Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘ciencia’ tag

Crónica do desmantelamento do TK Bremen na Bretaña Francesa

with one comment

Na noite do 15 ao 16 de Decembro, o cargueiro de bandeira maltesa TK Bremen, quedou encaiado na praia de Kerminihy preto de Lorient (Bretaña francesa) durante o temporal Joachim. Cunha tonelaxe de máis 2.000 toneladas, 109 metros de eslora e 220 toneladas de fueloil que rapidamente comezaron a saír e contaminaron a praia. As autoridades viron que o barco estaba moi danado como para ser reparado, polo que decidiron desmontalo, coa desvantaxe de que estaban nunha zona da Rede Natura 2000, polo que as precaucións incrementáronse.

 

IMGP4191

 

Fotografía en Flickr de bentanneau

 

Na medianoite do día 15 ao 16 de decembro, o buque TK Bremen con destino a Inglaterra, queda á deriva e pide axuda ao centro de CROS Etel cando se atopa a 2 quilómetros ao sur da da Ria d’Etel.

 

 Mapa de Préfecture Maritime de l’Atlantique

 

Os remolcadores con base en Lorient non poden saír do porto debido ó mal estado da mar (ondas de 5 a 7 metros de altura) e pasadas as 2 da mañá, o capitán acaba pedindo axuda á Prefectura Marítima do Atlántico para desaloxar o buque, sendo rescatados en diferentes quendas, os 19 membros da tripulación por un helicóptero NH90 Caïman da flotilla 33F da Base Aeronáutica Naval de Lanvéoc-Poulmic.

O remolcador de altura Abeille Bourbon con base en Brest recibe a orde de saír para tentar evitar que o buque parta, pero o TK Bremen queda á deriva durante máis de 2 horas e acaba encallando na mañá do 16 de Decembro na praia de Kerminihy onde foi arrastrado pola forte ondada producida polo temporal Joachim que afectaba a Francia e Alemaña neses días.

Vídeo de BFM.TV dende un helicóptero sobrevoando ao barco

O buque contiña 180 toneladas de fuel e 40 de gasoil que rapidamente se estenden pola praia que queda cuberta de hidrocarburos, a pesar dos labores dos servizos de emerxencias por estender barreiras co fin de evitar a polución, especialmente polas dunas e doas as rías próximas, nunha zona catalogada de Natura 2000.

 

 

 Fotografía de TK Bremen – AP Photo – Mael Prigent –  Marine Nationale – Vía The Atlantic

 

O mesmo 16 de decembro co buque encaiado na praia, a ministra francesa de Ecoloxía e Desenvolvemento sustentable, Nathalie Kosciusko-Morizet, chega á zona para coñecer a situación de primeira man e o día 19, o ministro de Agricultura e Pesca Bruno Lle Maire, chega á Ria d’Etel para coñecer a situación na que se atopan as bateas de mexillón e os cultivos de ostras

O 20 de decembro, as autoridades francesas despois de analizar os danos que se produciron no buque, deciden o desmantelamento in situ do buque xa que é imposible sacalo da zona sen que se parta en dúas.

Nos primeiros momentos, a Mariña Francesa comeza o proceso para evitar a contaminación co baleirado dos tanques, pero este labor pásaa a realizar a empresa holandesa Smit, especializada neste tipo de labores xunto con Lles Abeilles International, nunha operación no que o acceso aos tanques estaba seriamente dificultada debido á zona na que se atopa (unha zona de especial protección ambiental).

O 23 de decembro termínase o baleirado dos tanques e de limpeza da praia, momento no que se pecha ao público para realizarse o desmantelamento, que é realizado pola empresa holandesa Europe Déconstruction, que tamén realizaron o desmantelamento do Rokia Delmas en 2006 e do MSC Napoli en 2007.

Os traballos inícianse o 26 de Xaneiro, onde van traballar 40 operarios durante día e noite, para que en 2 semanas, non quede rastro do buque. A operación de desmantelamento estímase nun custo de 10 millóns de euros.

 

 Foto de Préfecture Maritime de l’Atlantique

 

 Fotografía de Le Figaro.fr

A importancia de que o desmantelamento fose o máis limpo posible, débese a que a praia de Kerminihy atópase nunha zona de dunas, pertencentes á rede europea Natura 2000, ademais de que a zona de Lorient na que se atopa, é unha zona coñecida por ter un importante sector mexilloeiro e de cultivo de recoiro, polo que a importancia de evitar unha marea negra e a existencia de metais pesados na auga, era vital.

O consello xeral de Morbihan vaise a acudir como parte civil nun xuízo para pedir responsabilidades á armadora e paguen o custo das operacións de limpeza da praia e desmantelamento do buque.

Segundo publicou a organización ecoloxista Robin deas Bois e posteriormente confirmado por Le Monde, o buque, construído en Corea do Sur en 1982, presentaba importantes deficiencias na estrutura.

Desde 1999 e nunha trintena de inspeccións, detectouse en 2000 problemas na seguridade da navegación, corrosión en 2001, faltas no mantemento dos equipamentos en 2003 e entre 2004 e 2005 diferentes faltas en prevención de accidentes. En 2006, o buque non puido partir dun porto ruso debido a importantes deficiencias en materia de seguridade ata que foron reparadas.

