Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘crise’ tag

Polémica cancelación da fábrica de baterías de Nissan en Portugal

without comments

Nissan acaba de anunciar a cancelación da fábrica de baterías para coches eléctricos en Portugal que ía supor un investimento de 156 Millóns e preto de 200 postos de traballo. Segundo Nissan, non necesita novas fábricas de baterías, xa que co catro que teñen son suficientes. Outra das causas, é que do custo total, 44,2 millóns corrían a cargo do goberno luso que agora se bota atrás porque a Troika non lle permite ofrecer incentivos fiscais a empresas. En 2008, Portugal anunciara un ambicioso plan de fomento do coche eléctrico con Nissan como beneficiaria.

 

Antecedentes

En 2008 Portugal anunciaba o acordo co consorcio Renault-Nissan para promover o coche eléctrico mediante a creación dunha gran rede de postos de recarga (320 para 2010 e 1.300 para 2011) e amplos incentivos fiscais para a compra dos coches, tanto no prezo de compra como no pago de impostos nos anos posteriores á compra co obxectivo de que no 2011, o 20% da frota de automóbiles do país fosen de emisións cero.

No marco de todo este ambicioso plan de fomento do coche eléctrico, o pasado 11 de Febreiro, o Chief Operating Officer de Nissan, Toshiyuki Shiga e o entón presidente José Sócrates, anunciaban a creación dunha fábrica de baterías eléctricas en Cacia ás fóra de Aveiro (Portugal) nun ambicioso proxecto que suporía o investimento de 156 millóns de euros e a creación de 200 postos de traballo directos.

Portugal, partía cunha gran vantaxe con respecto a outros países debido á súa privilexiada situación xeográfica e porque se trata do quinto produtor mundial de litio .

Nissan anuncia a cancelación da fábrica

Esta semana coñeceuse o anuncio da cancelación do proxecto de Nissan en Portugal. En declaracións á Axencia Lusa do portavoz de Nissan en Portugal, António Pereira-Joaquim, dixo que a alianza Renault-Nissan “decidiu suspender a fábrica de baterías eléctricas en Portugal porque, despois de analizar detalladamente o plan de negocios, chegouse á conclusión de que as catro fábricas repartidas por todo o mundo serían suficientes para os obxectivos da compañía para uns 1,6 millóns de coches eléctricos en 2016 en todo o mundo”.

“O Mundo cambiou moi rápido e Nissan tivo que tomar unha rápida decisión sobre o investimento que estaba a realizar en Aveiro, na fábrica para producir as baterías: fai quince días confirmouse a inviabilidade da fábrica en Aveiro para abastecer as baterías para as fábricas de Nissan en Turquía, Inglaterra, Barcelona e Estados Unidos, porque xa teñen subministración por outras fábricas do grupo que están a producir” segundo declarou a Expresso unha fonte de Nissan en Portugal. Nissan prefire fomentar a produción nas fábricas xa existentes en Sunderland (Reino Unido), Vama (Xapón), Smyrna (Estados Unidos) e Slinns (Francia), en lugar de abrir a nova fábrica de Aveiro.

Un dos problemas do investimento de Nissan en Portugal era que non estaba asociada a unha fábrica de vehículos eléctricos, polo que “como Xapón está a producir máis baterías do que inicialmente foi previsto, tense a capacidade para abastecer a produción anual de vehículos eléctricos, polo que os proxectos da fábrica de Aveiro son inviables”. As cifras máis baixas de produción serían dunhas 50.000 baterías anuais, nunha área de 20.000 metros cadrados de produción.

Con todo, para tentar saír da lea, o consorcio Renault-Nissan anunciou que estaría disposta a ampliar a fábrica de Renault en Cacia, no lugar no que se ía a construír a planta de baterías, aínda que sen confirmar a noticia.
Portugal e as axudas a Nissan

O Goberno Luso htivo que saír ao paso do anuncio de Nissan con dúas frontes de batalla.

Por unha banda, o Presidente da Agência para ou Investimento e Comércio Externo de Portugal (AICEP), Pedro Reis, aseguraba que non era unha cancelación porque “unha suspensión non é unha cancelación“.

“Hai que facer unha diferenza entre unha suspensión e unha cancelación, ou sexa, unha cancelación é algo definitivo, mentres que unha suspensión é colocar nun estado de hibernación esa mesma decisión”. “Nissan sinalou que Portugal é un país competitivo para a localización dos proxectos industriais e con boas condicións para atraer investimento, especialmente para o cluster do automóbil”.

Esta opinión é tamén a defendida tamén polo Ministerio de Economía e polo primeiro ministro Passos Coelho que dixo que Nissan non decidiu “cancelar” nin “deslocalizar” o investimento en Portugal, máis ben o que fixo foi “atrasar o investimento”.

Pola súa banda o secretario de Estado dos Asuntos Fiscais, Paulo Núncio, dixo que “o acordo asinado coa Troika impide ofrecer novos beneficios fiscais para manter o proxecto da fábrica”.

“O acordo asinado entre o Estado portugués e a ‘troika’ impide expresamente novos beneficios fiscais ou alargar os existentes”. O Secretario de Estado con todo, decidiu non facer comentarios ás contrapartidas que realizara o anterior executivo con Nissan e outras empresas antes de ter que ser rescatada pola Troika.

Dos 156 millóns de euros de investimento previsto por Nissan, o goberno luso poría 44,2 millóns de euros mediante investimentos do QNRE (Quadro Nacional de Referência Estratéxica) xa que o goberno de Sócrates declarara o investimento de Nissan como PIN (Proxecto de Interese Estratéxico Nacional).

A cualificación de PIN, garantía ao promotor do proxecto a máxima celeridade para a licitación e o acceso preferente a incentivos financeiros mediante créditos a interese cero así como beneficios fiscais por parte do Estado como ocorreu no pasado coa recente piscifactoría de Pescanova, pola que Portugal achegaba máis da metade do investimento a fondo perdido e en beneficios fiscais, pola que o grupo galego obtivo unhas axudas de 45 millóns de euros dos 140 millóns totais do proxecto.

A Câmara de Aveiro tamén beneficiara a Nissan coa devolución do 96% dos impostos correspondentes á fábrica (127.000 euros) e que agora provocou que pidan a Nissan explicacións.

A burbulla do coche eléctrico en Portugal

A pesar dos numerosos incentivos fiscais anunciados en 2008, Nissan só vendeu 92 vehículos Leaf (o modelo estrela do grupo automobilístico) entre Xaneiro e Novembro dos cales 42 foron comprados por empresas, ademais de que os pagos dos coches se facían con atraso.

Sen os incentivos fiscais, un Nissan Leaf ten un custo de 35.850 euros en Portugal, nun dos países cos salarios máis baixos da zona euro.

