Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘ciencias’ tag

As minas ó descuberto de Laciana serán levadas a xuízo pola UE

without comments

Las autoridades europeas han decidido demandar al Estado español ante el Tribunal de Justicia de las Comunidades Europeas por las irregularidades que supuestamente ha cometido la Junta de Castilla y León durante la evaluación ambiental de las explotaciones mineras a cielo abierto de MSP, ahora Coto Minero del Sil, en Laciana.

Diario de León – Vía Intentando Cambiar el Mundo.

A minaría ó descuberto é unha das actividades máis prexudiciais para os ecosistemas, debido aos efectos que provocan a nivel geomorfológico, emisión de contaminantes, afección de augas… como de afección ás especies do hábitat por mortalidade, fragmentación de hábitats… De feito, as explotacións de minería están obrigadas a detallar un anteproxecto de restauración do ecosistema afectado para cando a actividade cese.

O problema de todas as minarías a ceo aberto, pasa que hai unha sobreexplotación do ecosistema, sen atender a criterios ecolóxicos e só atendendo a criterios económicos.

E en canto aos informes de Impacto Ambiental que realizan as Comunidades Autónomas, son de rir especialmente como é o informe do caso, permitindo a minería nun ecosistema único que alberga especies únicas como o Urogallo (Tetrao urogallus) e o Oso Pardo Cantábrico (Ursus arctos).

Nunha zona que está catalogada como Rede Natura 2000, LIC e Zepa, cando todas esas directivas son moi restritivas no referido a actividades económicas de alto impacto ambiental como é a minería.

El documento resulta demoledor con la Consejería de Medio Ambiente, autora de los informes de impacto ambiental de los cielos abiertos. Considera que sus autorizaciones no permitieron «identificar, describir y evaluar de manera apropiada los efectos de los proyectos». De haberlo hecho correctamente, la Comisión estima que las evaluaciones hubieran concluido que el promotor debe asegurar que «hay certeza» de que los cielos abiertos producen efectos negativos sobre estas especies.

El documento resulta demoledor en algunos de sus argumentos, como el relativo a la Directiva que protege la Red Natura 2000, en concreto el LIC y la Zepa Alto Sil. La Comisión considera que las consecuencias sobre el oso y urogallo cantábricos «no pueden solamente evaluarse en términos de destrucción directa de zonas críticas de esas especies, sino que deben tenerse en cuenta la mayor fragmentación, deterioro y destrucción de hábitats».

Para rizar máis o rizo, o 15 de Xaneiro a Junta de Castilla y León, autora do aberrante informe de impacto ambiental, aprobou o plan de recuperación e protección do urogallo cantábrico en Castela e León ¿?, especie que estaba afectada pola mina ao descuberto.

El plan de recuperación del urogallo cantábrico establece las áreas que tendrán la consideración de zonas de especial protección para la especie, localizadas en las provincias de León y Palencia, y con él se regulan las áreas críticas, declarando como tales aquellos territorios incluidos dentro del ámbito de aplicación del plan de recuperación que se consideren vitales para la supervivencia y recuperación de la especie. Asimismo, plantea erradicar el furtivismo, evitar la mortalidad accidental y compatibilizar la gestión de la actividad cinegética con la conservación del urogallo cantábrico.

Fundación DiCYT

Ligadas
Revista Quercus

Intentando Cambiar el Mundo

MARM – ESTRATEGIA PARA LA CONSERVACIÓN DEL OSO PARDO CANTÁBRICO (pdf)

Written by ar

Xaneiro 30th, 2010 at 10:19 p.m.

Xogando cos cartos da Natureza

without comments

No ano 1900 o británico Albert Fuller Ellis, chegou a Nauru para comezar coa explotación dos Fosfatos na pequena illa do pacífico de Nauru (a illa ocupa o que ocupa un aeroporto dunha gran cidade). Desde entón, Nauru unha pequenísima illa, con apenas agricultura, puxo as súas esperanzas na minería dos fosfatos. Co paso do tempo, veuse que se trabucaron.

