Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘fisioloxía vexetal’ tag

Certificado o potencial antioxidante das verzas

without comments

Segundo os últimos resultados do proxecto da Misión Biolóxica de Galicia, dependente do CSIC, as verzas teñen un maior poder antioxidante fronte ao doutras Brásicas como o repolo, a coliflor, o brócoli, o asa de cántaro ou o nabicol de forma que o seu consumo habitual pode ser beneficioso para o organismo ao neutralizar os radicais libres relacionados con diferentes patoloxías cardiovasculares, inmunológicas, etc…

Na investigación, realizada ao longo de 2010 pola MBG, avaliouse e comparou o potencial antioxidante de varios cultivos hortícolas de brásicas como a verza (Brassica oleracea var. acephala), brócoli (Brassica oleracea var. italica Plenck ), repolo (Brassica oleracea var. capitata L.), coliflor (Brassica oleracea var. botrytis L.), asa de cántaro (Brassica oleracea L. var. costata DC. ) e o nabicol (Brassica napus L. var. pabularia (DC.) Rchb.).

Das cinco variedades de B. oleracea e da variedade de B. napus analizadas, a verza foi o cultivo que demostrou tiña un maior potencial antioxidante, seguido do brócoli, asa de cántaro, nabicol, repolo e coliflor.

Na mesma investigación, observouse que o potencial oxidante é maior cando a planta é nova (sobre os 2 primeiros meses do transplante) e que partes que habitualmente non se adoitan consumir como as follas que circundan as cabezas do repolo, teñen un elevado contido antioxidante.

Segundo Alicerce Soengas, unha das responsables do proxecto, se se coce en auga, como é habitual o seu consumo, deberíase de inxerir o líquido no que quedan estas propiedades antioxidantes, xa que o habitual é tirar este líquido.

Este tipo de estudos sobre a capacidade do potencial antioxidante xa se foron comprobando en diferentes ocasións, sabendo que conteñen un alto contido en Vitamina C, glutaminas e diferentes compostos fenólicos. (Recomendada lectura da tese de Carla Sara Ferreira de Sousa da Universidade de Porto, sobre o Perfil Metabólico e o Potencial Antioxidante de Brassica Olearacea var. Costata en PDF)

Nesta ocasión o que se realizou, é unha comparación entre diferentes tipos de plantas do xénero Brassica L., co fin de comprobar cal contén unha maior cantidade e calidade de compostos antioxidantes.

O consumo destas plantas, está amplamente estendido no Noroeste Peninsular, en especial en Galicia, Asturias e parte de León, formando parte da coñecida como Dieta Atlántica.

A importancia destes cultivos en Galicia, é tal que se ten constancia do cultivo destas variedades desde fai máis de 5.000 anos e nos últimos anos, estanse estudando en maior detalle polas súas supostas propiedades contra o cancro, a súa relación na capacidade inmunóloxica do individuo e polo seu valor nutritivo.

Segundo datos do MAPA do ano 2002, en Galicia, as coles (nome xenérico das variedades de B. oleracea) son a hortaliza por antonomasia, cunha superficie de 3.534 ha e cunha produción de 90.480 toneladas. (Valor agronómico dos cultivos de Brassica oleracea en Galicia PDF)

De momento estes datos, son parte das conclusións que deron a coñecer aos medios de comunicación, antes de preparar o artigo científico para publicar o artigo nas diferentes revistas especializadas.

Máis

Comunicado MBG – Las berzas tienen un elevado potencial antioxidante para el organismo

– Gómez Campo, C. Género Brassica – Flora Ibérica – PDF

Los poderes de la berza

La berza, fuente de juventud

La berza es un alimento muy rico en antioxidantes

– Valor agronómico de los cultivos de Brassica oleracea en Galicia – PDF

– Cartea, M.E.; Vilar M.;Francisco, M.; Lema , M. Velasco, P. Cultivo de Variedades tradicionales de Brásicas en la Agricultura Ecológica. Misión Biológica de Galicia (CSIC – Pontevedra)

Written by ar

Xullo 19th, 2011 at 9:28 p.m.