Por outra banda, a posta en marcha das electrolineras anunciadas en 2008 polo goberno, non levaron a cabo en tempo e forma. Segundo Nissan, faltan por instalar uns 50 postos de recarga rápida que terían que estar xa operativas en 2010.

Dentro do propio executivo recoñeceuse a existencia da burbulla do coche eléctrico na que viviu Portugal e o secretario de Estado dá Enerxía, Henrique Gomes, relativizou a decisión tomada pola empresa de cancelar o investimento á vez que recoñecía a posible burbulla: “A empresa ten tres fábricas de baterías en todo o mundo. Se considerásemos a produción máxima de Cacia, estariamos a falar dunha produción de 500.000 baterías en catro anos. Persoalmente non vexo onde habería mercado en Europa”.

Nas últimas semanas o Instituto de Engenharia de Sistemas e Computadores do Porto (INESC) tivo que cambiar a previsión de 250.000 coches eléctricos para tan só 50.000 (estímase que a cantidade real de coches exclusivamente eléctricos apenas chegue á metade) e o propio secretario recoñece que aínda nos atopamos nunha fase piloto na que o sistema eléctrico debe de cubrir os custos”.
Máis información

Governo não pode dar incentivos fiscais para a Nissan ficar em Portugal

Renault-Nissan suspende fábrica de baterias elétricas em Portugal

Nissan decidiu cancelar fábrica de baterias há duas semanas

Nissan cancela investimento de 156 milhões em Aveiro

Nissan decidiu cancelar fábrica de baterias há duas semanas

Nissan: BE pede esclarecimentos ao Governo sobre contrapartidas

Fábrica Nissan: Governo não pode dar incentivos fiscais para empresa ficar em Portugal – Secretário de Estado

Renault-Nissan avalia ampliação da actual fábrica em Aveiro

Fábrica da Nissan ia receber apoios públicos de 44 milhões

Nissan recebeu devolução de 127 mil euros

AICEP lê recuo da Nissan em Aveiro como “hibernação”

Acordo com a troika inviabiliza negociação com a Nissan

Fábrica da Nissan: não há nada que o Governo possa fazer

2008 – Renault-Nissan y Portugal firman un acuerdo para promover el coche eléctrico

Es la física, estúpido

Al coche eléctrico le falta chispa

Fábrica da Nissan já não vai para Cacia, Aveiro: comprem mais Qashqai

Written by ar

Decembro 14th, 2011 at 2:19 p.m.

O conto irlandés da cigarra e a formiga

with 3 comments

Estes días está a falarse de que tanto Irlanda como Portugal están a ter problemas para colocar os seus bonos, así como o anuncio en ambos os países de subidas de impostos. En ambos os países, cando tiñan que facer provisión de provisións para os tempos malos, non o fixeron polo que agora, non queda outra que aplicar medidas duras, especialmente no caso de Irlanda.

O problema de Irlanda é que directamente non ten diñeiro (a cigarra e as formigas), xa que durante os tempos bos viviron na súa propia burbulla ao animal e cada vez, hai máis datos que demostran, que a súa situación é peor que a de España, aínda que España teña un paro do copón, pero xa é costume histórico.

En Irlanda durante a época boa, chegaron a ter unha taxa de desemprego do 4,40% (2003) o que se adoita considerar como pleno emprego. Naqueles momentos, Irlanda era o Tigre Celta, un país que se puña como exemplo de como investir correctamente os fondos comunitarios.

Unha rexión que nos anos 80 era rexión obxectivo 0 da Unión Europa, agora eran un dos países máis avanzados, con bos salarios, poucos impostos, boas condicións de vida…

Para fixarnos un pouco da situación das rexións obxectivo 0, outra como Galicia que empezou a recibir fondos nos mesmos tempos e en cantidades máis ou menos similares, até hai pouco era rexión de obxectivo Ou da UE. Agora aínda o segue sendo de forma extraoficial, pero porque hai outros países de Europa do Leste que están peor.

“Hace no tantos años que Irlanda era el Tigre Celta. Hoy nadie se atrevería a apodarlo así, su situación económica no resiste la comparación con los tigres o dragones asiáticos. Desde 1994 hasta 2000, la economía irlandesa registró un crecimiento excepcional (10,7% en el PIB, con un incremento de los activos del 5% y de los ingresos fiscales, del 17%, en el último año de ese periodo), pero a partir de ahí el ritmo empezó a bajar, y el modelo económico se desveló incapaz de hacerle frente a la crisis.”

ECG

Principalmente a base de melloras en infraestruturas pero especialmente en melloras económicas para as empresas tanto pequenas como grandes, o que fixo que nos 90 desembarcasen unha lexión de empresas atraídas polas vantaxosas condicións tanto económicas, unha sociedade formada tanto a nivel intelectual como laboral e nunha posición xeográfica relativamente boa.

La República de Irlanda ha tenido un crecimiento económico espectacular en las dos décadas del periodo 1980-2000, donde Irlanda pasó de ser un país de pobreza, a uno de los países con el PIB por habitante más alto del mundo. Esto estuvo relacionado con la llegada de innumerables macroempresas mundiales que establecieron su sede en Irlanda como por ejemplo la multinacional Canon[45] o la franquicia PC World[46]

Economía de Irlanda

Sin embargo, a raíz de una seria crisis fiscal en 1986 (el gasto público creció más rápido que los impuestos durante la década previa), Irlanda se vio forzada a adoptar un serio programa de austeridad que implicaba una fuerte reducción del gasto y, (¡sorpresa!) una disminución en las principales tasas de impuestos. La carga tributaria cayó del 36,8% de 1988 al 33,5% al año siguiente. En el 2007 la carga tributaria era del 30,8%. ¿Resultado? Durante este período el crecimiento del PIB per cápita en Irlanda fue del 5,3% anual, lo suficiente para transformar a dicho país del tercero más pobre de Europa Occidental en la década de los ochenta al segundo más rico del Viejo Continente.


Diario Exterior

Outras moitas empresas (en gran medida ligadas ao sector informático), chegaron atraidas por esas vantaxes fiscais (impostos mínimos), pero coa chegada da crise e especialmente coa mellora das condicións han visto que é máis rendible producir en Europa do Leste (poboación formada e salarios baixos) ou directamente voltas ós seus países de orixe, porque non lles sae rendible ter tantos centros de produción en todo o mundo.

Mientras, su competidora estadounidense Dell reducirá sus gastos mediante 1.900 despidos en su planta irlandesa de Limerick. El recorte se llevará a cabo a lo largo de 2009 y no conllevará un recorte de la producción, ya que parte de ella se trasladará a la factoría de Dell en Polonia. La pérdida de empleos es especialmente significativa, ya que la planta irlandesa es uno de los símbolos del boom económico de Irlanda en los últimos años y Dell es el mayor generador de empleo del país. Por ello, el Ejecutivo asegura que va a ampliar su colaboración con la empresa estadounidense.

