Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘contaminación’ tag

Crónica do desmantelamento do TK Bremen na Bretaña Francesa

with one comment

Na noite do 15 ao 16 de Decembro, o cargueiro de bandeira maltesa TK Bremen, quedou encaiado na praia de Kerminihy preto de Lorient (Bretaña francesa) durante o temporal Joachim. Cunha tonelaxe de máis 2.000 toneladas, 109 metros de eslora e 220 toneladas de fueloil que rapidamente comezaron a saír e contaminaron a praia. As autoridades viron que o barco estaba moi danado como para ser reparado, polo que decidiron desmontalo, coa desvantaxe de que estaban nunha zona da Rede Natura 2000, polo que as precaucións incrementáronse.

 

IMGP4191

 

Fotografía en Flickr de bentanneau

 

Na medianoite do día 15 ao 16 de decembro, o buque TK Bremen con destino a Inglaterra, queda á deriva e pide axuda ao centro de CROS Etel cando se atopa a 2 quilómetros ao sur da da Ria d’Etel.

 

 Mapa de Préfecture Maritime de l’Atlantique

 

Os remolcadores con base en Lorient non poden saír do porto debido ó mal estado da mar (ondas de 5 a 7 metros de altura) e pasadas as 2 da mañá, o capitán acaba pedindo axuda á Prefectura Marítima do Atlántico para desaloxar o buque, sendo rescatados en diferentes quendas, os 19 membros da tripulación por un helicóptero NH90 Caïman da flotilla 33F da Base Aeronáutica Naval de Lanvéoc-Poulmic.

O remolcador de altura Abeille Bourbon con base en Brest recibe a orde de saír para tentar evitar que o buque parta, pero o TK Bremen queda á deriva durante máis de 2 horas e acaba encallando na mañá do 16 de Decembro na praia de Kerminihy onde foi arrastrado pola forte ondada producida polo temporal Joachim que afectaba a Francia e Alemaña neses días.

Vídeo de BFM.TV dende un helicóptero sobrevoando ao barco

O buque contiña 180 toneladas de fuel e 40 de gasoil que rapidamente se estenden pola praia que queda cuberta de hidrocarburos, a pesar dos labores dos servizos de emerxencias por estender barreiras co fin de evitar a polución, especialmente polas dunas e doas as rías próximas, nunha zona catalogada de Natura 2000.

 

 

 Fotografía de TK Bremen – AP Photo – Mael Prigent –  Marine Nationale – Vía The Atlantic

 

O mesmo 16 de decembro co buque encaiado na praia, a ministra francesa de Ecoloxía e Desenvolvemento sustentable, Nathalie Kosciusko-Morizet, chega á zona para coñecer a situación de primeira man e o día 19, o ministro de Agricultura e Pesca Bruno Lle Maire, chega á Ria d’Etel para coñecer a situación na que se atopan as bateas de mexillón e os cultivos de ostras

O 20 de decembro, as autoridades francesas despois de analizar os danos que se produciron no buque, deciden o desmantelamento in situ do buque xa que é imposible sacalo da zona sen que se parta en dúas.

Nos primeiros momentos, a Mariña Francesa comeza o proceso para evitar a contaminación co baleirado dos tanques, pero este labor pásaa a realizar a empresa holandesa Smit, especializada neste tipo de labores xunto con Lles Abeilles International, nunha operación no que o acceso aos tanques estaba seriamente dificultada debido á zona na que se atopa (unha zona de especial protección ambiental).

O 23 de decembro termínase o baleirado dos tanques e de limpeza da praia, momento no que se pecha ao público para realizarse o desmantelamento, que é realizado pola empresa holandesa Europe Déconstruction, que tamén realizaron o desmantelamento do Rokia Delmas en 2006 e do MSC Napoli en 2007.

Os traballos inícianse o 26 de Xaneiro, onde van traballar 40 operarios durante día e noite, para que en 2 semanas, non quede rastro do buque. A operación de desmantelamento estímase nun custo de 10 millóns de euros.

 

 Foto de Préfecture Maritime de l’Atlantique

 

 Fotografía de Le Figaro.fr

A importancia de que o desmantelamento fose o máis limpo posible, débese a que a praia de Kerminihy atópase nunha zona de dunas, pertencentes á rede europea Natura 2000, ademais de que a zona de Lorient na que se atopa, é unha zona coñecida por ter un importante sector mexilloeiro e de cultivo de recoiro, polo que a importancia de evitar unha marea negra e a existencia de metais pesados na auga, era vital.

O consello xeral de Morbihan vaise a acudir como parte civil nun xuízo para pedir responsabilidades á armadora e paguen o custo das operacións de limpeza da praia e desmantelamento do buque.

Segundo publicou a organización ecoloxista Robin deas Bois e posteriormente confirmado por Le Monde, o buque, construído en Corea do Sur en 1982, presentaba importantes deficiencias na estrutura.

Desde 1999 e nunha trintena de inspeccións, detectouse en 2000 problemas na seguridade da navegación, corrosión en 2001, faltas no mantemento dos equipamentos en 2003 e entre 2004 e 2005 diferentes faltas en prevención de accidentes. En 2006, o buque non puido partir dun porto ruso debido a importantes deficiencias en materia de seguridade ata que foron reparadas.

En 2010 nunha inspección en Ucraína detectáronse 6 deficiencias en seguridade contra incendios, seguridade na navegación… pero o buque puido partir. A última inspección foi o 24 de Novembro de 2011 tamén en Ucraína, e atopáronse deficiencias no equipamento contra accidentes e na estabilidade da estrutura do buque.

Recomendado a reportaxe fotográfica de 29 fotografías de The Atlantic co proceso completo

Máis información

Cedre – Tk Bremen – The Incident

Un cargo s’échoue sur la côte près d’Etel (56)

Wikipedia.fr – TK Bremen

Robin Des Bois – TK Bremen

Salvaging the TK Bremen

Malmené par la tempête, un cargo s’échoue en Bretagne

Cargo échoué : l’armateur sommé de réhabiliter le site

Le cargo échoué en Bretagne sera sûrement démantelé

Le démantèlement du cargo échoué en Bretagne a débuté

Le capitaine du “TK-Bremen” est devant la justice

TK Bremen. Le démantèlement terminé, le site va pouvoir être nettoyé

TK Bremen: le Morbihan partie civile 

Les inspections du “TK Bremen” soulignaient des déficiences de structure

Written by ar

Xaneiro 30th, 2012 at 7:06 p.m.

