Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘europa’ tag

O que os Finlandeses precisam de saber acerca de Portugal

without comments

A aprovação do pacote de ajuda a Portugal, no seio da União Europeia, está dependente da posição da Finlândia. A renitência é conhecida e motivou a câmara de Cascais a montar um vídeo explicativo direccionado aos finlandeses, que foi apresentado nas Conferências do Estoril e está a ocupar os murais das redes sociais. A História portuguesa é tão enaltecida que abrilhanta, por exemplo, o abolicionismo em Portugal, fazendo crer que a escravatura acabou em 1751 – e não mais de um século depois, como de facto aconteceu.

Vía Público

Written by ar

Maio 7th, 2011 at 10:46 p.m.

O cambio climático e o seu efecto sobre o bacallau

without comments

Unha das múltiples consecuencias do cambio climático, é que está modificando os patróns migratorios de moitas especies animais así como modificacións na distribución de especies animais e vexetais; como lle ocorre a determinadas algas, que teñen que buscar condicións máis apropiadas para o seu desenvolvemento. Algo parecido, é o que se está vendo que lle ocorre ao Bacallau do Mar do Norte (Gadus morhua L.) que debe de migrar máis cara ao norte para poder buscar zooplancto do que alimentarse.

Torsk

Gadus morhua L.Fotografía en Flickr de Joachim S. Müller

A temperatura é un dos factores principais implicados na distribución dos diferentes organismos no océano, afectando ao crecemento dos produtores primarios ou dos peixes, xa que moitos deles requiren a existencia duns rangos de temperatura determinados para o seu desenvolvemento.

Desde fai anos, coñécese que o cambio de temperatura, provocan cambios na distribución das especies e polo seu efecto sobre a acidificación da auga, tal e como lle ocorre ao coral ou a súa implicación no aumento de huracáns.

Neste caso, o aumento de temperatura da auga, provocou a migración dunha especie do zooplancto, como Calanus finmarchicus Gunnerus; do Mar do Norte ao Océano Ártico en busca de augas máis frías.

C. finmarchicus, servía de alimento principal para as larvas do bacallau do Mar do Norte, polo que se viu afectado, ao migrar C. finmarchicus. A chegada doutras especies diferentes de zooplancto, non axudaron ao desenvolvemento normal das poboacións de bacallau, xa que as novas especies eran menos abundantes e eran menos aptas para as fases das larvas do bacallau (UE, 2007) polo que o crecemento sería menor.

Noutros casos, foi o propio bacallau o que migrou para atopar o  alimento.

O bacallau necesita temperaturas frías na auga e cando a temperatura do océano aumentaba; entre 1 e 3ºC, os bancos de bacallau, migraban entre 48 e 403 quilómetros máis ao norte, en procura de temperaturas frías (Perry et al., 2005). Noutros casos, chegouse a unha migración do zooplancto de ata 1200 km (750 millas) ou o que é o mesmo duns 30 km por ano cara ao norte.

Ademais, segundo os diferentes estudos, obsérvase que o aumento da temperatura, provocaría que os lugares de desova, trasladásense máis cara a zonas máis cara ao norte (das costas do Labrador cara ao Océano Ártico) e as migracións de primavera prodúzanse máis pronto (Drinkwater, 2005).

Segundo este mesmo autor no Golfo de Maine, unha subida de 1 grao na auga, provocaría unha diminución do rendemento das poboacións de bacallau de ata 21% e no caso de 2 graos centígrados, de ata o 42%, cunha previsión de que as pesqueiras puidésense reducir á metade en 2050 en Estados Unidos (Cheung et al., 2008).

Desta forma, poboacións das zonas máis cara ao ártico, aumentarían con temperaturas máis cálidas, mentres que as das zonas máis cara ao ecuador, diminuirían co aumento de temperatura.

Algo parecido ocorre coa subespecie de Bacallau, Gadus morhua callaris L. (Bacallau do Báltico), onde con invernos suaves e unha menor chegada de auga do Mar de Mar de Skagerrak e o aumento de auga doce procedente dos ríos da rexión, provócase unha desalinización progresiva.

A auga salgada, máis pesada que a doce, descende na columna de auga e os ovos de bacallau que necesitan dunha salinidade determinada para o seu desenvolvemento para poder permanecer en suspensión, provocaríalles que terían que descender na columna de auga, onde hai unha menor cantidade de osíxeno, polo que a súa supervivencia vese posta en perigo, coa consecuente diminución de poboacións de Bacallau (Brander, 2007).

Para rematar, unha investigación recente do Instituto Español de Oceanografía (IEO), concluíu que se o arrequecemento do mar do Norte prosegue ao ritmo proxectado polo Panel Intergobernamental do Cambio Climático, a supervivencia das larvas desta especie reducirase de xeito considerable, o que dificultará a recuperación do stock e xa que logo da supervivencia dunha pesqueira cunha importancia vital para a rexión.

Segundo o estudado polo IEO, existe unha relación entre o tamaño do grupo de reprodutores de bacallau e a súa descendencia que estaría influída pola temperatura da auga e a dispoñibilidade de comida para as larvas, algo que concorda co que publicado anteriormente

Este vídeo de 2009 da Deutsche welle, toca o tema da problemática existente en Noruega cos cambios no bacallau (en inglés).

Norway: Climate Change Drives off Norwegian Cod | European Journal

Máis información

– Brander K.M. (2007) Global fish production and climate change. PNAS December 11, 2007 vol. 104 no. 50 19709-19714

– Drinkwater K.F. (2005) The response of Atlantic cod (Gadus morhua) to future climate change. ICES Journal of Marine Science, 62: 1327e1337 (2005) – doi:10.1016/j.icesjms.2005.05.015

– Olsen EM, Ottersen G, Llope M, Chan K-S, Beaugrand G, & Stenseth NC (2010) Spawning stock and recruitment in North Sea cod shaped by food and climate. Proceedings of the Royal Society B, doi:10.1098/rspb.2010.1465

– Perry et al. (2005). Climate Change and Distribution Shifts in Marine Fishes. Science, VOL 308: 1912-1915

– Pesca y acuicultura en Europa. Cambio climático: ¿qué impacto tiene en la pesca?. Comisión Europea, Dirección General de Pesca y Asuntos Marítimos. N°35 agosto 2007

Gadus morhua

Calanus finmarchicus

Acidificación océano

El cambio climático amenaza las poblaciones de bacalao del mar del Norte

¿Por qué ocurre el blanqueamiento de los corales?

Huracanes, terremotos y cambio climático

North Sea cod ‘doomed by climate change’

Climate Change And Fisheries: US Atlantic Cod Population To Drop By Half By 2050

Cod, climate, and Nature’s new Climate Change journal

A oposición portuguesa leva a Portugal perante o FMI

with 2 comments

Toda a oposición votou contra as medidas, ao non as tomalas en serio porque é cuarto plan económico desde 2005 e o considerar que as presentaron antes en Bruxelas ca en Lisboa. O Goberno actual de Sócrates estaba moi queimado con subidas de taxas, conxelación de salarios, folgas de profesores e de médicos… por non falar dun déficit que seguen sen poder baixalo e un paro en niveis históricos do 11% cando o normal para eles era un 4-5%.

A saída de Sócrates estaba cantada desde o día que gañou as eleccións en 2009. Desde entón estivérono puteando por cada medida (moitas delas de recorte duro) que tomou.

O debate actual do PEC e que provocou a dimisión de José Sócrates, é o quinto debate deste tipo que hai na Asemblea de República dende 2009, con Portugal ao bordo da intervención (e a débeda pública en niveis históricos) e sendo salvadas as votacións de forma moi moi xusta porque a última hora chegan a algún tipo de acordo ou pola abstención dalgún grupo “polo ben do país”.