Landing: Final Approach Nauru island
Fotografía de tgerus en Flickr

Fai preto de 200 anos, o capitán dun barco inglés descubriu este lugar e chamouno “Pleasant“, que significa agradable. Despois de que alguén levase un anaco de madeira e caese en mans dun químico, o químico determinou que a illa podería ser moi valiosa debido ao fosfato.

Cando en 1906 creouse a Corporación de Fosfatos de Nauru, Nauru converteuse nun dos maiores produtores de fosfatos do mundo. Por mor da I Guerra Mundial, Nauru convértese en territorio británico de ultramar e a compañía pasa a mans do británico.

Nauru - 076.jpg
Fotografía en Flickr de Christopher Robbins

Coa chegada das correntes independentistas en 1967, Nauru logra a súa independencia da metrópole e a súa independencia económica ao comprar a compañía dos Fosfatos.

Nauru - 099.jpg
Christopher Robbins

Grazas ás vendas dos fosfatos, os nauruanos pasaron a recibir de forma gratuita, ou por unha cota simbólica, vivenda, electricidade, auga, teléfono e servizo médico. A educación tamén era gratuíta e o goberno adoitaba custear as custosas escolas particulares no estranxeiro. Todo un paraíso fiscal na década dos 90. Con todo na actualidade, necesitan importar de Australia a maioría dos alimentos (incluíndo a auga potable) e a poboación sofre graves problemas de saúde.

O 30% dos maiores de 25 anos e o 50% dos maiores de 50 sofren diabetes debido aos cambios nos modos de vida (a segunda maior taxa de diabetes do mundo), cunha redución da esperanza de vida, até os 49 anos, ademais de que a capacidade de carga da illa, non dá para máis e non é suficiente para as máis de 10.000 persoas que viven en 21 quilómetros cadrados.

Nauru - 013.jpg
Christopher Robbins

A independencia financeira foise ó carallo cando o seu goberno decidiu colocar os beneficios (máis de 1.000 millóns de dólares) nun fideicomiso do mercado asiático.

Coa chegada das crises asiáticas, os malos investimentos do fondo, converteron a Nauru, un pequeno país que era bastante rico, a pasar á “pobreza” e cunha poboación enferma, cuns depósitos de fosfatos que están a piques de acabarse e cunha débeda externa de máis de 140 millóns de euros, para un país que non ten outros recursos.

O caso de Nauru garda moitas similitudes con Islandia e a súa aposta nos bancos, que fixo que hai pouco Islandia pasase de ser un dos países máis avanzados, condicións sociais e riqueza…. pasase á banca rota.

Posiblemente o caso de Nauru, tamén poida servir a moitos outros países que apostan pola explotación das súas riquezas naturais como advertencia de que todo chega ao final, incluídas as riquezas naturais que parecen inesgotables.

Máis información en 123456 7

Written by ar

Decembro 17th, 2009 at 7:29 p.m.

A nova biblioteca de ciencias da UVIGO, funciona con enerxía xeotérmica

without comments

O día 2 de outubro, a Universidade de Vigo inaugurou o seu primeiro “edificio ecolóxico”, a nova biblioteca de Ciencias, grazas a un sistema de climatización que funciona con enerxía xeotérmica que se extrae a través dun pozo de barrena a cen metros de profundidade.

A esa cota subterránea a terra atópase a uns 16 graos de temperatura de maneira estable, polo que a calor é absorbido a través dun líquido para climatizar a través dun chan radiante, acadando un importante aforro de combustibles fósiles.

Está dotado dun sistema no chan radiado que proporciona calor no inverno e frío no verán, de forma que non se necesita aire acondicionado.

Unha obra moi necesaria

A biblioteca ten 1.182 metros cadrados divididos en tres plantas -os metros útiles son 980- Conta con 20.000 volumes na actualidade e unha capacidade máxima de 22.000. A obra comezou a construírse en maio do 2007.