O cambio climático e o seu efecto sobre o bacallau

without comments

Unha das múltiples consecuencias do cambio climático, é que está modificando os patróns migratorios de moitas especies animais así como modificacións na distribución de especies animais e vexetais; como lle ocorre a determinadas algas, que teñen que buscar condicións máis apropiadas para o seu desenvolvemento. Algo parecido, é o que se está vendo que lle ocorre ao Bacallau do Mar do Norte (Gadus morhua L.) que debe de migrar máis cara ao norte para poder buscar zooplancto do que alimentarse.

Torsk

Gadus morhua L.Fotografía en Flickr de Joachim S. Müller

A temperatura é un dos factores principais implicados na distribución dos diferentes organismos no océano, afectando ao crecemento dos produtores primarios ou dos peixes, xa que moitos deles requiren a existencia duns rangos de temperatura determinados para o seu desenvolvemento.

Desde fai anos, coñécese que o cambio de temperatura, provocan cambios na distribución das especies e polo seu efecto sobre a acidificación da auga, tal e como lle ocorre ao coral ou a súa implicación no aumento de huracáns.

Neste caso, o aumento de temperatura da auga, provocou a migración dunha especie do zooplancto, como Calanus finmarchicus Gunnerus; do Mar do Norte ao Océano Ártico en busca de augas máis frías.

C. finmarchicus, servía de alimento principal para as larvas do bacallau do Mar do Norte, polo que se viu afectado, ao migrar C. finmarchicus. A chegada doutras especies diferentes de zooplancto, non axudaron ao desenvolvemento normal das poboacións de bacallau, xa que as novas especies eran menos abundantes e eran menos aptas para as fases das larvas do bacallau (UE, 2007) polo que o crecemento sería menor.

Noutros casos, foi o propio bacallau o que migrou para atopar o  alimento.

O bacallau necesita temperaturas frías na auga e cando a temperatura do océano aumentaba; entre 1 e 3ºC, os bancos de bacallau, migraban entre 48 e 403 quilómetros máis ao norte, en procura de temperaturas frías (Perry et al., 2005). Noutros casos, chegouse a unha migración do zooplancto de ata 1200 km (750 millas) ou o que é o mesmo duns 30 km por ano cara ao norte.

Ademais, segundo os diferentes estudos, obsérvase que o aumento da temperatura, provocaría que os lugares de desova, trasladásense máis cara a zonas máis cara ao norte (das costas do Labrador cara ao Océano Ártico) e as migracións de primavera prodúzanse máis pronto (Drinkwater, 2005).

Segundo este mesmo autor no Golfo de Maine, unha subida de 1 grao na auga, provocaría unha diminución do rendemento das poboacións de bacallau de ata 21% e no caso de 2 graos centígrados, de ata o 42%, cunha previsión de que as pesqueiras puidésense reducir á metade en 2050 en Estados Unidos (Cheung et al., 2008).

Desta forma, poboacións das zonas máis cara ao ártico, aumentarían con temperaturas máis cálidas, mentres que as das zonas máis cara ao ecuador, diminuirían co aumento de temperatura.

Algo parecido ocorre coa subespecie de Bacallau, Gadus morhua callaris L. (Bacallau do Báltico), onde con invernos suaves e unha menor chegada de auga do Mar de Mar de Skagerrak e o aumento de auga doce procedente dos ríos da rexión, provócase unha desalinización progresiva.

A auga salgada, máis pesada que a doce, descende na columna de auga e os ovos de bacallau que necesitan dunha salinidade determinada para o seu desenvolvemento para poder permanecer en suspensión, provocaríalles que terían que descender na columna de auga, onde hai unha menor cantidade de osíxeno, polo que a súa supervivencia vese posta en perigo, coa consecuente diminución de poboacións de Bacallau (Brander, 2007).

Para rematar, unha investigación recente do Instituto Español de Oceanografía (IEO), concluíu que se o arrequecemento do mar do Norte prosegue ao ritmo proxectado polo Panel Intergobernamental do Cambio Climático, a supervivencia das larvas desta especie reducirase de xeito considerable, o que dificultará a recuperación do stock e xa que logo da supervivencia dunha pesqueira cunha importancia vital para a rexión.

Segundo o estudado polo IEO, existe unha relación entre o tamaño do grupo de reprodutores de bacallau e a súa descendencia que estaría influída pola temperatura da auga e a dispoñibilidade de comida para as larvas, algo que concorda co que publicado anteriormente

Este vídeo de 2009 da Deutsche welle, toca o tema da problemática existente en Noruega cos cambios no bacallau (en inglés).

Norway: Climate Change Drives off Norwegian Cod | European Journal

Máis información

– Brander K.M. (2007) Global fish production and climate change. PNAS December 11, 2007 vol. 104 no. 50 19709-19714

– Drinkwater K.F. (2005) The response of Atlantic cod (Gadus morhua) to future climate change. ICES Journal of Marine Science, 62: 1327e1337 (2005) – doi:10.1016/j.icesjms.2005.05.015

– Olsen EM, Ottersen G, Llope M, Chan K-S, Beaugrand G, & Stenseth NC (2010) Spawning stock and recruitment in North Sea cod shaped by food and climate. Proceedings of the Royal Society B, doi:10.1098/rspb.2010.1465

– Perry et al. (2005). Climate Change and Distribution Shifts in Marine Fishes. Science, VOL 308: 1912-1915

– Pesca y acuicultura en Europa. Cambio climático: ¿qué impacto tiene en la pesca?. Comisión Europea, Dirección General de Pesca y Asuntos Marítimos. N°35 agosto 2007

Gadus morhua

Calanus finmarchicus

Acidificación océano

El cambio climático amenaza las poblaciones de bacalao del mar del Norte

¿Por qué ocurre el blanqueamiento de los corales?