É moi chocante ver como o BE ou o PCP prefiren a intervención do FMI e da UE ás medidas tomadas en Portugal, que dentro do malo, son infinitamente mellores do que pode ser unha intervención económica coa situación de Portugal. Quen o diría, Marxistas votando xunto cos liberais para pedir a intervención do FMI.

Partidos de esquerdas que na teoría deberían de ver polos intereses dos portugueses, especialmente dos máis desfavorecidos. A oposición así o quixo negándose ao PEC, que aínda que son medidas moi duras non son nada en comparación co que pode pedir o FMI.

Na comparecencia que acaba de facer, responsabilizou da situación á oposición por non propor medidas e por preferir o interese propio a preferir o interese nacional.

Num discurso pautado por recados à oposição, José Sócrates demitiu-se este noite do cargo de primeiro-ministro. Numa curta declaração Sócrates afirmou que a crise política dos últimos dias era perfeitamente “evitável” e “inoportuna”.

O ainda primeiro-ministro descreveu um “cenário lamentável”, aquilo que se passou hoje na Assembleia da República.

“Hoje todos os partidos da oposição rejeitaram as medidas que o governo propôs para evitar que Portugal recorresse à ajuda externa. E fizeram-no sem apresentar alternativas à negociação. A oposição tirou ao governo todas as condições para continuar a governar”, acrescentou.

O primeiro-ministro demissionário alertou para as consequências “negativas” de um programa de ajuda externa “para as pessoas, para as famílias e para as empresas”, e disse que foi exactamente essa a sua luta que tem vindo a travar “há vários meses”.

Sócrates reiterou que até ao “último minuto” mostrou total disponibilidade para negociar com os partidos o novo pacote de medidas da austeridade.

“Fiz inúmeros apelos à responsabilidade e pedi a todos [os partidos] que pensassem duas vezes no que iam fazer. Lamento que tenha sido o único a fazer esse apelo e lamento ainda mais que nenhuma outra força política tenha respondido a esse apelo”, declarou José Sócrates na sua comunicação ao país.

“Calculismo político” e “sofreguidão do poder” explicam esta crise

Claramente direccionado para o PSD, José Sócrates responsabilizou o principal partido da oposição pelo cenário de crise política que levou à sua demissão acusando os sociais.-democratas de “calculismo político” e “sofreguidão pelo poder”.

“As dificuldades das famílias ficaram reféns do calculismo político (…) Esta crise política, neste momento, tem consequências gravíssimas sobre a confiança que Portugal precisa de ter junto das instituições e dos mercados financeiros”, advertiu.

“Quando o Estado Português precisa de ter uma voz forte na Cimeira Europeia, há quem não hesite em enfraquecer irremediavelmente as instituições portuguesas, e quando o interesse nacional deveria estar acima de qualquer outro interesse, há quem não hesite em colocar o interesse partidário acima do interesse nacional”, disse, aumentando o tom das suas críticas à oposição.

Tal como era já esperado, num cenário de eleições antecipadas, José Sócrates anunciou que será candidato às próximas legislativas.

“Irei submeter-me à vontade dos portugueses. Tenho confiança na energia, na vontade e na capacidade dos portugueses. Eu confio em Portugal”, finalizou Sócrates.

O resumo do que aconteceu pode facerse desta forma:

Señores da UE e do FMI, veñan o noso rescate porque o señor Sócrates é un pailán e nós non queremos manexar a economía de Portugal.

Como de súpeto, o novo goberno non estará até verán e que as divindades apiádense dos portugueses que falla vailles facer.

Written by ar

Marzo 24th, 2011 at 12:06 a.m.

Os últimos dez séculos de Europa en 5 minutos

without comments

O seguinte vídeo mostra a evolución das fronteiras europeas nos últimos dez séculos

Vía Menéame

Written by ar

Novembro 13th, 2010 at 7:51 p.m.

O conto irlandés da cigarra e a formiga

with 3 comments

Estes días está a falarse de que tanto Irlanda como Portugal están a ter problemas para colocar os seus bonos, así como o anuncio en ambos os países de subidas de impostos. En ambos os países, cando tiñan que facer provisión de provisións para os tempos malos, non o fixeron polo que agora, non queda outra que aplicar medidas duras, especialmente no caso de Irlanda.

O problema de Irlanda é que directamente non ten diñeiro (a cigarra e as formigas), xa que durante os tempos bos viviron na súa propia burbulla ao animal e cada vez, hai máis datos que demostran, que a súa situación é peor que a de España, aínda que España teña un paro do copón, pero xa é costume histórico.

En Irlanda durante a época boa, chegaron a ter unha taxa de desemprego do 4,40% (2003) o que se adoita considerar como pleno emprego. Naqueles momentos, Irlanda era o Tigre Celta, un país que se puña como exemplo de como investir correctamente os fondos comunitarios.

Unha rexión que nos anos 80 era rexión obxectivo 0 da Unión Europa, agora eran un dos países máis avanzados, con bos salarios, poucos impostos, boas condicións de vida…

Para fixarnos un pouco da situación das rexións obxectivo 0, outra como Galicia que empezou a recibir fondos nos mesmos tempos e en cantidades máis ou menos similares, até hai pouco era rexión de obxectivo Ou da UE. Agora aínda o segue sendo de forma extraoficial, pero porque hai outros países de Europa do Leste que están peor.

“Hace no tantos años que Irlanda era el Tigre Celta. Hoy nadie se atrevería a apodarlo así, su situación económica no resiste la comparación con los tigres o dragones asiáticos. Desde 1994 hasta 2000, la economía irlandesa registró un crecimiento excepcional (10,7% en el PIB, con un incremento de los activos del 5% y de los ingresos fiscales, del 17%, en el último año de ese periodo), pero a partir de ahí el ritmo empezó a bajar, y el modelo económico se desveló incapaz de hacerle frente a la crisis.”

ECG

Principalmente a base de melloras en infraestruturas pero especialmente en melloras económicas para as empresas tanto pequenas como grandes, o que fixo que nos 90 desembarcasen unha lexión de empresas atraídas polas vantaxosas condicións tanto económicas, unha sociedade formada tanto a nivel intelectual como laboral e nunha posición xeográfica relativamente boa.

La República de Irlanda ha tenido un crecimiento económico espectacular en las dos décadas del periodo 1980-2000, donde Irlanda pasó de ser un país de pobreza, a uno de los países con el PIB por habitante más alto del mundo. Esto estuvo relacionado con la llegada de innumerables macroempresas mundiales que establecieron su sede en Irlanda como por ejemplo la multinacional Canon[45] o la franquicia PC World[46]

Economía de Irlanda

Sin embargo, a raíz de una seria crisis fiscal en 1986 (el gasto público creció más rápido que los impuestos durante la década previa), Irlanda se vio forzada a adoptar un serio programa de austeridad que implicaba una fuerte reducción del gasto y, (¡sorpresa!) una disminución en las principales tasas de impuestos. La carga tributaria cayó del 36,8% de 1988 al 33,5% al año siguiente. En el 2007 la carga tributaria era del 30,8%. ¿Resultado? Durante este período el crecimiento del PIB per cápita en Irlanda fue del 5,3% anual, lo suficiente para transformar a dicho país del tercero más pobre de Europa Occidental en la década de los ochenta al segundo más rico del Viejo Continente.


Diario Exterior

Outras moitas empresas (en gran medida ligadas ao sector informático), chegaron atraidas por esas vantaxes fiscais (impostos mínimos), pero coa chegada da crise e especialmente coa mellora das condicións han visto que é máis rendible producir en Europa do Leste (poboación formada e salarios baixos) ou directamente voltas ós seus países de orixe, porque non lles sae rendible ter tantos centros de produción en todo o mundo.