Cinco Días

Ademais de todo iso, Irlanda tamén tiña unha burbulla inmobiliaria elevada aínda que non é comparable ao globo terráqueo que é a de España.

En Irlanda, a caída do sector inmobiliario produciu unha caída dos 30% traballadores nese sector e unha caída da vivenda similar, mentres que España ten unha caída de traballadores brutal, pero os pisos aínda non se adaptaron ao seu verdadeiro prezo, porque até 2006 cando xa se prevían os primeiros síntomas, construíase a mesma cantidade de vivendas que nas potencias europeas xuntas.

E nestas chegou o sector bancario e dixo que tamén teñen problemas de liquidez e esas cousas, é dicir que están a piques da bancarrota a menos que reciban inxección de capital.

Neste caso, teñen unha mestura dos problemas de España (investimento inmobiliario) e dos problemas de Islandia (condicións vantaxosas), ademais de regulacións bancarias, relativamente pouco estritas, a diferenza das que realiza o Banco de España.

Aquí o caso é máis complexo, xa que o rescate dos maiores bancos provocaría un buraco brutal no déficit.

El déficit público irlandés se disparará este año hasta un nivel estratosférico que puede llegar al 32% de su producto interior bruto (PIB) como consecuencia del coste de rescatar a sus sistema bancario, según ha anunciado hoy el ministro de Economía, Brian Leniham, a través de un comunicado difundido en el sitio web del Ministerio.

El País

Unha solución para evitar ese déficit, sería o dunha poxa como se fixo con algúns de Inglaterra que foron adquiridos por BBVA ou Santander, ambos os bancos con pouca presenza neses países.

Con todo, tamén é certo, que o sector bancario pode representar ingresos directos (mediante nacionalización previo buraco) ou indirectos (impostos) polo que deixar que se fose ao fondo por méritos propios, sería conveniente analizalo caso a caso.

Impostos para tapar o buraco

Mentres as cousas ían ben, empresas e cidadáns, vivían nunha época con relativos poucos impostos porque os ingresos compensábanse cunha poboación traballando e un PIB que crecía. Pero chegada a crise e cando o Tigre Celta recibiu a bala na pata, comezaron as subidas de impostos porque había que tentar encher a caixa.

2008

El titular reconoció que su Gobierno debe tomar ahora “decisiones difíciles” para restaurar “el orden y la estabilidad en las finanzas públicas” durante los próximos tres años, al tiempo que prometió “proteger a los sectores sociales más vulnerables”.

Según publicó la pasada semana el Ministerio de Hacienda irlandés, el déficit de las arcas del Estado se situó en 9.400 millones de euros durante los primeros nueves meses del año. Como habían anticipado los expertos, Lenihan decidió hoy subir los impuestos a través de la imposición de un gravamen del 1% sobre los ingresos de hasta 100.000 euros anuales y de un 2% para los que superen esa cifra.

Por contra, desde la medianoche de hoy, se encarecerá en ocho céntimos de euros el precio del litro de gasolina, lo que podría generar a las arcas del Estado 22 millones de euros extra en 2008 y 166 el próximo año. También se introducirá un nuevo impuesto sobre los billetes de avión para todos aquellos pasajeros que partan desde aeropuertos irlandeses a partir del 30 de marzo de 2009.

Cada pasajero deberá abonar 10 euros más si efectúa un “viaje de larga distancia” o dos euros más si el trayecto no sobrepasa los 300 kilómetros. El nuevo impuesto excluye a los menores de dos años de edad, discapacitados, personal del cabina, pasajeros en tránsito y pasajeros que viajen en aviones con menos de 20 plazas.

Cinco Días

2009

El Gobierno irlandés, que aún se resiente de la rebaja de su calificación crediticia por parte de Standard & Poor’s, estudia aumentar los impuestos y recortar el gastos en un movimiento de emergencia para evitar ser el país de toda la zona euro con el mayor déficit presupuestario.

El ministro de finanzas, Brian Lenihan, quien se encuentra elaborando su segundo discurso presupuestario en seis meses, ha dicho que el país se enfrenta a una “muy grave crisis nacional” ya que el déficit va camino de representar el 13% del PIB nacional, cuatro veces más que el límite fijado por la UE. El propio Lenihan podría anunciar hoy, además, nuevos planes para extirpar créditos tóxicos de los grandes bancos del país.

Cotizalia

2010

En Irlanda, donde el impuesto de sociedades está entre los más bajos de Europa, el Gobierno ha preferido combatir el déficit por la vía del ahorro, con un plan destinado a ahorrar 4.000 millones mediante recortes en el gasto corriente. Aunque también estudia crear una tasa especial sobre los combustibles, trata de incentivar el consumo reduciendo en medio punto algunos tramos del IVA.

LVG

Agora, a CE parece que xa os comeza a meter en cintura” xa que lles pediu que suban impostos para tentar igualalos ao resto de países comunitarios, especialmente ás empresas aínda que tamén ao resto de cidadáns, para evitar un crack como o de Islandia.

La CE cree que Irlanda deberá renunciar a ser un país con impuestos bajos

El comisario de Asuntos Económicos, Olli Rehn, ha sugerido que Irlanda deberá renunciar a ser un país con impuestos bajos, especialmente los que aplica a las empresas, y que tendrá que aumentar la presión fiscal durante los próximos años para corregir su déficit público, que alcanzará este año el 32% del PIB por el coste del rescate del sector bancario.

“Sabemos que en la próxima década Irlanda, después de lo que ha ocurrido, no continuará siendo un país con impuestos bajos, sino que se convertirá en un país con impuestos normales en el contexto europeo”, ha dicho Rehn en rueda de prensa tras la reunión de ministros de Economía de la UE al ser preguntado por si ve necesario que Dublín aumente los impuestos, entre ellos el de sociedades.

Europa Press

Algúns o teñen algo peor

É certo que a situación de España é mala, moi mala, pero non é menos certo, que a situación de Irlanda é relativamente peor, porque un país que durante anos tivo pleno emprego e impostos baixos, agora de súpeto ven con taxas de paro de dous díxitos e con subidas de impostos… a diferenza de España que historicamente sempre tivo paro de dous díxitos (salvo un pequeñísimo espazo temporal) e cuns impostos máis ou menos na media.

O pau é máis duro para aqueles que nunca sufriron paus, que para os que sempre os sufriron.

Máis información

Irlanda sufrirá un déficit público récord del 32% del PIB por su agujero bancario

Tigres sin colmillos ni garras

2010 – Europa se aprieta el cinturón bajando salarios, congelando pensiones y subiendo impuestos

La industria informática suma 15.000 despidos en una jornada

Irlanda se desarrolló gracias a menos impuestos

La CE cree que Irlanda deberá renunciar a ser un país con impuestos bajos

Economía de Irlanda

Written by ar

Outubro 2nd, 2010 at 9:42 p.m.