Huracanes, terremotos y cambio climático

North Sea cod ‘doomed by climate change’

Climate Change And Fisheries: US Atlantic Cod Population To Drop By Half By 2050

Cod, climate, and Nature’s new Climate Change journal

31 Minicentrais en camiño de ser aprobadas pola Xunta

without comments

A Xunta de Galicia segue coa súa política de desfeita dos ríos. Despois de anos nos que se permitiu todo nos ríos galegos, segundo o anunciado no DOGA do pasado Venres, poderanse pór en funcionamento 31 novas minicentrais (aprobadas durante os últimos días do Goberno de Fraga), se se adaptan ás novas esixencias medioambientais, a pesar de que foron rexeitadas polo Parlamento de Galicia e a propia Xunta recoñece o mal estado dos ríos e os encoros da Demarcación na que se proxectan as novas minicentrais.

Convén lembrar que Galicia é unha das rexións cos ríos máis “encaixoados” de toda Europa, debido á existencia de grandes centrais hidroeléctricas e minicentrais, que impiden o avance natural dos ríos, cos problemas de sedimentación, modificación de microclima e un longo etcétera.

As 31 novas minicentrais que se prevén que estarán en funcionamento sobre 2015, vanse a concentrar principalmente nos ríos Ulla, Verdugo e Tambre; que son os 3 sistemas de explotación máis sobrecargados, algo recoñecido tanto no Plan Hidroeléctrico de Galicia Costa, como pola propia Unión Europea, que xa avisou dos perigos existentes de novas minicentrais se se quere cumprir coa Directiva Marco da auga, que obriga a alcanzar un bo estado das augas antes do 2015.

No propio preámbulo da “Lei 5/2006, do 30 de xuño, para a protección, a conservación e a mellora dous ríos galegos (DOG Nº 137, 17.07.06)”, recoñécese que os problemas das centrais hidroeléctricas na calidade das augas de Galicia.

As paisaxes de Galicia están determinadas polos seus ríos. A auga e os ríos tiveron desde sempre un alto valor simbólico en Galicia; significaron hospitalidade, fraternidade e fonte de vida no sentido máis amplo. Arredor dos usos tradicionais da auga xurdiron relacións sociais e culturais integradoras, que permanecen na forma de recursos histórico-culturais e etnográficos.

Mais os ríos atópanse hoxe en perigo. A alteración física, debida sobre todo ás presas hidroeléctricas, a perda e degradación dos hábitats, a invasión das zonas de inundación por todo tipo de construcións, a sobreexplotación, a contaminación e a introdución de especies non nativas son os factores que máis contribúen á diminución da súa biodiversidade. Os mencionados recursos socioculturais corren a mesma sorte ca os ríos.

As presas hidroeléctricas fan que máis do 70% dos nosos leitos fluviais sexan inaccesibles ás especies migratorias. O salmón é un bo indicativo da perda de poboacións nos nosos ríos: nos últimos cincuenta anos as súas existencias reducíronse en máis dun 99%.

Lei 5 – 2006 — Augas de Galicia

Mesmo no Documento de Síntese do Plan Hidrolóxico de Galicia Costa, que é no que se basea para “recuperar” as novas minicentrais, recoñécese a sobreexprotación dos ríos.


De forma global, se observa que las masas de agua superficiales en mal estado de la Demarcación se encuentran mayoritariamente impactadas por la alteración del hábitat, seguido por la contaminación por nutrientes, sustancias prioritarias y materia orgánica.

A propia Xunta recoñece que os ríos están sobreexprotados, e con todo permitirá máis sobreexprotación:

O 27,5% dos Ríos Naturais e moi modificados (excepto encoros) non alcanzan o bo estado.

– Dos 17 encoros existentes na Demarcación, só 3 cumpren o bo estado e 14 deles non alcanzan o bo estado.

Picar para ampliar

Picar para ampliar

Documentación Plan Hidrolóxico Galicia Costa (Documento de Síntesis)

Se a propia Xunta recoñece o mal estado do 27% dos ríos da demarcación e do 82% dos encoros existentes na demarcación, porque permite novas minicentrais?


O problema das novas minicentrais, é que durante anos, apenas se realizou unha vixilancia ambiental nas concesións, o que provocou a desaparición de flora autóctona de fraga de río, para ser substituídos por especies invasoras como o Eucalipto; de “crecemento rápido para minimizar o impacto ambiental” pero sen ter os brutais efectos sobre o ecosistema e na maioría dos casos, os novos encoros como o do Umia ou das Minicentrais, simplemente proxectáronse cun interese económico e non ecolóxico/social (inundacións, etc…)

E o peor de todo, é que o control ambiental segue empeorando, cos asuntos turbios dun Conselleiro de Medio Ambiente imputado por falsidade documental por asinar obras como acabadas cando non finalizaran.

O chocante é que se trata da mesma persoa que permitiu a construción do Encoro do Umia, cando era Subdirector Xeral de Infraestruturas Hidráulicas, cunha Declaración de Impacto Ambiental copiada literalmente dun proxecto para HUELVA, no que nin se molestaron en cambiar os topónimos como Poboa de Guzmán ou Río Guadina e no que segundo esa “declaración”, en Caldas hai Lince Ibérico.

¿Puede una presa en el río Umia a su paso por Caldas afectar al lince ibérico? ¿Hay carreras de caballos en las inexistentes playas del monte Aloia? Así de surrealistas son algunas declaraciones de impacto ambiental presentadas por empresas para actuaciones en el medio natural gallego. Varios de los expertos que participaron en la mesa redonda A conservación dos ecosistemas. A problemática de Galicia denunciaron ayer que la mala calidad de estos documentos, unida a la pasividad de las administraciones, pone en jaque al patrimonio natural de la comunidad.

El Correo Gallego

Ademais, o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia e o Supremo consideraron ilegal a urxencia da ocupación de Leiras.

Non máis minicentrais nos ríos galegos

Máis información

Lei 5/2006, del 30 de xuño, para a protección, a conservación e a mellora dos ríos galegos (DOG Nº 137, 17.07.06)

Documentación Plan Hidrológico Galicia Costa

INFORMES BÁSICOS SOBRE O ENCORO DO RÍO UMIA.