Mientras, su competidora estadounidense Dell reducirá sus gastos mediante 1.900 despidos en su planta irlandesa de Limerick. El recorte se llevará a cabo a lo largo de 2009 y no conllevará un recorte de la producción, ya que parte de ella se trasladará a la factoría de Dell en Polonia. La pérdida de empleos es especialmente significativa, ya que la planta irlandesa es uno de los símbolos del boom económico de Irlanda en los últimos años y Dell es el mayor generador de empleo del país. Por ello, el Ejecutivo asegura que va a ampliar su colaboración con la empresa estadounidense.

Cinco Días

Ademais de todo iso, Irlanda tamén tiña unha burbulla inmobiliaria elevada aínda que non é comparable ao globo terráqueo que é a de España.

En Irlanda, a caída do sector inmobiliario produciu unha caída dos 30% traballadores nese sector e unha caída da vivenda similar, mentres que España ten unha caída de traballadores brutal, pero os pisos aínda non se adaptaron ao seu verdadeiro prezo, porque até 2006 cando xa se prevían os primeiros síntomas, construíase a mesma cantidade de vivendas que nas potencias europeas xuntas.

E nestas chegou o sector bancario e dixo que tamén teñen problemas de liquidez e esas cousas, é dicir que están a piques da bancarrota a menos que reciban inxección de capital.

Neste caso, teñen unha mestura dos problemas de España (investimento inmobiliario) e dos problemas de Islandia (condicións vantaxosas), ademais de regulacións bancarias, relativamente pouco estritas, a diferenza das que realiza o Banco de España.

Aquí o caso é máis complexo, xa que o rescate dos maiores bancos provocaría un buraco brutal no déficit.

El déficit público irlandés se disparará este año hasta un nivel estratosférico que puede llegar al 32% de su producto interior bruto (PIB) como consecuencia del coste de rescatar a sus sistema bancario, según ha anunciado hoy el ministro de Economía, Brian Leniham, a través de un comunicado difundido en el sitio web del Ministerio.

El País

Unha solución para evitar ese déficit, sería o dunha poxa como se fixo con algúns de Inglaterra que foron adquiridos por BBVA ou Santander, ambos os bancos con pouca presenza neses países.

Con todo, tamén é certo, que o sector bancario pode representar ingresos directos (mediante nacionalización previo buraco) ou indirectos (impostos) polo que deixar que se fose ao fondo por méritos propios, sería conveniente analizalo caso a caso.

Impostos para tapar o buraco

Mentres as cousas ían ben, empresas e cidadáns, vivían nunha época con relativos poucos impostos porque os ingresos compensábanse cunha poboación traballando e un PIB que crecía. Pero chegada a crise e cando o Tigre Celta recibiu a bala na pata, comezaron as subidas de impostos porque había que tentar encher a caixa.

2008

El titular reconoció que su Gobierno debe tomar ahora “decisiones difíciles” para restaurar “el orden y la estabilidad en las finanzas públicas” durante los próximos tres años, al tiempo que prometió “proteger a los sectores sociales más vulnerables”.

Según publicó la pasada semana el Ministerio de Hacienda irlandés, el déficit de las arcas del Estado se situó en 9.400 millones de euros durante los primeros nueves meses del año. Como habían anticipado los expertos, Lenihan decidió hoy subir los impuestos a través de la imposición de un gravamen del 1% sobre los ingresos de hasta 100.000 euros anuales y de un 2% para los que superen esa cifra.

Por contra, desde la medianoche de hoy, se encarecerá en ocho céntimos de euros el precio del litro de gasolina, lo que podría generar a las arcas del Estado 22 millones de euros extra en 2008 y 166 el próximo año. También se introducirá un nuevo impuesto sobre los billetes de avión para todos aquellos pasajeros que partan desde aeropuertos irlandeses a partir del 30 de marzo de 2009.

Cada pasajero deberá abonar 10 euros más si efectúa un “viaje de larga distancia” o dos euros más si el trayecto no sobrepasa los 300 kilómetros. El nuevo impuesto excluye a los menores de dos años de edad, discapacitados, personal del cabina, pasajeros en tránsito y pasajeros que viajen en aviones con menos de 20 plazas.

Cinco Días

2009

El Gobierno irlandés, que aún se resiente de la rebaja de su calificación crediticia por parte de Standard & Poor’s, estudia aumentar los impuestos y recortar el gastos en un movimiento de emergencia para evitar ser el país de toda la zona euro con el mayor déficit presupuestario.

El ministro de finanzas, Brian Lenihan, quien se encuentra elaborando su segundo discurso presupuestario en seis meses, ha dicho que el país se enfrenta a una “muy grave crisis nacional” ya que el déficit va camino de representar el 13% del PIB nacional, cuatro veces más que el límite fijado por la UE. El propio Lenihan podría anunciar hoy, además, nuevos planes para extirpar créditos tóxicos de los grandes bancos del país.

Cotizalia

2010

En Irlanda, donde el impuesto de sociedades está entre los más bajos de Europa, el Gobierno ha preferido combatir el déficit por la vía del ahorro, con un plan destinado a ahorrar 4.000 millones mediante recortes en el gasto corriente. Aunque también estudia crear una tasa especial sobre los combustibles, trata de incentivar el consumo reduciendo en medio punto algunos tramos del IVA.

LVG

Agora, a CE parece que xa os comeza a meter en cintura” xa que lles pediu que suban impostos para tentar igualalos ao resto de países comunitarios, especialmente ás empresas aínda que tamén ao resto de cidadáns, para evitar un crack como o de Islandia.

La CE cree que Irlanda deberá renunciar a ser un país con impuestos bajos

El comisario de Asuntos Económicos, Olli Rehn, ha sugerido que Irlanda deberá renunciar a ser un país con impuestos bajos, especialmente los que aplica a las empresas, y que tendrá que aumentar la presión fiscal durante los próximos años para corregir su déficit público, que alcanzará este año el 32% del PIB por el coste del rescate del sector bancario.

“Sabemos que en la próxima década Irlanda, después de lo que ha ocurrido, no continuará siendo un país con impuestos bajos, sino que se convertirá en un país con impuestos normales en el contexto europeo”, ha dicho Rehn en rueda de prensa tras la reunión de ministros de Economía de la UE al ser preguntado por si ve necesario que Dublín aumente los impuestos, entre ellos el de sociedades.

Europa Press

Algúns o teñen algo peor

É certo que a situación de España é mala, moi mala, pero non é menos certo, que a situación de Irlanda é relativamente peor, porque un país que durante anos tivo pleno emprego e impostos baixos, agora de súpeto ven con taxas de paro de dous díxitos e con subidas de impostos… a diferenza de España que historicamente sempre tivo paro de dous díxitos (salvo un pequeñísimo espazo temporal) e cuns impostos máis ou menos na media.

O pau é máis duro para aqueles que nunca sufriron paus, que para os que sempre os sufriron.

Máis información

Irlanda sufrirá un déficit público récord del 32% del PIB por su agujero bancario

Tigres sin colmillos ni garras

2010 – Europa se aprieta el cinturón bajando salarios, congelando pensiones y subiendo impuestos

La industria informática suma 15.000 despidos en una jornada

Irlanda se desarrolló gracias a menos impuestos

La CE cree que Irlanda deberá renunciar a ser un país con impuestos bajos

Economía de Irlanda

Written by ar

Outubro 2nd, 2010 at 9:42 p.m.

Si á reforma laboral, pero non vale todo

without comments

España necesita unha reforma laboral (poña a que vostede queira) necesaria desde hai anos, para tentar acabar cos problemas estruturais dun país que sempre tivo o dobre de paro que a media Europea, cunha gran temporalidade (agricultura e servizos), por non falar dunha industrialización tardía (anos 80) e unha formación laboral deficiente.