Executouna o grupo San José que a entregou no pasado mes de xuño. Tras amoblar o edificio e dotalo de fondos bibliográficos o centro abriu ao público a inicios do pasado mes de setembro. Ten 278 prazas de lectura.

A obra era moi necesaria, xa que ata agora, a biblioteca de ciencias, que daba servizo a tres facultades (Bioloxía, Ciencias do Mar e Químicas) estaba situada nun almacén de libros, nunha sala con bastantes problemas debido á falla de espazo existente e aos problemas nas mesas de estudo que estaban noutra sala e con peores condicións.

Custos

A obra custou un millón e medio de euros e nela empregáronse como materiais o formigón, o ferro e o linóleo para os chans coa gran maioría da carpintaría en madeira de haia.

O arquiteco responsable da obra, é Rodrigo Díez Fernández

Dirección: Campus Lagoas-Marcosende 36200 Vigo
Teléfono: 986 812 658
Horario: Luns a venres: de 8:15 a 20:30h

Fotografías de Duvi

PD: O único fallo, é que nos teitos non teña unhas placas solares, para aproveitar máis a eficiencia enerxética, pero a situación na que se atopa, rodeadad doutros edificios, dificultaría a máxima captación, aínda que suporía un aforro de custos considerable.

Nova Mega Central Solar de 2.000 Megawatts para a exportación de enerxía no Alentejo (Portugal)

without comments

Un grupo de empresarios portugueses pretende a construción dunha central solar xigante no Alentejo, de 2.000 megawatts, destinada á exportación de electricidade para Europa do Norte e a creación dun novo cluster industrial no país, cun investimento que podería roldar os 6.000 millóns de euros.

A empresa promotora do proxecto Luz.On, está formada por Mário Baptista Coelho (Profesor no departamento de Enerxía da Facultade de Ciencias da Universidade de Lisboa e tamén é o home que impulsou a central de Moura), a fundación Calouste Gulbenkian, a Efacec e a EIP – Electricidade Industrial Portuguesa, estas últimas dúas entidades como partícipes tecnolóxicas.

Cifras

A mega central fotovoltaica, será de concentración, con tecnoloxía norteamericana e alemá, ocupando unha extensión de preto de 5.000 hectáreas nunha zona non especificada do Alentejo, e tanto a Comisión Europea como o Goberno de Portugal, apoian a idea.

O inicio estimado para a mega central é o 2011 e a súa construción durará preto de 7 anos, cunha potencia instalada de 2.000 megawatts (igual que a que Chinesa pretende construír en 2010) e cun custo estimado de 6.000 millóns de euros, xa que pretenden que o prezo da instalación rolde os 3 euros por watio, tal e como informa Público.

Para fixarnos un pouco na magnitude, hai que dicir, que a megacentral, estímase que teña unha potencia case 45 veces maior á existente na Central de Moura, que actualmente é a terceira máis grande do mundo con 46 megawatts de potencia instalada e evitando 89.400 toneladas de CO2 ao ano cunha superficie de 250 hectáreas (Pdf de Acciona Enerxía – Páxina 2).

Desta forma, a nova central proxectada, podería chegar a evitar preto de 4 millóns de toneladas de CO2.

Venda da Enerxía

A idea do consorcio portugués é vender a enerxía renovable, a países do Norte de Europa, grazas á existencia do mercado ibérico de electricidade (Mibel) e ás conexións entre Portugal – España – Francia.

O proxecto, garda certos parecidos co da construción no Sahara dunha mega central solar para abastecer ao 15% da demanda europea co proxecto Desertec, pero que ata dentro de 30 anos non estará ao tope de funcionamento, mentres que os creadores do proxecto, estiman que antes de 2019 a nova planta do Alentejo estará ao 100% de funcionamento.

Máis información en:

Público (portugués)

Ambiente Online (portugués)

Información ligada:

Central de Moura

–  As 5 plantas solares máis grandes do Mundo

Cubrir o 0,33% de España con placas fotovoltaicas xeraría tanta electricidade como a que consumimos

Xapón disposto a reducir un 25% as emisións de GEI, ¿deberían de ser boas novas?

with one comment

Hoxe o próximo primeiro ministro xaponés, Yukio Hatoyama, reafirmou o seu compromiso de reducir as emisións de gases que causan o efecto de quencemento global nun 25% para o ano 2020 con respecto aos niveis de 1990.