Novo Plano Hidrolóxico: a excusa da Xunta para continuar co saqueo dos nosos ríos

La Xunta abre la puerta a 33 minicentrales más en ríos de gestión gallega

Oposición y ecologistas denuncian el “saqueo” fluvial del Plan Hidrológico

La Xunta reactiva 31 minicentrales eléctricas anuladas por el bipartito

Unha oportunidade para a biomasa?

without comments

Sendo España uno dos grandes produtores de madeira de Europa e o segundo país con máis hectáreas de bosques, dispón dun recurso enerxético pouco explotado como é a biomasa. Ben xestionada, pode ser unha alternativa relativamente boa para a xeración de enerxía, fixar poboación rural, limpar os montes, co que evitamos incendios. Poderíamos darlle unha oportunidade?

Países nórdicos como Suecia e Finlandia, con grandes superficies forestais e un sector madeireiro e papeleiro con gran importancia na súa economía, desde hai anos expoñen con éxito a alternativa da biomasa, a alternativa da valorización duns residuos que quedan despois do proceso de curta dos bosques ou coa plantación de variedades locais de Panicum virgatum, unha planta herbácea con bo crecemento en terreos marxinais e con gran valor enerxético.

Ademais desde hai tempo, tamén veñen plantando especies de Salgueiros, árbores de relativo rápido crecemento, boa valoración enerxética e cunha vantaxe fronte a outras especies, como a fitorremediación de chans contaminados e de augas residuais.

Para iso, empregan unhas 16.000 hectáreas de salgueiros en plantacións baixas de curta rotación (3-5 anos), compostas de clons e híbridos de Salix viminalis, S. dasyclados e S. schwerinii, sendo plantados moitos deles, en zonas degradadas ou mesmo como axuda aos sistemas de depuración de augas residuais. (Ver Salgueiros para enerxía e fitorremediación en Suecia )

En Suecia, a produción de enerxía con biomasa, supuxo os 115 terawatts/hora no 2009, o que representa o 32% da enerxía consumida, grazas a plantas para a produción eléctrica, calefacción e auga quente sanitaria, grazas a centrais de biomasa centralizadas e con redes de tubaxes que achegan un sistema de calefacción a parte dos fogares suecos.

E é unha alternativa tremendamente beneficiosa porque evitamos o consumo de gasoil ou gas nas caldeiras de calefacción, co que a emisión de CO2 e de partículas contaminantes vese moi reducida, a pesar de que a combustión da biomasa emita CO2, pero son emisións neutras.

A situación de España

A utilización da biomasa en España ten pouca importancia a nivel eléctrico, xa que a maioría prodúcese para a xeración de enerxía térmica, aínda que o certo é que a potencia se ha ir dobrando desde os 90.

Con todo é igual que un gran de area no deserto, xa que no ano 2009, a biomasa supuxo 2.547 GWh de enerxía ou o 0,94 % do total das Enerxías renovables aínda que esta hai que pillala con pinzas, xa que a maioría de plantas de biomasa empréganse para xerar calor que logo é fornecido con redes de calefacción centralizada, como se pretende para para a Cidade do Medio Ambiente en Soto de Garray (Soria) (1 e 2)

Até agora, a gran maioría de plantas, eran plantas a pequena escala e nas que estaban metidas as entidades públicas mediante consorcios públicos e xeralmente aproveitábase todo tipo de residuos enerxéticos desde residuos forestais, monte de matogueira ou mesmo residuos animais, co que valorización se reduce ademais das emisións doutros GEI e pequenas partículas.

Con todo nos últimos 5 anos, estamos a comezar a dar os primeiros pasos en serio co tema da xeración eléctrica coa biomasa, coa construción de dúas plantas significativas como é a de Iberdrola en Corduente (a pioneira de só material forestal) e a de Xátiva, que é a maior planta de biomasa de España coa capacidade para producir 13 millóns de quilowatts ao ano de enerxía eléctrica e evitar a emisión de 4.000 toneladas de CO2 equivalente en compensación doutras enerxías máis contaminantes.

A Central de Iberdrola en Corduente (Guadalaxara) é a primeira en empregar exclusivamente restos forestais (unhas 26.000 toneladas), que son obtidas da limpeza e poda dos montes xa ben nas tarefas de limpeza para evitar residuos e evitando incendios nunhas 800 hectáreas de terreo, así como de cultivos enerxéticos con árbores de crecemento rápido como os Salgueiros ao modelo sueco ou con Robinia pseudoacacia (unha especie que está a comezar a dar algúns problemas de invasión da que falaremos logo).

É capaz de producir uns 14.063 millóns de KWh de enerxía ao ano, con capacidade suficiente para o abastecemento duns 14.000 habitantes. Por un parte estamos a limpar os bosques próximos e dando emprego máis de 250 empregos entre directos e indirectos, que á súa vez logra fixar poboación nunha das zonas máis deshabitadas de España.

Outro exemplo témolo coa planta de Biomasa de Allariz (Ourense) que é un referente a nivel nacional e Europeo, que lle valeron ao concello de Allariz, diferentes premios ambientais da UE.

Industria

Un caso paradoxal, foi o da industria papeleira e da transformación da madeira en España, que tanto coas emisións como cos procesos para o branqueado de papel, foron durante anos grandes focos de contaminación e que até hai pouco, apenas aproveitaran os residuos xerados pola madeira para o seu propio abastecemento.

Un exemplo de que parece que algo está a cambiar, é o caso de ENCE na súa planta de Huelva, que pretende ser a maior planta de Biomasa de España, cunha potencia de 50 MW e segundo “datos” de ENCE, na actualidade xa producen máis enerxía da que consome, aínda que son datos que convén pillalos con pinzas. O problema é que ENCE segue sendo unha das empresas máis contaminantes de España e unha das maiores deforestadoras de España coa introdución do Eucalipto, unha especie invasora, da que falaremos máis tarde.

Por outra banda, levamos uns anos con boas investigacións para a creación de pequenas plantas de biomasa en centros culturais, edificios, etc… grazas ao emprego de residuos agrícolas da viticultura ou mesmo os residuos do Oliveiral

Biomasa, o Petróleo de Andalucía

Vantaxes

Se a Biomasa xestiónase ben, pode ser unha “magnífica” fonte enerxética e relativamente ecolóxica.

1 – Considéraselle como unha fonte enerxética con emisións neutras; xa que previamente fixáronse na planta para o seu crecemento.