Sindicatos vendidos

Manifestación Anticapitalista en Madrid – Fotografía de gaelx

É evidente que a reforma laboral, (poña a que vostede queira), non é a panacea para saír da crise, pero si para solucionar algúns problemas que traemos de atrás.

Unha destas reformas propostas, é a reforma que acaba de propor no día de hoxe o Goberno de España e que se basea en puntos da lexislación laboral alemá e austríaca (o coñecido modelo austríaco) que se resume en oito puntos básicos:

1 – Que el Estado se haga cargo de una parte de las indemnizaciones por despido.

2 -Para facilitar a las empresas que se acojan al despido por causas económicas.

3 – El impulso del empleo juvenil. Concentrar las bonificaciones a las empresas en la contratación de jóvenes y ampliar el uso del contrato de formación hasta los 24 años.

4 – La introducción del modelo alemán de reducción de jornada: popularizar este sistema similar a los actuales EREs temporales con el añadido de que las horas no trabajadas se sustituyen por otras de formación para facilitar el reciclaje de los trabajadores. Además, las horas no trabajadas se cobran como paro.

5 – Generalizar como indefinido el contrato de 33 días de indeminización frente a los 45 actuales.

6 – La posibilidad de que agencias privadas entren a formar parte de los servicios públicos de empleo para que ejerzan de intermediarios.

7 – Limitación de dos años al contrato de obra y servicio y encarecimiento del despido en los contratos temporales hasta los doce días frente a los ocho actuales.

8 – Suprimir el actual modelo universal de bonificaciones y concentrarlas en dos nuevos colectivos: jóvenes hasta 30 años sin formación y lleven 12 meses desempleados y mayores de 45 años con igual antigüedad en el desempleo.

La Información

Ante estes puntos, debemos de realizarnos a pregunta:

É necesaria unha reforma laboral? Si, aínda que non todo vale.

Para empezar, debemos de dicir, que a proposta do Executivo Español, é unha reforma que con pequenos matices pode afectar ao traballador (indemnización de 33 días), aínda que nalgunhas outras cousas, benefícialle e moito. De todos os xeitos, aínda require a negociación cos sindicatos, patronal e os partidos políticos, xa que a reforma, aínda que se pretende aprobar por decreto; xa que non hai forma de chegar a acordo, ten que ser aprobada no Congreso, onde lembremos, o goberno atópase en Minoría.

Como dixemos, a reforma laboral, non é a panacea para saír da crise, xa que se fose así, hai tempo que estaría realizada, pero si é a vía para tentar solucionar os problemas de contratacións existentes en España.

Achácase que se reduce a indemnización por despedimento e que se está producindo o abaratamento do despedimento improcedente de 45 días por ano traballado a 33 días por indemnización potenciando os contratos que contemplan este despedimento. É evidente, que supón unha desvantaxe para os traballadores, os 33 días (con respecto a 45), con todo, conviría lembrar que o despedimento na actualidade xa é barato.

Non fai falta ningunha nova lexislación para abaratalo porque os contratos temporais teñen 8 días por ano traballado (practicamente nada) e os dereitos laborais que teñen estes contratos son mínimos.

El coste del despido en los últimos 2 años (dato facilitado por sindicatos) ha sido de media 19,1 días por año trabajado. El motivo es que entre un tercio y la mitad de la masa laboral estaba trabajando sin derecho a nada, con despido literalmente libre y gratuito y ahí está el 40% de paro en los jóvenes para demostrar que encima de putas, han puesto la cama. Y el resto de los despedidos lo han sido por causas objetivas (empresa en quiebra) o Fogasa.

Sí hace falta una reforma laboral, un contrato único que te de derecho a antigüedad y convenio desde el primer día y que el empresario no tenga miedo de firmar. Un sistema que no haga rentable descapitalizar una empresa para presentar despidos objetivos antes que despedir o reducir jornada a parte de la plantilla para mantener la empresa. Y eso pasa por una reforma laboral. No necesariamente por lo que propugnan algunos, pero sí por una reforma profunda y seria y rigurosa de nuestro mercado laboral.

Usuaria Alecto en Menéame

En torno ao 90% dos contratos que se asinan todos os meses, son temporais. E son precisamente os temporais cos seus 8 días, os primeiros en ir á rúa, xa ben sexa por despedimento ou por extinción de contrato. Por tanto, ¿abaratouse o despedimento? En parte si, é obvio, pero o 90% dos contratos actuais aínda eran máis baratos que o modelo que se propuxo.

Suponse que o modelo que se quere aprobar, terá 33 días con dereitos desde o primeiro día e maiores custos laborais maiores ao empresario que siga co contrato+despido, seguindo o modelo austríaco e incluíndo neste contrato de fomento de emprego a todos os colectivos sociais e non a mozos, minusválidos ou parados de longa duración, como é até agora.

[# Los trabajadores contarían con un contrato indefinido desde el principio, mientras que los empresarios no se enfrentarían con la enorme brecha actualmente existente entre los costes de despido de los contratos indefinidos actuales y los de los contratos temporales. Esta brecha es el principal factor que induce la excesiva rotación laboral y las enormes fluctuaciones de nuestra tasa de paro.

# Al tener indemnizaciones reducidas al principio, este contrato no perjudicaría a los sectores con puestos de trabajo más estacionales y de menor duración, y a la vez generaría una mayor estabilidad laboral a medida que aumentase la duración del empleo.

# Este contrato ayudaría a reducir la grave desigualdad de oportunidades que sufren determinados colectivos, especialmente los jóvenes, las mujeres y los inmigrantes, que son los más afectados por la excesiva rotación laboral.

Fedeablogs]

O primeiro gran cambio nos contratos temporais existentes como tales, é a elevación da indemnización a 12 días por ano traballado para todos os contratos temporais, maior rixidez nos encadeamentos de contratos temporais nas empresas e maior rixidez para o contrato de obra e servizo cun límite máximo de 2 anos, figura por excelencia do contrato temporal, actualmente en 3 anos máximos baixo contratos temporais.

Por outra banda, na reforma laboral se amplíanse as causas por despedimento obxectivo, sen necesidade de que a autoridade laboral verifique se existe insuficiencia económica. Neste caso, aplicaríase unha indemnización de 20 días por ano traballado de maneira independente ao contrato de traballo vixente e o FOGASA pagaría 8 días nestes despedimentos.

Reforma laboral: el pago de la indemnización por despido aplicando el modelo austriaco

El modelo austríaco consiste en que se va aportando la parte correspondiente a la indemnización por despido de forma mensual y se ingresa en una cuenta que dispone la empresa. En el momento en el que el trabajador sea despedido, éste puede disponer de todos los ingresos de dicha cuenta de la misma manera que aquí en España recibe la indemnización por despido.

Si el trabajador no es despedido y se va a otra empresa, éste puede llevarse la cantidad acumulada en la cuenta y de la misma manera la nueva compañía le realizará aportaciones. En caso de que el trabajador se jubile teniendo dinero en la cuenta de indemnizaciones, este dinero complementará la prestación de jubilación.

Aunque todavía no se ha concretado cómo sería este modelo en España, la indemnización dejaría de suponer un sobrecoste para la empresa en un momento puntual para pasar a ser un gasto más en el factor trabajo de la empresa.

Sería como el Fondo de Garantía Salarial (Fogasa), mantenido con cotizaciones sociales, aunque de forma individual. También sería un sistema parecido a las aportaciones voluntarias a fondos de pensiones privados que hacen las empresas.