“É unha das promesas recollidas no noso programa electoral, polo que debemos ter vontade política para levalo adiante”

Yukio Hatoyama sinalou a necesidade de que as nacións industrializadas aúnen esforzos para reducir as emisións de CO2 en busca de “un desenvolvemento sostenible e erradicar a pobreza baixo o principio de responsabilidade común” á vez que Xapón é pionero en promover as tecnoloxías limpas, aínda que á vez é un dos cinco principais emisores de CO2.

Pero a redución prometida, ¿serán boas novas?

De momento, polos despachos de axencias, que están chegando, suponse que se será unha boa noticia, aínda que en ningún deles, dise a forma de reducir as emisións (rtve) (Público -pt).

O consumo de enerxía de Xapón, é de máis 6.895 de kw/h per cápita e a maior parte da enerxía consómena as grandes empresas.

Ademais, Xapón ten escasos recursos para obter enerxía eléctrica, xa que a maior parte obtena do petróleo, seguida da nuclear, a hidroeléctrica, o carbón e as alternativas.

E entre os maiores consumidores de enerxía eléctrica son: as industrias pesadas, as industrias lixeiras e o gasto doméstico. É de reseñar que o consumo de enerxía en Xapón é cada vez máis eficaz, grazas ao uso masivo de maquinaria de baixo gasto, xa que se non fose por iso, seguramente Xapón non estaría onde está.

O problema desta iniciativa, é que seguramente apostarán polas nucleares (son a terceira potencia do mundo con 56 centrais en 2007) aínda que Xapón, ao mesmo tempo é o sexto país do mundo en capacidade de renovables instalada, pero iso non significa nada, xa que con 127 millóns de habitantes, teñen a mesma capacidade instalada que Alemania ou España, polo que esa cantidade de enerxía renovable, apenas significa nada.

Se queren apostar de verdade por reducir as emisións, deberían de comezar aumentado a súa capacidade de enerxías renovables, xa que pola contra, as promesas non servirán de nada.

Written by ar

Setembro 7th, 2009 at 9:28 p.m.

Insectos, as máquinas case perfectas da natureza

without comments

Apis mellifera ( User Aphaia en Wikipedia)

O sistema respiratorio dos insectos está composto por tráqueas, que forman unha rede de estruturas tubulares, que se comunican coa superficie, grazas a unhas minúsculas aperturas, denominados espiráculos.

Grazas a este tipo de estruturas os insectos, son considerados, as máquinas case perfectas da natureza, por poder extraer ata o 60% do osíxeno (nalgunhas especies) atmosférico cun mínimo consumo de enerxía pero fundamentalmente minimizando ata o límite a perda de auga (non máis do 5%).

Espiráculo de Insecto – Laboratorio de Biología Animal

En cada segmento do animal atopamos espiráculos que se abren cara a un atrio con gran cantidade de estruturas pilosas. Todas estas estruturas, van desembocar nunha cámara de oclusión que permite a entrada e saída de aire e controlado mediante a actividade antagónica de dous músculos: Músculo de apertura e Músculo de pechadura.

O sistema de tubos, é incriblemente complexo e vanse ramificando por todo o abdome en tubos máis pequenos (traqueolas).

O aire entra na traquea debido aos movementos do corpo do animal e os espiráculos, conteñen quimiorreceptores que lles informan das presións parciais do osíxeno. Desta forma os espiráculos non están sempre todos abertos, nin sempre están os mesmos abertos, senón a perda de auga sería moi grande. Malia isto, o aire chega a todas os tecidos pola conexión das traqueas.

O mecanismo ventilatorio é simple segundo o tamaño e/ou a actividade do animal.