Características do organismo vexetal

without comments

En xeral, podemos afirmar que os vexetais son organismos que posúen un modo de vida autotrófico, si exceptuamos certos grupos e formas especializadas. Deben esta capacidade á presenza de pigmentos fotosintéticos que permiten transformar a enerxía lumínica en enerxía química, necesaria para o funcionamento do seu metabolismo.

Na maioría dos casos son organismos inmóbiles, pois non necesitan ir en busca de alimentos como ocorre con gran parte dos animais; con todo, moitos vexetais son móbiles, polo menos durante algunhas etapas da súa vida (trátase, case sempre, de organismos ligados a ambientes acuáticos).

Con respecto aos animais, tamén existen diferenzas en canto á súa citoloxía e desenvolvemento. A célula vexetal presenta unhas características claramente diferenciadas. Unha das estruturas máis interesantes é a parede celular, constituída na maioría dos casos por celulosa e outros polímeros complexos, que confire á célula vexetal unha rixidez da que carecen as células dos animais. A celulosa tan só atópase no grupo zoolóxico dos tunicados, e está presente en todas as plantas e na maioría dos vexetais, excepto nos fungos, os vexetais procariotas e moitas formas unicelulares.

O paso de zigoto a organismo adulto é extremadamente sinxelo en vexetais; só se considera que existe desenvolvemento embrionario en vexetais superiores, e o embrión consiste nunhas poucas células ( 4 ou 8 ) a partir das cales se desenvolverán os distintos órganos da planta. Ademais, os animais posúen un crecemento definido, mentres que na maioría dos vexetais van existir zonas que non cesan de crecer durante toda a súa vida.

Entre os vexetais e entre os animais, sobre todo nos organismos de menor complexidade estrutural, hai excepcións no que se refire aos caracteres indicados. Por exemplo, moitos vexetais, como o grupo dos fungos, probablemente moi antigo, presentan un modo de vida heterotrófico e deben nutrirse a partir de materia orgánica viva ou morta (parásitos ou saprobios, respectivamente); con todo, a súa inclusión entre os vexetais non ofrece complicacións si aténdese á súa configuración e mecanismos de reprodución. Actualmente o seu estudo forma parte da Botánica, pero sitúaselles como reino á parte (Reino Fungi ou Mycota).

Existen moitos outros organismos que resulta complicado situar entre “animais” ou “vexetais”. É o caso de certos protistas (organismos unicelulares) que se estudan indistintamente en tratados de Zooloxía e de Botánica, pois se moven e mesmo capturan partículas alimenticias e dispoñen de pigmentos fotosintéticos que lles permiten vivir autotróficamente.

A este tipo de organismos poderíaselles denominar mixótrofos ou organismos mixotróficos e é posible que constituísen a orixe común das dúas grandes series evolutivas; unha delas conduciu ao que popularmente coñecemos como plantas, e a outra finaliza nos animais típicos.

Written by ar

Setembro 26th, 2009 at 4:11 p.m.

Illamento de cloroplastos

without comments

Os cloroplastos, ó igual que as mitocondrias, son orgánulos que se orixinaron como organismos endosimbióticos na célula eucariota primitiva (teoría endosimbiótica). Daquela, conteñen estructuras xenéticas propias, incluíndo o ADN.
Presentan unha dobre membrana externa e un terceiro sistema de membranas no seu interior, as membranas do tilacoide.

LA FORTIFICACIÓN DE XANTHIDIUM ARMATUM  ▷

Fotografía de Xanthidium armatum de Proyecto Agua en Flickr

No cloroplasto ocorre un proceso endotérmico: a utilización da enerxía da luz para fabricar hidratos de carbono que coñecemos como fotosíntese, e que con fins didácticos divídese arbitrariamente en dous grupos de reaccións denominadas reaccións fotodependentes (fase luminosa), que ocorre nos tilacoides e nas que se absorbe enerxía luminosa por parte da clorofila e outros pigmentos, conservándoa en forma de enerxía química na molécula de ATP e poder reductor en forma de NADPH e reaccións fotoindependentes (fase escura), na que a partires da enerxía e poder reductor formado previamente redúcese o CO2 a glucosa. O ATP e NADPH producidos durante a fotosíntese tamén poden ser utilizados para a síntese de outros compostos orgánicos.