Es una idea que se puede materializar de varias formas y que podría suponer, combinada con una nueva regulación en materia de contratos e indemnizaciones, un sistema menos gravoso para las empresas al ir prorrateando el gasto y sería también una manera de relativizar el debate sobre los días de indemnización por despido

El modelo sería bueno, las empresas solucionaría la carga económica que supone el desembolso de la indemnización y se podría solucionar, de paso, la controversia sobre si veinte, treinta y tres o cuarenta y cinco días de indemnización por año trabajado ya que el prorrateo de la aportación de la indemnización, diluye la trascendencia de decidirse por uno u otro periodo para realizar el cálculo. El trabajador se aseguraría el cobro de la indemnización y se evitaría, como está pasando con mayor frecuencia ultimamente, recurir al Fogasa y la merma correspondiente en la cantidad recibida.

Pymes y Autónomos

Negociación

Outro dos grandes eixos de actuación é a modificación das condicións dos convenios colectivos impostos na negociación colectiva. Isto, aínda que é unha gran vantaxe, en situación de crise é moi negativo para todas as empresas.

O mercado laboral ten un problema moi grave, xa que os contratos son moi ríxidos especialmente nas grandes empresas e non se poden adaptar ás necesidades de produción e é o que provocou unha gran parte dos despedimentos actuais.

Cando unha crise ponse de manifesto, o primeiro en que se nota, é unha redución do consumo e por tanto da actividade. Con esta redución de actividade, as empresas ven obrigadas a reducir persoal para adaptarse a ese novo panorama e como non poden entrar na negociación colectiva (salvo convenios propios) non queda outra que ERE ou despedimento puro e duro. É lóxico, xa que Menos consumo -> Máis stock -> Menos necesidade de produción -> Sobran traballadores.

Un exemplo brutal tivémolo cos ERE. ¿Por que en Alemaña coa mesma caída de consumo non realizou tantos ERE? Iso é o que quere importar o goberno, o coñecido como “modelo alemán”.

O modelo alemán, busca diminuír os expedientes de regulación de emprego e recorrer aos despedimentos por causas obxectivas cando xa non quede máis remedio. Para logralo, realízanse reducións de xornada e bolsas de horas, adaptables en función das necesidades.

Durante ese período, de redución de xornada, o estado paga parte das nóminas, pero non se xeran despdidos (seguen existindo cotizantes, segue existindo consumo e costa menos volver á actividade). Estas horas de redución de xornada, complementaríanse con procesos de formación laboral para os traballadores afectados, mellorando o seu cualificación e aptitude teórica e práctica para calquera traballo, co que hai unha reciclaxe e unha formación constante.

En España iso non existe, salvo nas empresas con convenios propios. No resto, como non había forma de adaptarse á nova situación -> ERE -> Despedimento -> Aumento de parados -> Menos cotizantes -> Redución superávit Seguridade Social, etc…

No caso de discrepancia entre traballadores e empresa, recorrerase a unha figura arbitral que fixará as novas condicións no marco laboral no prazo dun mes e estas condicións serán de obrigado cumprimento por ambas as partes.

Outros puntos

– As empresas de traballo temporal e as empresas de selección pasarían a actuar como axencias colaboradoras dos Servizos Públicos de Emprego. Actualmente a norma sobre ETTs é sumamente ríxida e a futura reforma prevé unha mesa paralela de negociación sobre esta figura empresarial.

– A reforma laboral prevé unha remodelación completa e supresión da maioría das bonificacións á contratación. Actualmente a amálgama de contratos bonificados e supostos de contratación con bonificacións é inmensa.

– Actualmente o contrato de formación ten o límite de idade de 21 anos. Na reforma laboral que se expón, o límite de idade se ampla aos 24 anos para os contratos de formación. Este contrato ten un límite salarial do SMI, o 75% para o primeiro ano e o 100% para o 2º. Actualmente o salario mínimo interprofesional está fixado en 633,20 euros mensuais.

Conclusións

Segundo os economistas, é unha reforma laboral boa, pero son os mesmos economistas que non sabían nada da crise. En principio ten cousas boas, pero tamén outras malas, pero que con retoques se podería lograr un modelo óptimo, favorable a todos os traballadores, sen necesidade de recortar dereitos.

Neste punto é onde entra a negociación colectiva de sindicatos e partidos políticos, xa que aínda que sexa aprobado por decreto, require negociación no Congreso e o Goberno está en minoría.

O problema é o inmobilismo de todos os grupos e os sindicatos a escoitar a palabra “reforma” e a propor propostas coherentes. Propostas que non existen ou se existen, son demasiado ilusionistas e imposibles de cumprir.

Por exemplo, cal é a opinión dos partidos da esquerda?

IU, ICV y el Bloque Nacionalista Galego se presentaron ayer como las únicas formaciones que de entrada adelantan su rechazo a la reforma laboral planteada por el Gobierno. El portavoz de IU, Gaspar Llamazares, denunció que el plan del Ejecutivo no solucionará los problemas económicos de los españoles ni reducirá la elevada tasa de paro.

Público

Non sería mellor negociar, en lugar de negarse a todo?

Pode ser mala ou boa, pero o lóxico nuns partidos que están no Congreso e que se declaran de esquerdas, sería buscar e propor medidas que non estean no documento. Negociar creo que se chama.

Logo quéixanse de que se negocia con PNV, CiU ou CC. Normal, tendo en conta que están en minoría e que se queren sacar algo adiante, teñen que negocialo con quen sexa. Mellor negocialo cos grupos de esquerda que cos que supostamente son da dereita.

Até ERC dixo que valoran o documento e que están dispostos a negociala.

Máis optimista foi ERC. O seu secretario xeral, Joan Ridao, afirmou que a proposta é “un punto de partida estimable” e non supón “unha reforma rupturista”. Os republicanos só apoiarán a reforma se non recorta dereitos.

Segundo explicou Ridao, o obxectivo da reforma laboral ha de ser “ampliar a entrada no mercado de Traballo sen tocar os dereitos dos traballadores, nin as indemnizacións nin as causas de despedimento”.

Estar cun non a todo, non é facer política. É seguirlle o xogo ao PP.

– Las medidas incluidas en la reforma laboral (PDf)

– Así es la reforma laboral que prepara el Gobierno – Versión resumida

Las empresas con seis meses de pérdidas podrán despedir con 20 días de indemnización

Reforma laboral: guía para entender los cambios en el mercado laboral

Por una verdadera reforma laboral: Promotores del Manifiesto de los 100

Reforma del mercado laboral: el modelo danés

Reforma del mercado laboral: el modelo de EEUU

Reforma laboral: se acabó la indemnización por despido de 45 días por año

Apuntes antes de la reforma laboral

¡Viva Toxo!: La reforma laboral, sin embargo, se mueve

Reforma laboral: el pago de la indemnización por despido aplicando el modelo austriaco

¿Qué se pretende con la reforma laboral?

Written by ar

Xuño 12th, 2010 at 3:34 p.m.

É un dispendio a Monarquía?

without comments

Un dos “argumentos universais” que esgrimen os que defenden unha República en España, é que a Monarquía España custa moito diñeiro ou que é un “dispendio”. En realidade os republicanos, deberían de trocar de argumentos porque as súas afirmacións son FALSAS. Na maioría de Repúblicas, hai que manter un Xefe de Estado e un primeiro ministro, cuxo custo é maior que a Monarquía en España.

Italia
2008

El caso más llamativo es Italia, donde la Presidencia de la República cuesta cada año unos 235 millones de euros de los presupuestos italianos. Dividido entre los más de 59 millones de italianos, el coste anual es de casi 4 euros por ciudadano, es decir, más de 20 veces superior al de nuestra Monarquía. Y no sólo es mayor el nivel, sino su tasa de crecimiento. Cada año, el Presidente de la República italiana, Giorgio Napolitano, y su séquito, que incluye decenas de palacios y más de 4.300 empleados, cuestan más y más a los contribuyentes.