– Ventilación pasiva:

Preponderante en insectos de pequeno tamaño e/ou baixa actividade metabólica (formiga). O único mecanismo responsable do movemento do aire, é a difusión. Créase un gradiente de presións de O2 que fan que o O2 vaia do espiráculo ao espiráculo por difusión.

Cando se abre o espiráculo equilíbranse as presións ao chegar ao equilibrio vólvese a pechar.

Hai quimiorreceptores no interior da traquea que informan da presión parcial de CO2. Se aumenta moito, o espiráculo ábrese. O quimiorreceptor manda un sinal ao Sistema Nervioso e mediante os músculos o espiráculo ábrese ou se pecha. É un sistema moi simple energéticamente e se minimiza a perda de auga polo mecanismo de apertura ou pechadura.

– Ventilación activa:

Se o animal, é de gran tamaño e/ou ten unha alta actividade metabólica (xeralmente os adaptados ao voo).

O músculo de voo das abellas é o máis activo de todo o mundo animal, metabólicamente falando, xa que necesitan un gran consumo de osíxeno. Nestes animais a ventilación pasiva é insuficiente

Todo insecto con ventilación activa ten polo menos bomba abdominal. Os segmentos do abdome dun insecto móvense, desprázanse, pódense alongar ou acurtar.

1.Abertos os espiráculos anteriores e o resto pechados.

2.O aire entra polos segmentos anteriores.

3.Ao volver acurtanse os segmentos e o aire sae polos espiráculos posteriores e péchanse os anteriores. Isto é pola acción da bomba abdominal.

Os que teñen unha gran actividade metabólica, teñen ademais a bomba torácica, que está axustada aos músculos do voo. Cando os músculos das ás, comezan a moverse, cando se contraen, producen unha redución do volume do segmento torácico, xerando variacións de presión, para que salga o aire. Cando se relaxan os músculos torácicos, fan que o volume aumente e a presión diminúa polo que o aire entra.

Grazas a este tipo de mecanismos, tan simples de aforro de enerxía, pero especialmente de aforro de auga (elevada adaptación ao medio terrestre), fan que os insectos sexan os artrópodos máis abundantes con máis de 958.000 especies descritas (de un 1,8 millóns de organismos vivos descritos).

Se a concentración de osíxeno da atmosfera aumentase, habería insectos máis grandes e posiblemente serían os reis do mundo.

Os peixes NON beben auga no río

without comments

Cando observamos o comportamento dos peixes de auga doce, podemos ver como, abren e pechan a boca unha e outra vez, polo que moitos, poderíamos afirmar que a famosa panxoliña é certa. “Pero mira como beben os peixes no río, pero miran como beben ao ver ao Deus nado, beben e beben e volven beber, os peixes no río ao ver a Deus nacer”. Con todo, a panxoliña é errónea.


 open

Fotografía de Alice Chaos


En realidade abren a boca para poder respirar, pero non para beber, xa que se se puxesen a beber, terían un grave problema osmótico.

O auga doce teñen unhas osmolaridades tremendamente baixas, comparadas coa propia osmolaridad interna do animal, polo que os peixes de auga doce, tenden a gañar auga doce de forma pasiva. Con todo, esta ganancia de auga, teñen que contrarrestarla coa produción de mexos abundantes e diluídos para evitar “estoupar”.

Con todo, esta diferenza de osmolaridade, entre a auga e o animal, vai facer que os peixes perdan sales continuamente polo que necesitan mecanismos de captación de sales, mediante transporte activo (gasto de Enerxía) mediante unhas células de cloruro nas branquias, que lle van a permitir captar activamente sales para o interior do organismo. Ademais, para captar eses sales, tamén as tomarán nos alimentos e mediante transporte activo no epitelio gastrointestinal.

Sen embargo, os peixes de augas salgadas, si beben auga do mar, pero teñen que excretar as sales mediante branquias, riles e epitelio, pero ese será outra anotación noutro día.