Aínda que emiten CO2 (emisións neutras), lograríase evitar a emisión doutros gases contaminantes que se desprenderían da combustión de petróleo, gas ou carbón nos sistemas de calefacción. Cuns 3 quilos de biomasa iguálase a un litro de gasolina, co que é unha fonte (máis) contaminante que deixamos de empregar. (segue en Problemas punto 3)

2 – Capacidade de fixar poboación en zonas rurais, carentes de emprego e cun despoboamento alarmante, xa que é unha das enerxías que máis empregos xeran por MW instalado (8,9 empregos fronte aos 0,3 da Eólica).

Por outra banda, logramos evitar a propagación de incendios, xa que aqueles bosques limpos sen matogueira, xeralmente son nos que menos avanza o lume.

3 – Coas cinzas producidas pódense empregar como fertilizante natural, aínda que as plantas requiren filtros especiais para emitar a emisión de determinadas partículas.

4 – Poderíanse chegar a crear pequenas plantas a nivel local de concellos, para que cada concello puidese limpar os seus montes e empregar esa biomasa para quentar estancias municipais co que ademais de lograr uns empregos a nivel local, reduciríase o consumo doutros combustibles en edificios públicos. Mesmo en función do tipo de concello, poderíase lograr redes de canalización a para calefacción en vivendas.

Problemas

Con todo, como dixemos, para que a biomasa como enerxía fose “ecolóxica” e potencialmente renovable, necesitaríase unha correcta xestión, ademais doutros factores.

1 – Necesitaríase unha correcta xestión dos bosques evitando a introdución de especies invasoras.

Diferentes especies de Pinus , pero especialmente Eucalyptus globulus, que se introduciu procedente de Australia de onde é natural (e nunca debeu de saír), foron as causantes dunha perda de biodiversidade brutal en zonas de Galicia, Andalucía e parte da cornixa cantábrica, sendo zonas nas que creceu con rapidez a plantación de monocultivos, primeiro para unha industria naval puxante no inicio de Século XX e logo para a fabricación de pasta de papel.

Un dos responsables deste desastre ecolóxico, foi ENCE (Empresa Nacional de Celulosas de España) anteriormente pública e logo privatizada, que se dedica á transformación de madeiras, sendo o primeiro propietario de bosques maderables de Eucalyptus en Europa e segundo produtor mundial de pasta de celulosa desta árbore, da que antes falabamos co caso da planta de Biomasa en HUELVA.

ENCE asentouse nos anos 50 na Ría de Pontevedra e para iso fomentou mediante diferentes plans do ICONA, a plantación de Eucalyptus globulus, unha especie invasora que acaba coa auga da contorna, capaz de rebrotar despois de devastadores incendios e que produce sustancias tóxicas para impedir o crecemento doutras árbores.

Introduciuse por ser unha boa materia prima, xa tiña un bo rendemento cun crecemento moi rápido, o que entre os pequenos agricultores de entón e até ben entrados no 2000, coa conivencia das autoridades locais, nacionais e europeas, fomentásese o monocultivo da invasora mediante axudas públicas.

Por tanto sería necesario unha boa xestión, algo que parece que se está facendo en Corduente con diferentes especies de Salix (biorremediadoras, de rápido crecemento e non invasoras) aínda que non o están facendo do todo ben, coa Robinia pseudoacacia, unha especie que está a dar algúns problemas nalgunhas zonas do centro peninsular e coa que corren o problema de convertela nunha invasora se se dan determinadas condicións.

Quizais o modelo de explotación máis adecuado é de especies de crecemento rápido non invasoras ou centralo exclusivamente na limpeza de bosques e residuos das curtas, pero con este último modelo a rendibilidade económica veríase reducida.

2 – Require un traslado da materia prima até a planta, co que necesitamos de maquinaria tanto para a recolección, esmagado como para o transporte até a propia planta. Certo é, que en función do tipo de material que empreguemos, en función da súa capacidade de fixación, as emisións poderían ser neutras.

Esta problemática do transporte, é o que fai que as empresas non entren de cheo no campo da biomasa, xa que a diferenza doutras enerxías, a biomasa non ten a materia prima in situ como ocorre co sol e o vento ou mesmo co biogás.

3 – Algunhas organizacións ecoloxistas como BirdLife, Transport & Environment e European Environmental Bureau (en España é mediante Ecoloxistas en Acción como membro das dúas últimas organizacións) quen recentemente deron a coñecer un informe afirmando que a biomasa non serve para combater ao cambio climático, chegando a comprala cos biocarburantes e cuestionando a eficacia da redución do CO2.

La novedad más notoria del informe, y en concreto del estudio Carbon debt of woody biomass, es que hasta ahora la biomasa no había sufrido un cuestionamiento tan frontal de los grupos ecologistas, aunque reconocen que no todo es malo y los resultados difieren según el tipo de materia prima. “El proceso es beneficioso desde el principio, aunque no tiene emisiones nulas, -recogen en Ecologistas en Acción- si se trata de residuos forestales, o en el caso de conversión de tierras de cultivo a bosques, pero en bosques explotados intensivamente estos beneficios pueden tardar entre dos y tres siglos en producirse, lo que será demasiado tarde para luchar contra el cambio climático”. La ONG concluye que “este elemento temporal es ignorado en la normativa energética europea, que prevé una reducción de emisiones para 2020 basándose en esta fuente de energía”.

Energías renovables

Aínda que teñen parte de razón nas súas formulacións, o certo é que en España a madeira non se importa, xa que se se fixese, serían totalmente inviables os proxectos de plantas de biomasa. Ademais que en España coa produción local totalmente desaproveitada, mesmo se podería chegar a ter materia para exportar, xa que España ten a segunda superficie forestal de Europa.

En canto ás críticas de que sexan con bosques explotados, se se empregan con curtas controladas cada bastante tempo e de forma rotacional, poderíase chegar a un sistema relativamente sustentable e mesmo en determinados casos, bastaría cos restos de podas e os labores de limpeza.

Mesmo aínda que os informes destas organizacións fosen correctos, poderiamos chegar a mellorar a eficiencia coa posta de placas solares sobre os secadoiros da biomasa nos exteriores das plantas, de forma que poderiamos compensar en parte as emisións no caso de non fosen neutras.