Portugal
2008

Por su parte, la Presidencia de la República portuguesa, cuyo presidente realiza funciones muy similares a las de nuestro Monarca (además de funciones de representación al más alto nivel, es Comandante en Jefe de las Fuerzas Armadas y sus poderes presidenciales incluyen designar al Primer Ministro y al Consejo de los Ministros, cuyo presidente debe ser propuesto de acuerdo con los resultados electorales por la asamblea) recibirá en 2008 un presupuesto de 18,3 millones de euros. Es decir, el Presidente de la República portuguesa, Aníbal Cavaco Silva, le cuesta a cada portugués 1,7 euros, nueve veces más caro que nuestro Jefe de Estado.

Alemaña
2008

Por último, en Alemania, la función de Jefe de Estado la cumple el Bundespräsident (Presidente Federal). Los poderes del Jefe de Estado, actualmente Horst Köhler, suelen limitarse a tareas ceremoniales y representativas. Su presupuesto anual, incluyendo los gastos de personal, asciende a los 39 millones de euros.En términos per cápita, la Presidencia de la República Federal le cuesta a cada alemán 50 céntimos de euros, casi el triple que la Monarquía española.

Francia

2006
Chirac se salta la ‘égalité’: la República cuesta 4 veces más que el Rey de España

Oficialmente, el presupuesto de la jefatura del Estado para 2007 se eleva a 31,78 millones, pero quienes han intentado romper la opacidad del Elíseo y desbrozar su compleja contabilidad calculan que el coste real asciende más bien a tres veces más, unos 90 millones anuales. La partida más importante es la de gastos de personal (más del 45 por ciento) y el resto corresponde a gastos de funcionamiento cotidiano y mantenimiento.

España
2008

Concretamente, la Jefatura del Estado ha dispuesto de 8,28 millones de euros, que recogen los Presupuestos Generales del Estado de 2007, para gastos de la Casa Real. A esta partida cabe sumarles otros 5,82 millones en concepto de «apoyo a la gestión administrativa de la Jefatura del Estado». El Presupuesto de la Casa Real para 2008 se ha incrementado un 4,5%, un aumento por debajo del crecimiento previsto para el PIB nominal, hasta alcanzar 8,66 millones de euros. Es cierto que la Casa Real administra ese dinero sin rendir cuentas ni hacer públicos sus presupuestos internos, y que una mayor transparencia podría ser deseable. Pero lo que no es de recibo es afirmar que la Monarquía española «cuesta mucho dinero» y, ni mucho menos, que es un «despilfarro».

Podemos dicir que en España non están os datos claros do que se fai con ese diñeiro que se recibe polos orzamentos do Estado, que sería un punto que requiriría maior transparencia, pero desde logo non podemos dicir que sexa un malgasto. Á vista hai, de que hai outros dispendios maiores.

Datos de:

Miguel Sebastián: ¿Gastamos mucho en Reyes?

Chirac se salta la ‘égalité’: la República cuesta 4 veces más que el Rey de España

Boloña NON provoca a baixada das matriculacións universitarias

without comments

Nos pasados días, coñeceuse a noticia de que a comisión Europea, publicou nun informe, que España, é o único país europeo no que baixou o número de universitarios desde a aplicación de Boloña. Debemos de dicir, que informe non di toda a verdade, xa que a tendencia de caída de estudantes é un proceso que xa vén observando desde hai anos coa menor entrada de novos alumnos no SUE debido á demografía española.

*O informe completo de Eurydice en inglés:

Focus on Higher Education in Europe 2010: The impact of the Bologna Process (PDF)

Segundo este informe, que resume Europa Press:

España es el único país europeo que ha registrado un descenso en el número de estudiantes universitarios desde que hace diez años se puso en marcha el denominado ‘Proceso de Bolonia’, según un informe presentado hoy por la Comisión Europea en el que se analiza la influencia que ha tenido este instrumento europeo ideado para mejorar la educación superior y fomentar la movilidad estudiantil mediante el reconocimiento de títulos.

El documento revela que, si bien el acceso masivo a la educación superior es una tendencia que comienza a manifestarse antes del lanzamiento de Bolonia, la velocidad de esta transición se ha acelerado claramente durante la última década. Así, de los 46 países que participan en el proceso, cuatro de ellos prácticamente han duplicado su población universitaria y en otros 20 sistemas educativos se ha experimentado un incremento del 20%.

Debemos de dicir que Boloña non é a causante da perda de alumnado nas Universidades españolas, xa que se debe principalmente a unha causa demográfica.

A caída do alumnado universitario é unha tendencia que xa se pode observar desde inicios da década do 2000. Unha simple procura por Google sacaranos de dúbidas.

Datos da Evolución desde 1995-96 até o 2002-03, nos que se observa un pequeno repunte no curso 1999-2000

Pinchar para ampliar (Datos de UCA – PDF)

Datos dende 2003

Curso 2002 – 2003

El número de universitarios matriculados desciende un 1,3% en el curso 2002/2003 respecto al curso anterior

En el curso 2002/2003 se han matriculado 1.488.161 alumnos en las Universidades
españolas, lo que supone un descenso del 1,3% respecto al curso anterior. Esta
disminución confirma la tendencia de descenso iniciada en el curso 2000/2001 en el
número de universitarios.

UCA – PDF

Curso 2004-05 y 2005 -2006

La ministra de Educación, María Jesús San Segundo, presentó ayer la publicación Datos y Cifras del Sistema Universitario, correspondientes al curso 2005-2006. Las previsiones para el presente curso 2005-2006 señalan que el número de universitarios asciende a 1.442.081, un 1,4% menos que el curso anterior y un 9% menos que en el curso 1999-2000. La universidad acusa el descenso en la natalidad de mediados de los ochenta.

Educaweb

Curso 2006 – 2007

En el curso 2004-2005, la Universidad española contaba con 1.461.477 alumnos; en el año académico 2005-2006, la cifra bajó hasta 1.443.811 matriculados, y para este curso (2006-2007) las previsiones apuntan a 1.423.396 estudiantes.

Consumer

Curso 2007-2008

Durante el curso 2007/2008 se matricularon 1.396.607 alumnos en estudios universitarios de primer y segundo ciclo, lo que supuso un 1,0% menos que en el curso anterior. De este total de alumnos 758.486 fueron mujeres, lo que representó el 54,3% del total.

Mientras que la matrícula en las universidades privadas se incrementó un 2,7% respecto al curso precedente, el alumnado en las públicas descendió un 1,4%.

INE PDF

Evolución gráfica desde 1995 até o 2007-08 (falta 2003-2004). Obsérvase un repunte no 2006-07 pero a caída volve ao ano seguinte ( e en 2006 apenas se sabía si había Boloña ou non)

Por tanto debemos de dicir que BOLOÑA NON É A CAUSA DO DESCENSO DE ALUMNADO NAS UNIVERSIDADES ESPAÑOLAS.

Como ben di a Usuaria Alecto en Menéame

Ahí vemos bastante más de 4 millones de personas entre 30 y 34 años, que hace 10 estaban dentro de la universidad en un porcentaje amplio.

Al otro lado, después de un escalón notorio, vemos a bastante menos de 3 millones de personas entre 20-24, de las que un porcentaje probablemente un poco menor está hoy en las facultades.

El descenso de alumnos en la universidad sigue al que hubo en institutos y colegios de primaria, porque hace 10 años estaba entrando en la universidad el último baby boom (años 78-82 aprox)). Una generación que es mucho mayor que la anterior, y que además fue alentada y presionada para invadir las universidades, frente a una generación muy inferior en tamaño que además tuvo la opción de elegir otras alternativas (FP) sin ser vilipendiada por su familia.