Si á reforma laboral, pero non vale todo

without comments

España necesita unha reforma laboral (poña a que vostede queira) necesaria desde hai anos, para tentar acabar cos problemas estruturais dun país que sempre tivo o dobre de paro que a media Europea, cunha gran temporalidade (agricultura e servizos), por non falar dunha industrialización tardía (anos 80) e unha formación laboral deficiente.

Sindicatos vendidos

Manifestación Anticapitalista en Madrid – Fotografía de gaelx

É evidente que a reforma laboral, (poña a que vostede queira), non é a panacea para saír da crise, pero si para solucionar algúns problemas que traemos de atrás.

Unha destas reformas propostas, é a reforma que acaba de propor no día de hoxe o Goberno de España e que se basea en puntos da lexislación laboral alemá e austríaca (o coñecido modelo austríaco) que se resume en oito puntos básicos:

1 – Que el Estado se haga cargo de una parte de las indemnizaciones por despido.

2 -Para facilitar a las empresas que se acojan al despido por causas económicas.

3 – El impulso del empleo juvenil. Concentrar las bonificaciones a las empresas en la contratación de jóvenes y ampliar el uso del contrato de formación hasta los 24 años.

4 – La introducción del modelo alemán de reducción de jornada: popularizar este sistema similar a los actuales EREs temporales con el añadido de que las horas no trabajadas se sustituyen por otras de formación para facilitar el reciclaje de los trabajadores. Además, las horas no trabajadas se cobran como paro.

5 – Generalizar como indefinido el contrato de 33 días de indeminización frente a los 45 actuales.

6 – La posibilidad de que agencias privadas entren a formar parte de los servicios públicos de empleo para que ejerzan de intermediarios.

7 – Limitación de dos años al contrato de obra y servicio y encarecimiento del despido en los contratos temporales hasta los doce días frente a los ocho actuales.

8 – Suprimir el actual modelo universal de bonificaciones y concentrarlas en dos nuevos colectivos: jóvenes hasta 30 años sin formación y lleven 12 meses desempleados y mayores de 45 años con igual antigüedad en el desempleo.

La Información

Ante estes puntos, debemos de realizarnos a pregunta:

É necesaria unha reforma laboral? Si, aínda que non todo vale.

Para empezar, debemos de dicir, que a proposta do Executivo Español, é unha reforma que con pequenos matices pode afectar ao traballador (indemnización de 33 días), aínda que nalgunhas outras cousas, benefícialle e moito. De todos os xeitos, aínda require a negociación cos sindicatos, patronal e os partidos políticos, xa que a reforma, aínda que se pretende aprobar por decreto; xa que non hai forma de chegar a acordo, ten que ser aprobada no Congreso, onde lembremos, o goberno atópase en Minoría.

Como dixemos, a reforma laboral, non é a panacea para saír da crise, xa que se fose así, hai tempo que estaría realizada, pero si é a vía para tentar solucionar os problemas de contratacións existentes en España.

Achácase que se reduce a indemnización por despedimento e que se está producindo o abaratamento do despedimento improcedente de 45 días por ano traballado a 33 días por indemnización potenciando os contratos que contemplan este despedimento. É evidente, que supón unha desvantaxe para os traballadores, os 33 días (con respecto a 45), con todo, conviría lembrar que o despedimento na actualidade xa é barato.

Non fai falta ningunha nova lexislación para abaratalo porque os contratos temporais teñen 8 días por ano traballado (practicamente nada) e os dereitos laborais que teñen estes contratos son mínimos.

El coste del despido en los últimos 2 años (dato facilitado por sindicatos) ha sido de media 19,1 días por año trabajado. El motivo es que entre un tercio y la mitad de la masa laboral estaba trabajando sin derecho a nada, con despido literalmente libre y gratuito y ahí está el 40% de paro en los jóvenes para demostrar que encima de putas, han puesto la cama. Y el resto de los despedidos lo han sido por causas objetivas (empresa en quiebra) o Fogasa.

Sí hace falta una reforma laboral, un contrato único que te de derecho a antigüedad y convenio desde el primer día y que el empresario no tenga miedo de firmar. Un sistema que no haga rentable descapitalizar una empresa para presentar despidos objetivos antes que despedir o reducir jornada a parte de la plantilla para mantener la empresa. Y eso pasa por una reforma laboral. No necesariamente por lo que propugnan algunos, pero sí por una reforma profunda y seria y rigurosa de nuestro mercado laboral.

Usuaria Alecto en Menéame

En torno ao 90% dos contratos que se asinan todos os meses, son temporais. E son precisamente os temporais cos seus 8 días, os primeiros en ir á rúa, xa ben sexa por despedimento ou por extinción de contrato. Por tanto, ¿abaratouse o despedimento? En parte si, é obvio, pero o 90% dos contratos actuais aínda eran máis baratos que o modelo que se propuxo.

Suponse que o modelo que se quere aprobar, terá 33 días con dereitos desde o primeiro día e maiores custos laborais maiores ao empresario que siga co contrato+despido, seguindo o modelo austríaco e incluíndo neste contrato de fomento de emprego a todos os colectivos sociais e non a mozos, minusválidos ou parados de longa duración, como é até agora.

[# Los trabajadores contarían con un contrato indefinido desde el principio, mientras que los empresarios no se enfrentarían con la enorme brecha actualmente existente entre los costes de despido de los contratos indefinidos actuales y los de los contratos temporales. Esta brecha es el principal factor que induce la excesiva rotación laboral y las enormes fluctuaciones de nuestra tasa de paro.

# Al tener indemnizaciones reducidas al principio, este contrato no perjudicaría a los sectores con puestos de trabajo más estacionales y de menor duración, y a la vez generaría una mayor estabilidad laboral a medida que aumentase la duración del empleo.

# Este contrato ayudaría a reducir la grave desigualdad de oportunidades que sufren determinados colectivos, especialmente los jóvenes, las mujeres y los inmigrantes, que son los más afectados por la excesiva rotación laboral.

Fedeablogs]

O primeiro gran cambio nos contratos temporais existentes como tales, é a elevación da indemnización a 12 días por ano traballado para todos os contratos temporais, maior rixidez nos encadeamentos de contratos temporais nas empresas e maior rixidez para o contrato de obra e servizo cun límite máximo de 2 anos, figura por excelencia do contrato temporal, actualmente en 3 anos máximos baixo contratos temporais.

Por outra banda, na reforma laboral se amplíanse as causas por despedimento obxectivo, sen necesidade de que a autoridade laboral verifique se existe insuficiencia económica. Neste caso, aplicaríase unha indemnización de 20 días por ano traballado de maneira independente ao contrato de traballo vixente e o FOGASA pagaría 8 días nestes despedimentos.

