xa que se se puxesen a beber, terían un grave problema osmótico.

O auga doce teñen unhas osmolaridades tremendamente baixas, comparadas coa propia osmolaridad interna do animal, polo que os peixes de auga doce, tenden a gañar auga doce de forma pasiva. Con todo, esta ganancia de auga, teñen que contrarrestarla coa produción de mexos abundantes e diluídos para evitar “estoupar”.

Con todo, esta diferenza de osmolaridade, entre a auga e o animal, vai facer que os peixes perdan sales continuamente polo que necesitan mecanismos de captación de sales, mediante transporte activo (gasto de Enerxía) mediante unhas células de cloruro nas branquias, que lle van a permitir captar activamente sales para o interior do organismo. Ademais, para captar eses sales, tamén as tomarán nos alimentos e mediante transporte activo no epitelio gastrointestinal.

Sen embargo, os peixes de augas salgadas, si beben auga do mar, pero teñen que excretar as sales mediante branquias, riles e epitelio, pero ese será outra anotación noutro día.