Unha célula vexetal típica contén diferentes tipos de orgánulos e moléculas, daquela o estudio da función ou das características dun compoñente específico debe normalmente comezar por un proceso de purificación. O primeiro paso é normalmente a lise, ou a ruptura traumática, das células pero sendo o suficientemente suaves como para liberar o orgánulo ou molécula desexada intacta. Isto pode facerse mecánica, quimicamente ou usando axentes biolóxicos. A lise celular faise normalmente na presencia dun tampón biolóxico de apropiado potencial osmótico e pH, a miúdo engádense inhibidores de proteasas e o procedemento xeral realízase a temperaturas baixas (aprox. 4 ºC) co propósito de retardar a degradación dos compoñentes celulares. O illamento dos cloroplastos lévase a cabo en condicións de luz débil para minimizar a fotodestrucción da clorofila.

Unha vez lisadas as células vexetais cómpre separar os compoñentes celulares ou moleculares que se precise. Existen diversidade de técnicas que permiten a separación: centrifugación, diálise, decantación, cromatografía e electroforese. Normalmente utilízase unha combinación de varios destes métodos para retirar o material non desexado.

Folha de Elodea

Fotografía en Flickr de http://www.flickr.com/photos/medupe89/

Método:

Previamente:
1.Material de vidro que se vaia a utilizar debe de estar frío (manter en cama de xeo picado) e os reactivos deben de conservarse en cámara fría (4 ºC).
2.Preparar un baño de auga quente.
3.Lavar as follas de espinaca con auga da billa. Aclarar a conciencia en auga destilada, a lo menos dúas veces. Secar suave e totalmente ó aire sobre papel de filtro.
4.Seleccionar varias follas e retirar partes danadas se as houbese.
5.Pesar 10 g do tecido vexetal seleccionado eliminando previamente os nervios centrais.
6.Corta o tecido tan fino como sexa posible. Colócao no interior do morteiro frío contendo 25 mL de solución de extracción e machucar con nitróxeno líquido ata formar unha pasta fina.
A partir de agora realizar todas as operacións sobre unha bandexa con xeo picado.
1.Filtra a solución sobre un matraz Erlenmeier de 100 mL a través dun funil con 4 capas de gasa e presiona a pulpa vexetal para recuperar toda a solución de extracción.
2.Reparte a suspensión verde en dous tubos de centrífuga que conteñan exactamente a mesma cantidade de solución1. Colócaos enfrontados na centrífuga e centrifuga durante 2 minutos a 1500 rpm para aglomerar as células e fragmentos celulares.
3.Decantar o sobrenadante en novos tubos de centrífuga e recentrifugar esta solución a 2600 rpm durante 7 minutos. O aglomerado formado durante esta centrifugación contén os cloroplastos. Decanta e rexeita o sobrenadante.
4.Resuspender o aglomerado cos cloroplastos en 5 mL de solución de suspensión fría. Se fose necesario utiliza coidadosamente unha varilla de vidro para desorganizar o aglomerado.
5.Cubrir o tubo cunha lámina de papel de aluminio e manter en frío.
6.Recoller 2 mL da suspensión obtida nun tubo de ensaio e ó baño maría levalo a ebullición (manter o resto da solución en escuridade e frío). Enfriar o tubo fervido rapidamente dentro dun vaso con auga fría. Os cloroplastos fervidos permanecen inactivos.


Determinación da concentración de clorofila

7.Pipetear 5 mL de acetona ó 80% nun tubo de ensaio e engadir 0.5 mL da solución de cloroplastos ser ferver, axitar e deixar repousar 5 min.

Medi-la absorbancia da solución a 465 e 663 nm.
8.Anota-los resultados na seguinte táboa.


Lonxitude de onda
Absorbancia
465 nm


1,201
663 nm
0,997

9.Calcula-la concentración de clorofila na suspensión de cloroplastos de acordo coa fórmula:

clorofila (ug/mL) = 20.2 x Abs465 + 8.02 x Abs663  =
clorofila (ug/mL) = 20,2 x 1,201 + 8,02 x 0,997 = 32,256 ug/mL

10.Do tubo non fervido recoller, cunha pipeta pasteur, unhas gotas de solución e colocalas nun porta de microscopio, cubrir cun portaobxectos e comprobar ó microscopio o estado da solución.
11.Gardar os tubos obtidos en escuridade e frío (4 ºC) para realización da seguinte práctica.