Reforma laboral: el pago de la indemnización por despido aplicando el modelo austriaco

El modelo austríaco consiste en que se va aportando la parte correspondiente a la indemnización por despido de forma mensual y se ingresa en una cuenta que dispone la empresa. En el momento en el que el trabajador sea despedido, éste puede disponer de todos los ingresos de dicha cuenta de la misma manera que aquí en España recibe la indemnización por despido.

Si el trabajador no es despedido y se va a otra empresa, éste puede llevarse la cantidad acumulada en la cuenta y de la misma manera la nueva compañía le realizará aportaciones. En caso de que el trabajador se jubile teniendo dinero en la cuenta de indemnizaciones, este dinero complementará la prestación de jubilación.

Aunque todavía no se ha concretado cómo sería este modelo en España, la indemnización dejaría de suponer un sobrecoste para la empresa en un momento puntual para pasar a ser un gasto más en el factor trabajo de la empresa.

Sería como el Fondo de Garantía Salarial (Fogasa), mantenido con cotizaciones sociales, aunque de forma individual. También sería un sistema parecido a las aportaciones voluntarias a fondos de pensiones privados que hacen las empresas.

Es una idea que se puede materializar de varias formas y que podría suponer, combinada con una nueva regulación en materia de contratos e indemnizaciones, un sistema menos gravoso para las empresas al ir prorrateando el gasto y sería también una manera de relativizar el debate sobre los días de indemnización por despido

El modelo sería bueno, las empresas solucionaría la carga económica que supone el desembolso de la indemnización y se podría solucionar, de paso, la controversia sobre si veinte, treinta y tres o cuarenta y cinco días de indemnización por año trabajado ya que el prorrateo de la aportación de la indemnización, diluye la trascendencia de decidirse por uno u otro periodo para realizar el cálculo. El trabajador se aseguraría el cobro de la indemnización y se evitaría, como está pasando con mayor frecuencia ultimamente, recurir al Fogasa y la merma correspondiente en la cantidad recibida.

Pymes y Autónomos

Negociación

Outro dos grandes eixos de actuación é a modificación das condicións dos convenios colectivos impostos na negociación colectiva. Isto, aínda que é unha gran vantaxe, en situación de crise é moi negativo para todas as empresas.

O mercado laboral ten un problema moi grave, xa que os contratos son moi ríxidos especialmente nas grandes empresas e non se poden adaptar ás necesidades de produción e é o que provocou unha gran parte dos despedimentos actuais.

Cando unha crise ponse de manifesto, o primeiro en que se nota, é unha redución do consumo e por tanto da actividade. Con esta redución de actividade, as empresas ven obrigadas a reducir persoal para adaptarse a ese novo panorama e como non poden entrar na negociación colectiva (salvo convenios propios) non queda outra que ERE ou despedimento puro e duro. É lóxico, xa que Menos consumo -> Máis stock -> Menos necesidade de produción -> Sobran traballadores.

Un exemplo brutal tivémolo cos ERE. ¿Por que en Alemaña coa mesma caída de consumo non realizou tantos ERE? Iso é o que quere importar o goberno, o coñecido como “modelo alemán”.

O modelo alemán, busca diminuír os expedientes de regulación de emprego e recorrer aos despedimentos por causas obxectivas cando xa non quede máis remedio. Para logralo, realízanse reducións de xornada e bolsas de horas, adaptables en función das necesidades.

Durante ese período, de redución de xornada, o estado paga parte das nóminas, pero non se xeran despdidos (seguen existindo cotizantes, segue existindo consumo e costa menos volver á actividade). Estas horas de redución de xornada, complementaríanse con procesos de formación laboral para os traballadores afectados, mellorando o seu cualificación e aptitude teórica e práctica para calquera traballo, co que hai unha reciclaxe e unha formación constante.

En España iso non existe, salvo nas empresas con convenios propios. No resto, como non había forma de adaptarse á nova situación -> ERE -> Despedimento -> Aumento de parados -> Menos cotizantes -> Redución superávit Seguridade Social, etc…

No caso de discrepancia entre traballadores e empresa, recorrerase a unha figura arbitral que fixará as novas condicións no marco laboral no prazo dun mes e estas condicións serán de obrigado cumprimento por ambas as partes.

Outros puntos

– As empresas de traballo temporal e as empresas de selección pasarían a actuar como axencias colaboradoras dos Servizos Públicos de Emprego. Actualmente a norma sobre ETTs é sumamente ríxida e a futura reforma prevé unha mesa paralela de negociación sobre esta figura empresarial.

– A reforma laboral prevé unha remodelación completa e supresión da maioría das bonificacións á contratación. Actualmente a amálgama de contratos bonificados e supostos de contratación con bonificacións é inmensa.

– Actualmente o contrato de formación ten o límite de idade de 21 anos. Na reforma laboral que se expón, o límite de idade se ampla aos 24 anos para os contratos de formación. Este contrato ten un límite salarial do SMI, o 75% para o primeiro ano e o 100% para o 2º. Actualmente o salario mínimo interprofesional está fixado en 633,20 euros mensuais.

Conclusións

Segundo os economistas, é unha reforma laboral boa, pero son os mesmos economistas que non sabían nada da crise. En principio ten cousas boas, pero tamén outras malas, pero que con retoques se podería lograr un modelo óptimo, favorable a todos os traballadores, sen necesidade de recortar dereitos.

Neste punto é onde entra a negociación colectiva de sindicatos e partidos políticos, xa que aínda que sexa aprobado por decreto, require negociación no Congreso e o Goberno está en minoría.

O problema é o inmobilismo de todos os grupos e os sindicatos a escoitar a palabra “reforma” e a propor propostas coherentes. Propostas que non existen ou se existen, son demasiado ilusionistas e imposibles de cumprir.

Por exemplo, cal é a opinión dos partidos da esquerda?

IU, ICV y el Bloque Nacionalista Galego se presentaron ayer como las únicas formaciones que de entrada adelantan su rechazo a la reforma laboral planteada por el Gobierno. El portavoz de IU, Gaspar Llamazares, denunció que el plan del Ejecutivo no solucionará los problemas económicos de los españoles ni reducirá la elevada tasa de paro.

Público

Non sería mellor negociar, en lugar de negarse a todo?

Pode ser mala ou boa, pero o lóxico nuns partidos que están no Congreso e que se declaran de esquerdas, sería buscar e propor medidas que non estean no documento. Negociar creo que se chama.

Logo quéixanse de que se negocia con PNV, CiU ou CC. Normal, tendo en conta que están en minoría e que se queren sacar algo adiante, teñen que negocialo con quen sexa. Mellor negocialo cos grupos de esquerda que cos que supostamente son da dereita.

Até ERC dixo que valoran o documento e que están dispostos a negociala.