O mar de Aral, case desaparecido

with one comment

5 Outubro 2008 (Nasa Modis)

aral_sea_05_october_2008

Nasa

16 Agosto 2009

aral_sea_20090816_iotd

Fotografía tomada polo satélite Terra, que ensina o Mar de Aral, que foi nos seus tempos o cuarto mar interior máis grande do mundo.

No 2005, Kazajstán construíu o encoro de Kok-Aral, entre as partes norte e sur, para salvar os niveis de auga do norte.

Aínda que superou as premisas iniciais pola súa velocidade de recuperación (en 5 anos, recuperouse 100 km de mar nesa parte) o problema neste momentos pasa pola parte sur, case deserto.

Por se alguén pensa, que a desaparición, débese ao cambio climático, hai que dicirlle, que neste caso o cambio climático foi algo secundario (axudou e incrementou a desaparición) xa que a Unión soviética foi a única culpable da desaparición do Mar de Aral, por la a súa obsesión de poñer campos de algodón e maíz no medio do deserto e dende os últimos 20 anos, coa desaparición da URSS, o Mar de Aral, logrou recuperarse en máis de 170 km (100 km nos últimos 5 anos grazas a axuda da UE e do FMI para a construción do encoro).

O Mar de Aral alimentábase do caudal dos ríos Amu Daria e Syr Darya , como o fai o Mediterráneo ou o Cantábrico por poñer exemplos… xa que ese caudal novo de auga, proporciónalle unha renovación continua do auga que se perde por infiltración e por evaporación.

Durante a URSS, eses ríos foron desviados para regar cultivos en Uzbekistán e Kazajistán, principalmente de algodón e millo (ambos cultivos necesitan miles de litros diarios. Por exemplo para producir 1 kg de millo, necesítanse 300 litros de auga).

Algo máis sobre o Mar de Aral (en inglés)

NASA image created by Jesse Allen, using data obtained from the Goddard Level 1 and Atmospheric Archive and Distribution System (LAADS). Caption by Michon Scott.


Visto orixinalmente en  Menéame

Así respiran os peixes

with one comment

Os peixes, viven nun ambiente, no que o intercambio de gases ocorre por difusión, onde a concentración de osíxeno é moito menor que no aire, pero a de dióxido de carbono é maior. Á vez, tanto a temperatura coma a salinidade afectan á solubilidade dos gases. Desta forma, a respiración acuática represéntalle un 10% de gasto metabólico, mentres que a un humano ao respirar no aire, este custo non pasa do 2%

Os animais acuáticos, dispoñen de diferentes superficies respiratorias (cutánea ou branquial externa/interna).

Xeralmente os peixes (no noso caso os teleósteos) teñen unha ventilación activa con cilios onde o movemento de cilios, flaxelos ou estruturas semellantes, axudan ao paso do auga ou cunha ventilación activa de carácter muscular, xa que a través dos músculos xérase un fluxo unidireccional de auga, aumentando a capacidade de intercambio.

Nos teleósteos (unha das infraclases de peixes máis comúns), salvo nas formas xuvenís dispoñen dunhas branquias internas, situadas a ambos os dous lados do animal de modo que separan dous compartimentos funcionais que poden corresponderse ou non con compartimentos anatómicos. No caso dos teleósteos separan dous compartimentos anatómicos e funcionales como son a boca e o opérculo.

Nos teleósteos, a superficie respiratoria, disponse mediante arcos branquiais dos que saen columnas de filamentos en “v”. Ao mesmo tempo, de cada filamento parten, cara arriba e abaixo, lamelas, formando unha malla pola que se filtrará a auga.

A. Opérculo – B. Branquias – C. Arcos branquiales Laboratorio de Zoología

Nos humanos, o intercambio de gases, ocorre nos alvéolos pulmonares, entre a vía respiratoria e o sistema circulatorio. Nos teleósteos ocorre o mesmo, pero hai un intercambio entre o auga (o noso aire) e as branquias (os nosos pulmóns).

En cada arcos branquial chegan ramificacións da arteria branquial (aferente e eferente), producindo unha circulación de auga ao contraxeito (máis efectiva, xa que extrae ata o 60% do osíxeno) ou concurrente (menos efectiva, pero maioritaria).