O problema para o correcto funcionamento da biomasa como unha enerxía relativamente ecolóxica, é que as administracións apenas miran polo correcto funcionamento de que non se fomenten invasoras (até agora nunca o realizaron) ou se corte só aquelas zonas que se deben de cortar.

Máis información

Biomasa-Enersilva

El peligro que viene de fuera

Los grupos ecologistas incluyen a la biomasa en su ataque a los biocarburantes

Central de biomasa de Corduente

Secadero solar para biomasa en Lubia, Soria

Ence -Huelva

La empresa ENCE proyecta la mayor planta de biomasa de España

Una ‘ciudad sostenible’ a las orillas del Duero

IBERDROLA RENOVABLES INAUGURA LA PRIMERA CENTRAL DE BIOMASA FORESTAL DE ESPAÑA EN CORDUENTE (GUADALAJARA)

La energía renovable generó el 30 % de la electricidad en 2009

La producción de energía con biomasa forestal mejorará la gestión de los bosques

Estrategia forestal de la Unión Europea

España es el segundo país de la Unión Europea con más hectáreas de bosques

Suecia se calienta con biomasa

La biomasa produce más electricidad que el petróleo en Suecia

– El césped Panicum virgatum combina la bioenergía y la conservación

– APROVECHAMIENTO ENERGÉTICO DE RESIDUOS FORESTALES EN LA PLANTA DE ALLARIZ – PDF

A incineración dos RSU non é a solución

without comments

Despois das recentes declaracións de Luís Lamas, presidente de Sogama (entidade xestora da maioría de R.S.U. en Galicia) na que mostra a súa total ignorancia achega do tratamento de residuos, mostrándose totalmente favorable á construción dunha nova incineradora en Galicia para “reducir os gastos de transporte” así como que “queimar os residuos é a mellor solución”, debemos dicir que a INCINERACIÓN NON PODE SER A SOLUCIÓN aos RSU.

“Quemar residuos es la mejor opción. Es que hay que ir a lo que funciona, las demás opciones son soluciones residuales que pueden funcionar en zonas muy concretas pero no son más que sistemas complementarios que no funcionan con volúmenes importantes.”

Luis Lamas en Faro de Vigo

Na actualidade, Galicia conta cunha planta de incineración en Cerceda (A Coruña) que actualmente recibe 900.000 toneladas métricas anuais, cando foi deseñada para pouco máis de 300.000 toneladas métricas anuais; aínda que SOGAMA di que é capaz de tratar preto de 500.000 toneladas métricas anuais, pero a base de prexudicar ao medio.

É evidente que hai un grave problema de xestión de residuos que leva herdando desde hai anos, pero a solución non pasa pola construción de máis plantas incineradoras causantes de emisións contaminantes e de “mercadeo da enerxía producida”, xa que Unión Fenosa é a adxudicataria da incineradora en Cerceda.

Hoxe en día, a planta de Cerceda, é coñecida como o “buraco negro de Galicia” pola súa inoperancia para o tratamento así como o seu mal funcionamento con exceso de emisión de partículas e desde logo unha nova planta, vistos os antecedentes, non é a solución.

Non é a solución, xa que:

1 – Coa incineración estamos a emitir en cantidades elevadas, as emisións de CO2 e outros GEI, ademais de micropartículas que afectan os municipios limítrofes da planta, xa que se están incinerando residuos sólidos tóxicos.

Precisamente debido a esa queima de residuos sólidos tóxicos, as cinzas producidas son totalmente inservibles, a diferenza de que si fosen cinzas de materia orgánica que si se poderían empregar en compost e como biorremediación.

2 – Galicia non conta cun verdadeiro plan de xestión dos residuos, xa que os existentes están enfocados á incineración, cando é necesario unha xestión dos residuos coa reciclaxe e a reutilización, previa separación.

Na actualidade, SOGAMA só é capaz de recuperar coa recollida selectiva, algo menos do 15% dos envases, o 17% do papel e o 6% do vidro recibido; unhas cifras totalmente irrisorias. Desta forma, estamos a queimar residuos potencialmente reciclables, debido á pésima xestión de reciclaxe e separación que ten SOGAMA

Desde a Ou.E. hai tempo que leva pedindo aos países membros, que se reduza a valorización enerxética dos residuos, xa que desde Bruxelas considérase prioritario tanto a redución e a reutilización dos mesmos; que son métodos moitísimo máis beneficios tanto para o medio ambiente, a saúde das persoas e mesmo o emprego.

Así mesmo da Ou.E. pídese unha maior concienciación ambiental, con plans de educación ambiental como ocorre en Alemaña.

En Alemaña as empresas de toda a cadea do proceso alimentario; teñen incentivos para a reutilización dos envases producidos con recollidas nos supermercados dos plásticos, botellas de vidro, latas, etc… logrando así unha redución dos residuos xerados.

Debemos reciclar e reutilizar os residuos

1 – SOGAMA debe de cambiar o plan de residuos co que conta, xa que debe de fomentar en maior medida a separación dos residuos nas casas, así como a creación de novas plantas de separación e cribado dos residuos en comarcas e non facer como se fai na actualidade, con empacadoras en concellos grandes aos que se envía o lixo por camións e trens até SOGAMA sen unha previa separación, máis que a suponse que se realiza nos fogares galegos.

2 – A estratexia debe de pasar pola REDUCIÓN + RECICLAXE + REUTILIZACIÓN

3 – En Galicia existen algúns exemplos de facer ben as cousas como nos casos da Coruña – As Mariñas e os concellos da Mancomunidade do Barbanza, cunha valorización brutal dos residuos, logrando unha redución dos residuos que se mandan a vertedoiros.



Adega

4 – Hai que apostar con máis ansia na biodegradación de residuos e na produción de compost, algo que na actualidade non se está facendo ou si está a realizarse faise dunha forma totalmente ineficiente.

O peor de todo, é que a idea xa non é nova, xa que no 2004 (tamén co PP no goberno), o conselleiro de Medio Ambiente daquel momento, Xosé Manuel Barreiro, tamén se mostraba favorable á creación dunha nova planta no sur de Galicia.