Máis optimista foi ERC. O seu secretario xeral, Joan Ridao, afirmou que a proposta é “un punto de partida estimable” e non supón “unha reforma rupturista”. Os republicanos só apoiarán a reforma se non recorta dereitos.

Segundo explicou Ridao, o obxectivo da reforma laboral ha de ser “ampliar a entrada no mercado de Traballo sen tocar os dereitos dos traballadores, nin as indemnizacións nin as causas de despedimento”.

Estar cun non a todo, non é facer política. É seguirlle o xogo ao PP.

– Las medidas incluidas en la reforma laboral (PDf)

– Así es la reforma laboral que prepara el Gobierno – Versión resumida

Las empresas con seis meses de pérdidas podrán despedir con 20 días de indemnización

Reforma laboral: guía para entender los cambios en el mercado laboral

Por una verdadera reforma laboral: Promotores del Manifiesto de los 100

Reforma del mercado laboral: el modelo danés

Reforma del mercado laboral: el modelo de EEUU

Reforma laboral: se acabó la indemnización por despido de 45 días por año

Apuntes antes de la reforma laboral

¡Viva Toxo!: La reforma laboral, sin embargo, se mueve

Reforma laboral: el pago de la indemnización por despido aplicando el modelo austriaco

¿Qué se pretende con la reforma laboral?

Written by ar

Xuño 12th, 2010 at 3:34 p.m.

¿Brotes verdes?

without comments

Moito se criticaron as declaracións que desde hai un tempo repite o Goberno Español, da existencia de brotes verdes, mentres os datos do paro non deixaban de crecer e coa economía do estado en recesión. Con todo, nas últimas semanas parece que se comezan a albiscar os brotes verdes nalgúns sectores produtivos. Aínda que moi tímidos, son bos sinais dunha posible recuperación.

1 – Segundo o último boletín económico do Banco de España, constata que a economía española creceu un 0,1% no primeiro trimestre e puxo fin a seis trimestres consecutivos de baixadas. Foi o período de recesión máis longo da recente historia económica española. A razón desta mellora da economía está no lixeiro incremento do consumo das familias.

Este dato, vén afirmar as recentes declaracións da UE, nas que afirmaba que a economía española sairá da recesión e volverá ao crecemento económico entre abril e xuño deste ano, aínda que a subida do IVE aprobada polo Goberno que comezará a aplicarse en xullo provocará unha recaída en territorio negativo durante o terceiro trimestre.

O problema, é que para a creación de emprego, debido á estrutura económica de España, necesita taxas de crecemento superiores ao 1,5%, aínda que é unha melloría.

2 – A oferta de crédito rexistrou un “leve” incremento no tres primeiros meses do ano e os criterios que esixe a banca para a concesión de financiamento relaxáronse, segundo recolle a Enquisa de Préstamos Bancarios do Boletín Económico do Banco de España correspondente ao primeiro trimestre do ano.

O estudo sinala que esta evolución resultou “algo máis expansiva” que a observada na área euro, onde os criterios de aprobación endurecéronse novamente aínda que de forma “bastante máis moderada” que en trimestres anteriores.

3 – No mes de Abril, a demanda eléctrica creceu un 5,5% segundo os datos de Rede Eléctrica que contrastan coa caída do 13,4% do mesmo mes, pero de 2009.

2441972_300410_evolucion_demanda_abril.jpg
Picar para ampliar

4 – O transporte de mercadorías por tren comezou a aumentar.

No primeiro trimestre do presente exercicio, Renfe Mercadorías transportou 40.300 vehículos máis que no mesmo período de 2009, o que supón un crecemento do 38%.

Doutra banda, os ingresos neste período para Renfe polo transporte ferroviario de produtos siderúrxicos creceron un 22%. A estes síntomas hai que unir que, aínda que até agora, afirma Francisco Bonache, mercados como o dos graneis ou o intermodal seguían caendo, no último mes xa comezaron a crecer.

“Nestes dous casos xa se tocou fondo”, asegura o director de Mercadorías de Renfe Operadora, quen detalla mellorías en, por exemplo, o transporte de carbón e nos servizos multicliente de transporte de colectores..

5 – Aumenta o envío de remesas por primeira vez desde que comezou a crise

Os inmigrantes foron os máis prexudicados pola crise económica e, aínda que os meses pasan, o paro aumenta e os aforros acábanse, seguen mandando diñeiro á familia. Máis que nunca.

Por primeira vez desde que a economía afundiuse e nada volveu ser o mesmo, os envíos monetarios aos países de orixe remontaron. Segundo os últimos datos dispoñibles, España emitiu remesas no cuarto trimestre de 2009 por valor de 1.910 millóns de euros, un 1,8% máis que no mesmo período de 2008, en que enviou 1.876 millóns.

Máis información

España deja atrás la recesión al crecer un 0,1% en el primer trimestre de 2010

La CE prevé que España salga de la recesión en el segundo trimestre

La demanda de energía eléctrica crece un 5,5% en abril

Renfe Mercancías constata que el mercado ferroviario ya ha comenzado a repuntar

Aumenta el envío de remesas por primera vez desde que comenzó la crisis

Written by ar

Maio 7th, 2010 at 3:25 p.m.

Unha malísima nova para o agro galego e as axudas da Xunta para acada-la

without comments

A noticia de que Pascual puña á venda a planta de Outeiro de Rei (Lugo) supuxo unha mala nova. As explotacións lácteas galegas puxeron esperanzas en que algún grupo comprase a planta ou se puidese crear un gran grupo lácteo galego. A “estraña e opaca” compra da planta, por Nova Rumasa, supón un mazazo para a agricultura galega. Unha planta que capta 380.000 litros diarios de 332 explotacións, ve como unha das peores pagadoras de leite en orixe (Nova Rumasa-Clesa) é a nova dona.

A venda de Pascual

En maio de 2009, o grupo Pascual anunciaba un expediente de regulación de emprego, para a súa planta de Outeiro de Rei (Lugo), unha das xoias da coroa xa que recollía diariamente preto de 380.000 litros de 332 explotacións lácteas pero con capacidade para procesar até 250 millóns de litros anuais (agora estaban nuns 150 millóns anuais). Entre as súas razóns, aducían que Pascual prefería centrar o seu negocio lácteo na planta de Aranda de Duero, debido á acción das marcas brancas coa entrada a eito de leite en po.

Durante todo este tempo, Pascual “obrigou” aos gandeiros a modernizar as instalacións mellorando a produción para aumentala, para recoller daquela o leite e moitos se tiveron que endebedar até as cellas para poder afrontar todas esas modernizacións.

Pascual era unha das que mellor pagaba aos gandeiros polo leite.