Fotografía de Gastrojosoler

Nos animais, de nado rápido (túnidos), non necesitan un mecanismo de bombeo de auga, xa que con abrir a boca bástalles, de forma que entra o auga a gran velocidade e lógrase un intercambio efectivo.

Con todo, en gran parte dos teleósteos, cando non nadan rápido, así como se necesitasen unha gran cantidade de enerxía, existe unha ventilación branquial activa, grazas a un mecanismo muscular, que modifica os volumes da cámara oral e da opercular, cos arcos branquiais no medio.

O mecanismo muscular, actúa como un ciclo respiratorio (como a nosa inspiración e espiración).

1. O músculo da cavidade bucal contráese, aumentando o volume da cavidade bucal e diminuíndo a presión para a entrada de auga. Milésimas de segundo despois o músculo da cavidad opercular se activa, xerando unha maior caída de presión e pasando o auga da cavidade bucal á opercular, pasando entre as branquias e comezando a producirse o intercambio.

2. Deixará de entrar auga pola boca, creándose un gradiente favorable, finalizando o paso de auga dende a cavidade bucal á opercular

3. Hai unha presión positiva, pero o auga xa comeza a saír pola cavidade opercular, grazas a unha presión positiva con respecto ao medio.

4. O músculo da cavidad bucal vólvese a contraer, pero non hai fluxo de bucal -> opercular porque as branquias impiden o refluxo e seguirá saíndo auga polo opérculo.

De todos os xeitos, este sistema moito máis efectivo (ata un 60% dos gases presentes no auga), representa un enorme custo metabólico (sobre o 10%), así como que non é efectivo do todo, xa que non toda o auga que entra pola cavidade bucal pasa polas branquias, nin toda a que pasa intercambia gases, aínda que bo como tamén nos pasa aos humanos.

Xa que logo, a nivel xeral, a maioría de peixes, teñen un sistema respiratorio, similar ao de humanos (cunha bomba respiratoria) pero coa salvedad de que están no auga (menor cantidade de osíxeno) e teñen unhas branquias; en lugar de pulmóns, que na escala evolutiva, seguen ata anfibios (aínda que xa reducidos en adultos).

Illamento de cloroplastos

without comments

Os cloroplastos, ó igual que as mitocondrias, son orgánulos que se orixinaron como organismos endosimbióticos na célula eucariota primitiva (teoría endosimbiótica). Daquela, conteñen estructuras xenéticas propias, incluíndo o ADN.
Presentan unha dobre membrana externa e un terceiro sistema de membranas no seu interior, as membranas do tilacoide.

LA FORTIFICACIÓN DE XANTHIDIUM ARMATUM  ▷

Fotografía de Xanthidium armatum de Proyecto Agua en Flickr

No cloroplasto ocorre un proceso endotérmico: a utilización da enerxía da luz para fabricar hidratos de carbono que coñecemos como fotosíntese, e que con fins didácticos divídese arbitrariamente en dous grupos de reaccións denominadas reaccións fotodependentes (fase luminosa), que ocorre nos tilacoides e nas que se absorbe enerxía luminosa por parte da clorofila e outros pigmentos, conservándoa en forma de enerxía química na molécula de ATP e poder reductor en forma de NADPH e reaccións fotoindependentes (fase escura), na que a partires da enerxía e poder reductor formado previamente redúcese o CO2 a glucosa. O ATP e NADPH producidos durante a fotosíntese tamén poden ser utilizados para a síntese de outros compostos orgánicos.