Bolonia no tiene culpa de la natalidad en España

Mesmo na propia noticia, a UE recoñece que hai un factor de demografía, aínda que introduzan máis estudantes dos que son na universidade española, si atémonos aos datos antes mencionados.

Da propia noticia de Europa Press

“Sólo en España ha descendido el número de estudiantes”, señala el estudio. De hecho, el país contaba con 1.500.069 alumnos universitarios en el curso académico 2008-2009 mientras que eran 1.651.348 en el curso 1999-2000, según los datos proporcionados al Ejecutivo comunitario que aventura como hipótesis explicativa de este descenso la situación demográfica española.

Outras explicacións para dicir que BoloÑa vai ser que non con respecto aos datos dos outros países.

Noutros países o “método Boloña” xa leva varios anos en converxencia (en España comezouse cun “Plan Piloto de Innovación Educativa para a converxencia ao Espazo Europeo de Educación Superior” hai 5 anos nunhas cantas universidades, pero eran casos illados dentro do sistema universitario español).

Segundo as carreiras comecen a implantar Bolonia, irase vendo o aumento das matriculacións e por tanto desmentir o titular e os datos que recolle Europa Press. Boa parte das universidades deron tempo até 2011 para meter Bolonia cando xa non teñan outro remedio.

Para ser máis exactos o ano pasado, a maioría de universidades aínda estaban a realizar os plans para adaptarse a Boloña.

Estou nunha carreira que comezou Boloña este ano.

O incremento de alumnos foi evidente, despois de 4 anos con baixadas. Cando comecei hai 5 anos, chegamos a ser máis de 100 persoas de nova matrícula. Durante 4 anos baixadas evidentes (80 -> 60 -> 50 -> até os pouco máis de 40 do ano pasado aínda que en decembro repuntara a cifra até preto dos 50 despois de varios períodos de matriculación).

Este ano con Boloña o número de novos matriculados subiu e non é unha cousa única, xa que coñezo varios casos máis noutras universidades nos que xa se implantou.

Os intermediarios non son o principal problema do campo español

without comments

Xeralmente escoitamos e lemos que os intermediarios e as súas marxes de beneficio son os responsables da grave crise que sofre o campo. Con todo, o campo sofre moitos máis problemas (e máis graves) que o dos intermediarios. Problemas como un envellecemento acelerado, prezos de gasóleos, fertilizantes, extensións pequenas para poder ser rendibles, importacións do estranxeiro e as marcas brancas, dependencia das subvencións…

O blogger kurioso expón nun post a cadea de prezos dun quilo de tomates desde o invernadoiro até a chegada a Madrid (cuns prezos diferentes aos que podemos atopar na maioría de cidades españolas, cousas da capitalidade e mellor economía).

No mesmo post, vemos como di que hai un incremento de 500% desde o campo até a cesta da ama de casa (algo que non llo imos a negar) pero desde logo o intermediario é a mínima parte do problema.

1 – Envellecemento

A poboación rural de Europa e en especial a de España atópase moi envellecida e cunha substitución xeracional mínimo. En torno ao 75% dos agricultores europeos teñen máis de 55 anos e o 30% máis de 60.

O secretario xeral da organización agraria ASAJA-Murcia, Alfonso Gálvez, destacou onte que ao redor do 60% dos agricultores da rexión ten máis de 55 anos e só un 5%, menos de 45, cifras extrapolables ao conxunto nacional, que falan dun «progresivo envellecemento do sector».

Hoxe Agro

A substitución xeracional das explotacións apenas chega ao 10-15% e na maioría dos casos, os novos propietarios asumen a titularidade debido a herdanza familiar ou porque xa axudaba na casa.

2 – Importacións do estranxeiro

O campo español está a sufrir nas súas carnes, o que sufriron hai tempo outros campos que recibían as exportacións a baixo prezo procedentes de España (lembremos os casos das fresas e os agricultores Franceses na fronteira con Francia).

Desde a irrupción das marcas brancas, vemos como as marxes de beneficio do pequeno agricultor están a reducirse aínda máis e estanlle causando gravísimos problemas.

As industrias transformadoras, con marcas moi arraigadas no mercado, deixan de recoller en granxas da comunidade – caso de Pascual- porque as súas vendas caeron e necesitan aprovisionarse de materia prima máis barata, que conseguen recorrendo aos excedentes doutros países. O pasado ano entraron en España 268 millóns de litros de leite xa envasada, proviniente na súa maioría de Francia e Portugal, sendo unha parte importante destas compras aos briks xa envasados, os correspondentes ás marcas brancas.

Segundo un informe ao que tivo acceso este xornal, á cabeza das importacións de leite xa envasada en marca branca sitúanse Mercadona (6 millóns de litros ao mes), Lidl (2), Día (2), Eroski (1,5) e Bonarea (3,5), unha cadea con presenza en Cataluña. Entre todas, suman uns 15 millóns mensuais, pero aínda se descoñece o que importan outras firmas.

LVG

Evidentemente un agricultor non pode competir coas patacas que veñen de Exipto á metade de prezo dos custos que teñen os agricultores en España ni competir con cartóns de leite francés a 40 céntimos, cando xa lle custa producir o leite uns 30 céntimos e iso sen contar todo o procesado posterior.

Deste xeito, o presidente de PROLEC denunciou que “moitos produtores están ao bordo da suspensión de pagos” e que dificilmente chegarán ao mes de maio si continúa a espiral de baixada de prezos ao produtor, que se sitúan ao redor dos 35 céntimos de media. A Federación reclamou a intervención da Administración ante a espectacular caída de prezos en orixe, superior ao 23% desde xaneiro até decembro de 2008, e cuxa previsión empeora aínda máis as cousas, xa que algunhas industrias anuncian baixadas para o primeiro trimestre do ano de até 0,036 euros/litro.

A responsable do MARM insistiu na importancia de asinar o contrato homologado coas empresas de subministración, “para dotar de estabilidade aos prezos e garantir as recollidas”. A Federación criticou as dúas fórmulas actuais para a negociación dos contratos “que deixan en inferioridade ao gandeiro” xa que se usa como mercado de referencia o de Francia, con prezos de produción máis baixos que os españois, “aínda que as súas axudas ao produtor son maiores”, asegura o presidente de PROLEC. Por iso, a Federación reclama “que se rectifique o contrato homologado para que contemple un prezo de referencia, que teña en conta os custos de produción, entre outros índices”, sen que iso supoña vulnerar a competencia.

A Federación insistiu tamén na necesidade de controlar a calidade do leite na industria posto que “o autocontrol non é suficiente para garantir a trazabilidad do produto”. PROLEC esixe a presenza dun veterinario no peirao das centrais leiteiras para que analice o 100% do leite entregado. Así mesmo, a Federación reclama un distintivo de calidade para o “leite producido en España”, con obxecto de que o consumidor coñeza a procedencia do produto e as súas calidades saudables e dispoña de máis elementos de xuízo para realizar a súa compra.

Agro Información

E son dous exemplos, pero poderiamos pór un exemplo con cada produto que se cultiva en España, podendo atopalo a metade de prezo noutro país (co transporte até España incluído).

E lembremos que á ama de casa dálle absolutamente igual de onde proveña o produto con tal de que sexa barato.

3 – Petróleo

A agricultura de hoxe en día, é unha agricultura cun alto índice de mecanización, xeralmente cunha máquina para cada tarefa e co seu correspondente consumo de gasóleo. Ademais debido ás necesidades de producir elevadas cotas e de non realizar unha agricultura ecolóxica, os campos cada vez necesitan máis fertilización química de orixe sintética.