En Galicia, de acuerdo con los datos de UU. AA., Clas, Pascual y Danone son las que «están practicamente no acordo, porque pagan a 0,31 euros o litro». «Pascual é onde máis contratos hai», aseguran las mismas fuentes. Puleva y Feiraco pagan el litro a 0,27 y 0,28 céntimos. Según Unións estarían cerca de cumplir el pacto.

La Voz de Galicia

Con todo, no último ano, comezou cos preparativos para deixar a recollida en Galicia.

Fíxoo primeiro prescindindo de parte da produción da cooperativas Terra Chaira e Melisanto (2 das maiores cooperativas en cantidade de leite de toda Galicia). A principios do ano pasado comunicou a esas mesmas cooperativas que lles deixaría de comprar o leite. Esa decisión supuxo unha protesta de Gandeiros Unidos diante da planta de Outeiro de Rei a principios do mes de marzo. Ao mesmo tempo que realizaba estas manobras alardeaba que asinara máis de cen contratos homologados en Galicia.

Nos meses seguintes toda a Comarca dá Terra Chá e boa de Galicia mobilizouse pedindo axuda ás institucións para evitar que deixasen tiradas a miles de persoas entre traballadores afectados polo ERE como as explotacións que vendían diariamente a Pascual, especialmente neses meses, nos que o campo galego sufría unhas condicións moi duras coa entrada masiva e sen control de leite en po francesa por parte das marcas Brancas, realizando dumping.

As negociacións políticas

Nos meses seguintes, o novo goberno da Xunta de Alberto Núñez Feijóo e Samuel Juárez como Conselleiro de Medio Rural, atopáronse cun problema de cantidades catastróficas a nivel de emprego e a nivel de economía, xa que a planta era un dos centros produtivos de Galicia a nivel lácteo. O sector lácteo galego no seu conxunto, xera máis de 80.000 empregos, sendo un dos principais sectores produtivos da comunidade e a razón pola que o rural non morreu (de momento.

Nun principio a súa capacidade de reacción foi nula, aínda que desde o inicio comezaron cun xogo a dúas bandas, tentando negociarlle a Pascual, unha venda para o mellor ofertante.

O intento do gran grupo lácteo e Ruiz Mateos

Nun primeiro momento, preto de 20 cooperativas lácteas galegas, entre as que se atopaba Feiraco, tentaron comprar a planta de Outeiro de Rei. Era un pastel moi apetecible.

Unha das maiores transformadoras á súa disposición (preto de 380.000 litros diarios), con boa maquinaria e en funcionamento, co que lles axudaría para entrar de cheo no negocio lácteo nacional, unha reivindicación que desde hai anos era pedida por todas as organizacións agrarias.

Pedíronlles preto de 150 millóns de euros e aínda que lograron reunir parte do diñeiro e lograron o acordo da Xunta para axudarlles á compra e poder facer o gran grupo lácteo galego.

A última hora, Pascual abortou a operación de venda a Feiraco despois de reunirse co Conselleiro de Medio Rural, Samuel Juárez. ¿Por que?

En menos de 48 horas, e despois de ter pactadas as axudas a Feiraco para a compra da planta, a Xunta decidiu que era mellor opción unha proposta que tiña menos condicións de viabilidade (unha das cooperativas compradoras está en quebra técnica) e que están xestionadas por membros do PP en concellos de Galicia, acusados de presunta fraude.

Segundo puido saber este diario, o pasado mércores ás 17:30 horas Leche Pascual tiña a intención de plasmar nun preacordo que era a oferta liderada por Feiraco –que aglutinaba outras 23 cooperativas lácteas galegas– a que mellor se adaptaba ás súas esixencias, e non a que finalmente resultou gañadora, a recentemente creada Alimentos Lácteos S.A. Unha sociedade, esta última, que aínda non existe como tal xa que non foi inscrita no Rexistro Mercantil. “Pero entón Pascual, o mércores, desaparece dos teléfonos”. Segundo fontes da negociación, a empresa castelán faise ilocalizable durante 24 horas.

Xornal

Cuatro de las cinco cooperativas que han llegado a un acuerdo para hacerse con la planta de Leche Pascual en Outeiro de Rei forman parte de un grupo de hasta 18 sociedades presuntamente implicadas en una red fraudulenta de comercialización de leche para evitar el pago de la supertasa generada por sus excedentes de producción. Así lo considera una querella presentada por la Fiscalía Anticorrupción en la Audiencia Nacional, que las califica como “cooperadores subsidiarios” de un fraude que el fiscal considera de cerca de 96 millones de euros.

El País

O grupo das empresas afíns a ex cargos electos do PP, xuntáronse para unir unha nova empresa, Alimentos Lácteos S.A., empresa satélite de Nova Rumasa (Ruiz Mateos). Unha das cooperativas que formarán parte de Alimentos Láctos S.A., será A Arzuá, que se atopa en quebra técnica, pero que logrou financiamento privado de Nova Rumasa.

Ademais, o encargado da dirección da nova empresa, será Roberto Casas Abeijón, ex traballador de Rumasa e que se vai a facer cargo da planta de Pascual, pretendendo procesar preto de 500.000 litros diarios.

O Futuro da planta e dos traballadores

O problema, é que Ruiz Mateos e Nova Rumasa, xa teñen intereses en Galicia coa planta de Clesa en Vilagarcía de Arousa, unha empresa que anteriormente pertencía ao grupo italiano Parmalat e que desde a compra por parte de Nova Rumasa, é coñecida en Galicia por ser unha das que peor paga ás explotacións gandeiras e por realizar dumping.

En Unións Agrarias (UU.AA.), su secretario xeral, Roberto García, destacó el reto lanzado por el ministerio a las industrias, y puso de relieve que «haberá actuacións» desde este departamento, que supondrán que la distribución condicionará a las industrias, que deberán justificar que la leche ha sido adquirida mediante contrato. García advirtió de que en Galicia algunas han boicoteado desde el principio el pacto. Cada mes que se dilata el contrato les va en la cartera, constata. El dirigente de Unións Agrarias, armado de facturas, reiteró que Lactalis paga 24,3 céntimos por litro, Río, 22, Celta, 21,9, y Reny Picot y Clesa, menos de 22. Por tanto, no descartó otro tipo de medidas de presión.

La Voz de Galicia

Ademais a nova marca, pretende irromper en Galicia e en España, mediante o nome de “Deleite” co que queren un produto “que xere a máxima rendibilidade”.

O problema, é que Alimentos Lácteos, agora integrada por nove cooperativas, producirá 150.000 litros diarios de ‘Deleite’, e o resto, até os 500.000, serán para marcas brancas e unha liña de envasado para Pascual (unha cantidade mínima), co que a produción de marcas brancas significará unha diminución da calidade do leite producido e especialmente unha redución do prezo do leite en orixe.

Lembremos que Alimentos Lácteos quedará cunha parte moi importante da produción láctea de Galicia, que é a comunidade que xera máis leite de toda España.