Unha célula vexetal típica contén diferentes tipos de orgánulos e moléculas, daquela o estudio da función ou das características dun compoñente específico debe normalmente comezar por un proceso de purificación. O primeiro paso é normalmente a lise, ou a ruptura traumática, das células pero sendo o suficientemente suaves como para liberar o orgánulo ou molécula desexada intacta. Isto pode facerse mecánica, quimicamente ou usando axentes biolóxicos. A lise celular faise normalmente na presencia dun tampón biolóxico de apropiado potencial osmótico e pH, a miúdo engádense inhibidores de proteasas e o procedemento xeral realízase a temperaturas baixas (aprox. 4 ºC) co propósito de retardar a degradación dos compoñentes celulares. O illamento dos cloroplastos lévase a cabo en condicións de luz débil para minimizar a fotodestrucción da clorofila.

Unha vez lisadas as células vexetais cómpre separar os compoñentes celulares ou moleculares que se precise. Existen diversidade de técnicas que permiten a separación: centrifugación, diálise, decantación, cromatografía e electroforese. Normalmente utilízase unha combinación de varios destes métodos para retirar o material non desexado.

Folha de Elodea

Fotografía en Flickr de http://www.flickr.com/photos/medupe89/

Método:

Previamente:
1.Material de vidro que se vaia a utilizar debe de estar frío (manter en cama de xeo picado) e os reactivos deben de conservarse en cámara fría (4 ºC).
2.Preparar un baño de auga quente.
3.Lavar as follas de espinaca con auga da billa. Aclarar a conciencia en auga destilada, a lo menos dúas veces. Secar suave e totalmente ó aire sobre papel de filtro.
4.Seleccionar varias follas e retirar partes danadas se as houbese.
5.Pesar 10 g do tecido vexetal seleccionado eliminando previamente os nervios centrais.
6.Corta o tecido tan fino como sexa posible. Colócao no interior do morteiro frío contendo 25 mL de solución de extracción e machucar con nitróxeno líquido ata formar unha pasta fina.
A partir de agora realizar todas as operacións sobre unha bandexa con xeo picado.
1.Filtra a solución sobre un matraz Erlenmeier de 100 mL a través dun funil con 4 capas de gasa e presiona a pulpa vexetal para recuperar toda a solución de extracción.
2.Reparte a suspensión verde en dous tubos de centrífuga que conteñan exactamente a mesma cantidade de solución1. Colócaos enfrontados na centrífuga e centrifuga durante 2 minutos a 1500 rpm para aglomerar as células e fragmentos celulares.
3.Decantar o sobrenadante en novos tubos de centrífuga e recentrifugar esta solución a 2600 rpm durante 7 minutos. O aglomerado formado durante esta centrifugación contén os cloroplastos. Decanta e rexeita o sobrenadante.
4.Resuspender o aglomerado cos cloroplastos en 5 mL de solución de suspensión fría. Se fose necesario utiliza coidadosamente unha varilla de vidro para desorganizar o aglomerado.
5.Cubrir o tubo cunha lámina de papel de aluminio e manter en frío.
6.Recoller 2 mL da suspensión obtida nun tubo de ensaio e ó baño maría levalo a ebullición (manter o resto da solución en escuridade e frío). Enfriar o tubo fervido rapidamente dentro dun vaso con auga fría. Os cloroplastos fervidos permanecen inactivos.


Determinación da concentración de clorofila

7.Pipetear 5 mL de acetona ó 80% nun tubo de ensaio e engadir 0.5 mL da solución de cloroplastos ser ferver, axitar e deixar repousar 5 min.

Medi-la absorbancia da solución a 465 e 663 nm.
8.Anota-los resultados na seguinte táboa.


Lonxitude de onda
Absorbancia
465 nm


1,201
663 nm
0,997

9.Calcula-la concentración de clorofila na suspensión de cloroplastos de acordo coa fórmula:

clorofila (ug/mL) = 20.2 x Abs465 + 8.02 x Abs663  =
clorofila (ug/mL) = 20,2 x 1,201 + 8,02 x 0,997 = 32,256 ug/mL

10.Do tubo non fervido recoller, cunha pipeta pasteur, unhas gotas de solución e colocalas nun porta de microscopio, cubrir cun portaobxectos e comprobar ó microscopio o estado da solución.
11.Gardar os tubos obtidos en escuridade e frío (4 ºC) para realización da seguinte práctica.