La planta tiene capacidad para tratar los residuos de Santiago -su alcalde, el socialista Xosé Sánchez Bugallo, que gobierna en coalición con el BNG, tiene previsto enviar la basura a Cerceda a partir del 2005-, pero de cara el futuro hay que pensar en una ampliación. Y hay dos posibilidades. Ampliar las actuales instalaciones, o abrir una nueva en el sur, de cara a avanzar en un mayor equilibrio territorial. No hay una decisión tomada a este respecto. Una vía intermedia es algo en lo que ya se está trabajando, que es producir a través de los residuos combustible para plantas de cemento o plantas térmicas, con lo que se reduciría en parte el consumo de carbón. Se conseguiría así una finalidad doble. Damos salida a un residuo, y evitamos que este tipo de instalaciones consuman un combustible que esta emitiendo CO2. La capacidad de Sogama para producir este combustible es limitada, pero es una forma de seguir avanzando en el proceso de tratamiento de residuos».

LVG

Máis información

123 4 5

Written by ar

Marzo 6th, 2010 at 5:28 p.m.

Árbores de Perú compensan o CO2 de Oxford

without comments

Written by ar

Decembro 28th, 2009 at 11:10 p.m.

Xapón disposto a reducir un 25% as emisións de GEI, ¿deberían de ser boas novas?

with one comment

Hoxe o próximo primeiro ministro xaponés, Yukio Hatoyama, reafirmou o seu compromiso de reducir as emisións de gases que causan o efecto de quencemento global nun 25% para o ano 2020 con respecto aos niveis de 1990.

“É unha das promesas recollidas no noso programa electoral, polo que debemos ter vontade política para levalo adiante”

Yukio Hatoyama sinalou a necesidade de que as nacións industrializadas aúnen esforzos para reducir as emisións de CO2 en busca de “un desenvolvemento sostenible e erradicar a pobreza baixo o principio de responsabilidade común” á vez que Xapón é pionero en promover as tecnoloxías limpas, aínda que á vez é un dos cinco principais emisores de CO2.

Pero a redución prometida, ¿serán boas novas?

De momento, polos despachos de axencias, que están chegando, suponse que se será unha boa noticia, aínda que en ningún deles, dise a forma de reducir as emisións (rtve) (Público -pt).

O consumo de enerxía de Xapón, é de máis 6.895 de kw/h per cápita e a maior parte da enerxía consómena as grandes empresas.

Ademais, Xapón ten escasos recursos para obter enerxía eléctrica, xa que a maior parte obtena do petróleo, seguida da nuclear, a hidroeléctrica, o carbón e as alternativas.

E entre os maiores consumidores de enerxía eléctrica son: as industrias pesadas, as industrias lixeiras e o gasto doméstico. É de reseñar que o consumo de enerxía en Xapón é cada vez máis eficaz, grazas ao uso masivo de maquinaria de baixo gasto, xa que se non fose por iso, seguramente Xapón non estaría onde está.

O problema desta iniciativa, é que seguramente apostarán polas nucleares (son a terceira potencia do mundo con 56 centrais en 2007) aínda que Xapón, ao mesmo tempo é o sexto país do mundo en capacidade de renovables instalada, pero iso non significa nada, xa que con 127 millóns de habitantes, teñen a mesma capacidade instalada que Alemania ou España, polo que esa cantidade de enerxía renovable, apenas significa nada.

Se queren apostar de verdade por reducir as emisións, deberían de comezar aumentado a súa capacidade de enerxías renovables, xa que pola contra, as promesas non servirán de nada.

Written by ar

Setembro 7th, 2009 at 9:28 p.m.

Que os economistas deixen de falar de ecoloxía.

with one comment

Nos últimos días, están aparecendo artigos, sobre se a estratexia medioambiental de Carrefour de quitar as bolsas, é ecoloxía ou negocio.

O problema destas análises, pasa cando as análises son realizados por economistas e xornalistas, que non teñen nin puta idea de ecoloxía.

Por exemplo:

Los ‘súper’ se ahorrarán 5 millones con la retirada de las bolsas de plástico

Aparte de los beneficios para el medio ambiente que acarrearía la supresión de las bolsas de plástico de un solo uso, el sector del comercio se ahorrará un gasto de unos 5,2 millones de euros de cumplirse el objetivo marcado por el Plan Nacional de Residuos. Este plan -impulsado por una directiva comunitaria- pretende reducir en 2010 el 50% de las bolsas de plástico que comercios y tiendas distribuyen entre sus clientes para llevar sus compras.

El Mundo

Con todo, os “mellores”, son os do blogue “Comparativa de Bancos” demostrando que non teñen nin puta idea de ecoloxía e que se deberían de dedicar á economía

Bolsas de plástico e Carrefour – outro punto de vista

1 No son altamente contaminantes. Proceden del petróleo, como la totalidad del resto de productos del plástico, y como el 90% de la materia prima que compone las famosas bolsas biodegradables de fécula de patata.

2 Son 100% reciclables. Tardan mucho tiempo en degradarse en el medio ambiente al igual que el resto de envases, pero resulta que el fin esperado de la bolsa de plástico es que se deposite en el contenedor amarillo, al igual que el resto de envases de plástico, y así lograr el reciclado de este material, ya que ahorra la extración de recursos naturales. Si alguien la tira al mar o a la tierra es culpa de esa persona y no del producto.

3 España es líder en Europa en la producción de bolsas de plástico, por lo que imaginad el impacto que tendrá la reducción de este producto sobre la economía española. Más de 6000 familias viven de la producción directa de esta bolsa, y muchos más de su distribuición y comercialización.

4 Un aspecto muy importante y totalmente demagógico: “Carrefour deja de dar bolsas de plástico”. Eso es falso pues todas las alternativas que propone son de plástico:

* Bolsa de rafia: fabricada con polipropileno trenzado. NO ES BIODEGRADABLE, y NO SE PUEDE RECICLAR (por la complejidad de su composición). Procede de paises asiáticos, por lo que la contaminación producida en su fabricación y transporte es inmensamente superior a las tradicionales bolsas de polietileno fabricadas en España.
* Bolsa biodegradable: estas bolsas llevan en su composición aproximadamente un 90% de compuestos del petróleo. Son biodegradables, pero no si uno las tira al mar o a la tierra; solo se descomponen en ambientes de compostaje. Estas bolsas son ideales para la recogida selectiva de materia orgánica, cuyo fin fuese el compostaje industrial (cosa que en España no existe).
* Bolsa de Nylon = plástico. Misma problemática que la de rafia.