Desta forma, co aumento dos prezos do petróleo e dos seus derivados, os agricultores ven como os custos soben, debido a un campo esgotado ecoloxicamente na maioría dos casos e a necesidade de tractores con gran consumo, a pesar da existencia dun gasóleo agrícola

Máis dun 33 por cento é o que creceu o prezo do gasóleo só no último ano. Si en marzo de 2007 pagabamos 0,62 euros por un litro de gasóleo, hoxe cústanos algo máis de 0,85. Unha subida que, sumada ao do resto de derivados do petróleo (fertilizantes, plásticos, envases…), pon en serias dificultades a numerosas explotacións agrarias.
Asaja León

4 – Unha granxa, un universo

Na gran maioría dos casos dos gandeiros españois, especialmente os do terzo norte peninsular, as explotacións son de pequena extensión, polo que é imposible poder competir coas grandes extensións francesas, xa que os custos redúcense ostensiblemente nas grandes extensións podendo producir maior cantidade e/ou maior diversidade de cultivos para alimentar ao gando.

En canto á agricultura, aos poucos as extensións vanse facendo máis grandes, pero na maioría dos casos, son insuficientes para poder competir cos produtos cultivados en grandes extensións polas grandes cadeas de distribución.

5 – Dependencia das subvencións

O campo europeo é un campo excesivamente subvencionado cos fondos da PAC. O problema da PAC, daría para outro post, pero debemos de dicir que eses fondos, están creado eurodependencia, ao depender dos fondos para producir. Coa eliminación dos fondos para 2015, o campo español enfróntase a unha arma de dobre fío:
– Producir en igualdade de condicións que outro agricultor europeo.
– Non teñen axuda de Europa.

6 – Intermediarios e prezos

E por último, os “malos malísimos” do pastel. Os intermediarios.

O mellor que poden facer os agricultores, é montarse eles mesmos a súa propia cadea de distribución e logo xa verá cando vexa que a marxe de beneficio queda en nada.

Porque o agricultor non se preocupa en todos os procesos até chegar ao consumidor, como darse de alta para vender esa mercadoría, rexistros e controis sanitarios, transportalo á cidade e mantelo en cámaras para evitar que podreza si o mercado queda lonxe, polo en caixas ben colocado, e lograr que existan fruterías que queiran mercadorías.

Agora pode vendelo directamente no mercado, pero entón non es agricultor que cultiva grandes extensións, es unha persoa que se saca uns euros a maiores.

Que se dan casos de que hai subidas de prezo desde o campo até a mesa é innegable, pero tamén é innegable a cantidade de procesos que necesita para que un quilo de tomates ou de mazá poidan chegar en perfecto estado até o consumidor.

É moi é queixarse, pero ningún quérese pór á obra con toda a cadea de produción.

Libertate

without comments

Propaganda
Fotografía en Flickr de rishon-lezion

O 15 de decembro, a policía secreta, a Securitate, apresou a un pastor protestante coñecido polas súas críticas ao réxime. Fai vinte anos que na cidade romanesa de Timisoara comezou o levantamento contra o réxime de Nicolae Ceauçescu e o principio do fin dunha das tiranías máis duras do bloque comunista.

O 17 de decembro de 1989, Nicolae CeauçŸescu ordenou ao exército disparar contra a multitude que se levantaba na cidade romanesa. A represión provocou decenas de mortos e centos de feridos. A represión brutal de CeauçŸescu das manifestacións, volveu ao exército contra el.

Rumanian Revolution
Fotografía en flickr de sicutat

A Securitate, permaneceulle leal, pero logo dunha semana de combate armado, o exército e os rebeldes derrotaron ás forzas da Securitate.

O 22 de decembro de 1989, unha onda de berros esixindo “Libertate” (liberdade) emerxía da praza Opera, na cidade romanesa de Timisoara. Desde entón, o réxime comunista de Nicolae Ceauçescu tiña os días contados. O pobo pedía a súa dimisión e reclamaba unhas eleccións libres e xustas.

El e a súa muller trataron de escapar con mil millóns de dólares, pero foron capturados, sometidos a un xuízo tan sumario como rudimentario e, o día de Nadal, executados por un pelotón de fusilamento na cidade de Targoviste. De todos os líderes comunistas derrocados durante os anos de desmoronamiento da Unión Soviética, o único que sufriu unha morte violenta foi Nicolae Ceauçescu.

La mañana de Navidad de 1989, se dijo a la unidad de Cirlan que necesitaban voluntarios para una “misión especial” calificada de grado cero, “lo que significaba que uno no sabía si regresaría”. Ocho comandos fueron trasportados en dos helicópteros”, dice Cirlan, “a 150 kilómetros por hora, entre 15 y 30 metros sobre el suelo para volar por debajo de los radares y en movimiento de zig-zag”.

El destino era una franja de tierra cerca del estadio del Steaua Bucarest. “Se nos unió un convoy de vehículos blindados de transporte y varios autos donde iban altos oficiales y el general Víctor Stanculescu, de quien yo sabía por la TV que era el viceministro revolucionario de Defensa y a quien había visto como integrante del Frente de Salvación Nacional”.

Los helicópteros volaron luego hacia Tirgoviste, “escoltados por una poderosa fuerza de defensa aérea, cinco helicópteros en total volando a 10 metros del suelo; se nos hizo usar un pañuelo amarillo, que significaba ‘héroes sin honor’. Luego aterrizamos”.

Al desembarcar, cuenta que “primero, el general Stanculescu dijo que necesitaba cuatro personas de cada helicóptero y que lo que se iba a hacer lo sería sin cometer errores; debíamos ir armados con granadas y cuchillos, además de nuestras armas. ‘Queridos camaradas’, dijo, ‘he confiado siempre en los paracaidistas y ahora confío en vuestro compromiso con la revolución’ Dijo que habría un ‘tribuna militar excepcional’ para ‘aplicar la ley del Frente de Salvación Nacional, juzgar y condenar a la pareja que le ha hecho cosas terribles al pueblo rumano. ¿Seguimos juntos hasta el final?’, preguntó, y yo pensé ‘¿qué final?’ Luego el general dijo: ‘Si la sentencia es de muerte, ¿están dispuestos a ejecutar esa sentencia?’ Todos respondimos a coro ‘Sí’.

No quedó contento con eso y pidió que todo el que estuviera dispuesto a ejecutar la sentencia diera un paso adelante. Todos lo dimos. Entonces designó a tres de nosotros, un capitán, yo y un sargento. Se nos ordenó sacar a todos del edificio, vigilar la puerta y matar a cualquiera que intentara entrar.

Se le mostró al capitán el lugar donde se mataría a Ceauşescu si se le condenaba a muerte, y se nos dijo que descargáramos contra él una carga completa de municiones”.

La Nación – Chile

Cando foi levado ao patíbulo, CeauçŸescu exclamou “¡Viva a República Socialista de Rumania! ¡A Historia vingarame!” e morreu cantando A Internacional. Logo, algunhas escenas destes sucesos foron transmitidas pola Televisión Romanesa.

Un órgano de goberno provisional, o Consello de Salvación Nacional, dirixido por Ion Iliescu, revogou moitas das políticas represivas de CeauçŸescu e encarcerou a algúns dos destacados dirixentes do réxime.

En maio de 1990 a Fronte de Salvación Nacional (FSN), formado maioritariamente por antigos comunistas, gañou as eleccións multipartidistas lexislativas e presidenciais, e Iliescu foi proclamado presidente de Rumania.

20 anos despois dos sanguentos sucesos, as vítimas aínda esperan xustiza. (Calcúlase que no tempo no que durou o poder de Ceauçescu morreron entre 500.000 e 2 millóns de persoas)

Máis información 123456

Written by ar

Decembro 19th, 2009 at 3:05 p.m.