Por Comunidades Autónomas, ajustadas por materia grasa y acumulado en lo que va de campaña, destaca Galicia, con 1,27 millones de toneladas de leche; seguida de Castilla y León, con 465.190 toneladas; Cataluña, con 338.689; Asturias, con 315.037; Andalucía, con 252.033; Cantabria, con 248.269; Castilla-La Mancha, con 114.658; País Vasco, con 109.305; y Navarra, con 104.120 toneladas.

Ciencias y Cosas

Desta forma, con preto de 500.000 litros diarios e preto de 2.000 explotacións, dependendo directamente de Alimentos Lácteos, fai que Alimentos Lácteos quedará coa tixola polo mango, polo que poderá mangonear o mercado lácteo ao seu libre antollo e cun goberno autónomico disposto ás súas peticións (despedimentos, inexistencia de contrato homologado…)

Máis información

El cierre de Pascual afecta a 332 ganaderos que producen 140 millones de litros al año

El fundador cerró el paso a sus herederos para que no entraran en el mercado de las marcas blancas

La crisis láctea pone en riesgo otros 5.000 empleos en firmas auxiliares

LECHE PASCUAL PIDE 150 MILLONES DE EUROS POR LA PLANTA DE LUGO

Alberte Momán – Medio Rural negocia para La Obra?

La mayoría de las cooperativas lácteas respalda el proyecto de Feiraco, al que no se adhiere La Arzuana

Ruiz Mateos quiere comprar la planta de Pascual en Lugo

Pascual abortou o acordo con Feiraco tras reunirse con Juárez en Madrid

La Arzuana levou a factoría de Pascual malia “atoparse en quebra técnica”

-Nueva Rumasa postúlase como socio en Pascual con La Arzuana – PDF

Ruiz Mateos quiere comprar la planta de Pascual en Lugo

La fábrica de Pascual en Outeiro de Rei reiniciará su actividad a mediados de marzo

Los trabajadores de la planta de Pascual en Outeiro de Rei (Lugo) dependerán de Alimentos Lácteos desde abril

Alimentos Lácteos presenta unha marca de orixe galega

¿Cómo puede llegar leche de Francia más barata?

Ultimátum a la industria láctea para que haga contratos con los ganaderos

UU. AA. advierte de que cinco firmas pagan la leche muy por debajo del precio de referencia

Uns apuntamentos sobre a subida de impostos

without comments

*Versión en catelán, picando acó

Aprobouse este sábado unha batería de subidas de impostos a pesar da situación de recesión económica e de contracción do consumo, co obxectivo de conter e reducir o déficit público desde o 10% sobre o PIB actual, uns 100.000 millóns de euros.

Hai dous partes.

Subida de Impostos

Supresión da dedución dos 400 euros no IRPF.

Pero non quedaramos en que as deducións eran malas malísimas? Supostamente una das críticas que realizou no momento da medida, era que beneficiaba tamén aos ricos. Pois xa ten a masa o que pedía. Total, como moitos o vían como unha bobada…pois dúas cuncas.

– Subida do imposto ás Rendas do Capital: aquí entran toda clase de rendementos xerados por depósitos, fondos de investimento, plans, accións, bonos? O incremento da tributación será progresivo: os primeiros 6.000 euros xerados tributan ao 19% (vs 18% actual), en tanto que o resto sobe tres puntos, até o 21% (vs 18% actual). Con esta medida podería recadar até 800 millóns máis.

Xa se lles toca ás SICAV. Supoño que estarán contentos os que pedían subidas aos ricos, que me parece totalmente correcto, pero o problema será ver si eses ricos que tributaban en España, iranse a outros países con 0% como Luxemburgo.

IVE xeral: os impostos sobre o valor engadido (IVE) dos produtos de consumo subirá do 16% actual até o 18%.

– IVE reducido: o imposto para os produtos básicos, coñecido como superreducido, do 4% non se toca. O superreducido do 7%, sobe ao 8%.

Desta maneira incentívase o consumo até o día do aumento, algo que había proposto o BBVA hai un tempo. É unha medida valente, que fixeron en Portugal e Alemaña hai poucos anos, aínda que coa situación de soidade que ten o goberno nestes momentos, afectaralle electoralmente.

A baixada do IVE e o estímulo da economía non é tan real.

Portugal subiu 6 puntos de golpe hai uns anos cando estaban nunha situación peor á que ten España e o consumo non estivo afectado e con soldos a metade de aquí.

En canto aos países, que baixaron de forma temporal como Reino Unido; até o 15%, será durante este ano, xa que para o ano que vén será do 17%.

En Alemaña e Portugal hai medidas para reducir o IVE, pero aínda que o reducisen, sería aínda máis alto que o Español, e son medidas electorais.

Por certo, esta é unha medida que a leva pedindo a UE desde hai anos, xa que ten uns dos tipos impositivos máis baixos da UE (o cuarto pola cola), cando o xeral é un 18%-20% mesmo en países con menores salarios como a República Checa cun 19% ou Portugal cun 20%.

Aínda coa subida, España seguirá estando á cola de impostos, tendo por detrás a Chipre (15%), Luxemburgo (15%), Reino Unido (17,5%).

Baixadas

Baixa o Imposto de Sociedades (empresas): Esta medida podería restar até 700 millóns de euros á recadación. Redúcese en cinco puntos o imposto de sociedades a empresas con menos de 25 traballadores que manteñan ou aumenten estes empregos e teñan unha cifra de negocio inferior a 5 millóns de euros. Así mesmo adóptase unha medida similar no IRPF para os traballadores autónomos que manteñan ou creen emprego.

Debemos de lembrar que máis do 80% do emprego, é xerado por pequenas e medianas empresas e realizarase en empresas que non despidan, co que se mantén o emprego e favorecerá a algunhas para contratar.

Por certo, o PP dirá algo disto? Acabará omitíndoo

– O gasto do Estado: os orzamentos do Estado tamén conteñen un recorte os gastos do Estado, situaranse nos 185.249 millóns de euros, un 3,9% menos que en 2009.

Xa estarán contentos moitos dos que pedían recorte de gasto.

Reflexión

Si quérense uns servizos como Finlandia, necesítanse uns impostos; aínda que ninguén queira pagalos e daquela todo o mundo queira sanidade gratis, educación gratis, estradas públicas…

E como din os suecos

Nom é um segredo que os suecos adoram seu estado do bem-estar social, mas um novo estudo amossa que eles estam mais que dispostos a aceitar impostos mais altos para o financiar. Segundo um estudo o 90% dos suecos preferem alta qualidade e bem-estar social a impostos mais baixos; eles preferem pagar impostos mais altos para ter melhor sistema sanitário, melhores escolas e cuidados aos maiores. (the local.se –  vía chuza)

Written by ar

Setembro 27th, 2009 at 12:21 p.m.