Comparativa de Bancos

Deberiamos de dicirlles unhas cantas cousas.

1. Son moi contaminantes

As bolsas de plástico son contaminantes tanto na súa fabricación ( unha bolsa de polietileno de baixa densidade (PEBD) necesita 3,3 megaxulios de enerxía non renovable para transformar o plástico) e contaminantes no seu proceso seguinte xa que o plástico vai mesturado con outros produtos (pinturas) que as fan altamente contaminantes.

2. Non son reciclables.

Que tarde moito tempo en degradarse, non significa que sexan reciclables, xa que entón os resiuduos nucleares son 100% reciclables.

Para que un produto sexa reciclable, hai que ter en perspectivoa tanto o bo uso como o mal uso e unha bolsa de fécula de pataca ou de papel, se biodegrándanse en moi moi pouco tempo (1-2 anos) mentres que unha de plástico necesita moito tempo para biodegradarse (100-400 anos).

Actualmente en España, só unha empresa, O Corte Inglés, ten bolsas de plástico biodegradables, que se autodestruyen aos 5 anos.

3. Os postos de traballo é mesturar churras e merinas.

España tamén ten minas de uranio e de wolframio, pero son altísimamente contaminantes ou minas de carbón que dan traballo a miles de persoas, pero é carbón de mala calidade.

Non quere dicir que a calidade das bolsas sexa mala, o que se quere dicir, é que son postos de fácil recolocación coa fabricación de bolsas de fécula de pataca e/ou papel reciclado (como pasa en Estados Unidos e en diferentes países europeos)

Pola mesma lóxica, que argumentan os magufos de Comparativa de bancos, poderíamos decir o troco das lámpadas de baixa consumo é unha estratexia mundial, para trocar de lámpadas, cando a razón é que son lámpadas de maior duración e menor consumo.

E no seu artigo non se di nada, das bolsas de fécula de pataca ou das bolsas de papel .

O mellor é que non din nada sobre que no medio do océano Atlántico, hai unha masa de residuos plasticos do tamaño de TODA EUROPA, e no norte do pacifico, outra tan grande como 3 veces a península ibérica.

Economistas e xornalistas do mundo, deixade de falar de ecoloxía, porque non tedes nin puta idea.

Máis sobre o tema: Plástico vs Papel

Written by ar

Setembro 4th, 2009 at 8:16 p.m.

O mar de Aral, case desaparecido

with one comment

5 Outubro 2008 (Nasa Modis)

aral_sea_05_october_2008

Nasa

16 Agosto 2009

aral_sea_20090816_iotd

Fotografía tomada polo satélite Terra, que ensina o Mar de Aral, que foi nos seus tempos o cuarto mar interior máis grande do mundo.

No 2005, Kazajstán construíu o encoro de Kok-Aral, entre as partes norte e sur, para salvar os niveis de auga do norte.

Aínda que superou as premisas iniciais pola súa velocidade de recuperación (en 5 anos, recuperouse 100 km de mar nesa parte) o problema neste momentos pasa pola parte sur, case deserto.

Por se alguén pensa, que a desaparición, débese ao cambio climático, hai que dicirlle, que neste caso o cambio climático foi algo secundario (axudou e incrementou a desaparición) xa que a Unión soviética foi a única culpable da desaparición do Mar de Aral, por la a súa obsesión de poñer campos de algodón e maíz no medio do deserto e dende os últimos 20 anos, coa desaparición da URSS, o Mar de Aral, logrou recuperarse en máis de 170 km (100 km nos últimos 5 anos grazas a axuda da UE e do FMI para a construción do encoro).

O Mar de Aral alimentábase do caudal dos ríos Amu Daria e Syr Darya , como o fai o Mediterráneo ou o Cantábrico por poñer exemplos… xa que ese caudal novo de auga, proporciónalle unha renovación continua do auga que se perde por infiltración e por evaporación.

Durante a URSS, eses ríos foron desviados para regar cultivos en Uzbekistán e Kazajistán, principalmente de algodón e millo (ambos cultivos necesitan miles de litros diarios. Por exemplo para producir 1 kg de millo, necesítanse 300 litros de auga).

Algo máis sobre o Mar de Aral (en inglés)

NASA image created by Jesse Allen, using data obtained from the Goddard Level 1 and Atmospheric Archive and Distribution System (LAADS). Caption by Michon Scott.


Visto orixinalmente en  Menéame

O pobo que se fai máis verde grazas á Enerxía Eólica

without comments

Richard Webb en Wikipedia

Mentres algúns buscan pegas nas paisaxes salpicadas de turbinas, outros as utilizan para financiar proxectos ambientais ambiciosos, como no pequeno pobo escocés de Fintry a 40 quilómetros de Glasgow, que se alía coa ecoloxía, para financiar o seu orzamento e as súas iniciativas ambientais de futuro.

En 2006 construíuse un parque eólico e un dos muíños foi comprado polo pobo para obter unha vía de financiamento de proxectos ambientais, grazas á reinversión do diñeiro que aporta a enerxía.

Cunha turbina de 2,5 MW, producen uns 8.000 MWh ao ano que son vendidos á rede de eléctrica. No primeiro ano, gañaron 160.000 euros, cos que devolven o préstamo para mercar o muíño (2,8 millóns de euros) e o mantemento. Nuns 14 anos terán o préstamo amortizado e comezarán a gañar máis de 400.000 euros ao ano.

Grazas ao diñeiro obtido do muíño, o concello, o reinviste na instalación e mellora dos illamentos nas casas do pobo, aforrando máis de 700 euros anuais a cada veciño do consumo de fuel ou gas, coa consecuente diminución de CO2 debido ao consumo de combustibles fósiles.

Nun futuro non moi afastado, está previsto que se poidan ir introducindo transportes ecolóxicos, financiados co diñeiro da turbina, así como a instalación de placas termosolares nos tellados das casas, conseguindo una diminución maior dos consumos de enerxías fósiles.

Máis info en EuronewsTalentScotlandFintry Development Trust