En 2010 nunha inspección en Ucraína detectáronse 6 deficiencias en seguridade contra incendios, seguridade na navegación… pero o buque puido partir. A última inspección foi o 24 de Novembro de 2011 tamén en Ucraína, e atopáronse deficiencias no equipamento contra accidentes e na estabilidade da estrutura do buque.

Recomendado a reportaxe fotográfica de 29 fotografías de The Atlantic co proceso completo

Máis información

Cedre – Tk Bremen – The Incident

Un cargo s’échoue sur la côte près d’Etel (56)

Wikipedia.fr – TK Bremen

Robin Des Bois – TK Bremen

Salvaging the TK Bremen

Malmené par la tempête, un cargo s’échoue en Bretagne

Cargo échoué : l’armateur sommé de réhabiliter le site

Le cargo échoué en Bretagne sera sûrement démantelé

Le démantèlement du cargo échoué en Bretagne a débuté

Le capitaine du “TK-Bremen” est devant la justice

TK Bremen. Le démantèlement terminé, le site va pouvoir être nettoyé

TK Bremen: le Morbihan partie civile 

Les inspections du “TK Bremen” soulignaient des déficiences de structure

Written by ar

Xaneiro 30th, 2012 at 7:06 p.m.

Conxeladas as axudas á Investigación en Galicia

without comments

Seguindo a política redución de Gasto que leva aplicando a Xunta de Galicia, acábase de anunciar a conxelación de novas axudas á investigación en Galicia e a redución dos programas de investigación actuais.

O pasado martes 14 de Xuño, na Secretaría Xeral de Universidades da Xunta de Galicia, explicouse aos vicerreitores das tres universidades galegas, que xa se atopan transferidas as competencias en materia de Investigación desde a Consellería de Industria e desde a Consellería de Educación (Secretaria Xeral de Universidades).

Ao mesmo tempo, nesa mesma reunión, informouse aos vicerreitores de investigación sobre as previsións da Xunta no referido ás convocatorias que se esperan realizar ao longo de 2011.

Estas previsións resúmense en cinco puntos segundo o comunicado a Vicerreitoría de Investigación da USC; sendo o punto cinco o clave:

1 – Consolidación de grupos. Estase a resolver a recente convocatoria de grupos, e esperan sacar unha nova convocatoria de grupos este ano para ‘grupos preconsolidados’.

2 – Sairá unha convocatoria de contratos predoutorais (posiblemente a principios de Xullo), dentro do plan I2C, que substitúe ao antigo plan INCITE.

3 – Sairá unha nova convocatoria para estancias, pero só para os contratados María Barbeito e Anxeles Alvariño.

4 -Sairán as prórrogas dos programas Parga Pondal, Isabel Barreto e María Barbeito correspondentes ao anterior plan INCITE 2006-2010.

En concreto, a Consellería de Educación comprometeuse onte ao financiamento da consolidación, durante tres anos, de todos os investigadores do programa Parga Pondal contratados polas tres universidades galegas.

Segundo o comunicado da Xunta

“A Consellería de Educación anunciou que financiará durante tres ano a aqueles investigadores procedentes do programa Parga Pondal, e que estean contratados de xeito estable polas universidades galegas. Vázquez Abad sinalou que estas axudas supoñen un investimento de 1.118.000 non ano 2011 para a consolidación de 26 investigadores que levan contratados desde ou 1 de xaneiro de 2010 ata ou 1 de xuño do presente ano. Cómpre destacar que 4 destes están contratados pola Universidade dá Coruña; 6 pola de Vigo; e 16 pola de Santiago de Compostela.”

5 – Non se convocarán novas axudas para proxectos de investigación, nin axudas para agrupacións estratéxicas, nin contratos posdoutorais, nin de tecnólogos.

É este último punto, o que máis ou menos se esperaba pero non desta forma, cunha conxelación total ás novas axudas á investigación, xa que había a esperanza de que se convocase algunhas novas axudas.

Algo parecido ocorreu co programa Manuel Colmeiro, creado polo Bipartito e no que se anunciou recentemente que só se manterían un total de 15 prazas, moitas menos das que existían. A argumentación da Dirección Xeral de I D, é que o anterior goberno bipartito sobredimensionou os seus programas de recursos humanos.

Xa no mes de Decembro, os investigadores das Universidades galegas concentráronse ante todas as sedes da Xunta en Galicia para protestar por devandita situación

Written by ar

Xuño 21st, 2011 at 6:59 p.m.

O cambio climático e o seu efecto sobre o bacallau

without comments

Unha das múltiples consecuencias do cambio climático, é que está modificando os patróns migratorios de moitas especies animais así como modificacións na distribución de especies animais e vexetais; como lle ocorre a determinadas algas, que teñen que buscar condicións máis apropiadas para o seu desenvolvemento. Algo parecido, é o que se está vendo que lle ocorre ao Bacallau do Mar do Norte (Gadus morhua L.) que debe de migrar máis cara ao norte para poder buscar zooplancto do que alimentarse.

Torsk

Gadus morhua L.Fotografía en Flickr de Joachim S. Müller

A temperatura é un dos factores principais implicados na distribución dos diferentes organismos no océano, afectando ao crecemento dos produtores primarios ou dos peixes, xa que moitos deles requiren a existencia duns rangos de temperatura determinados para o seu desenvolvemento.

Desde fai anos, coñécese que o cambio de temperatura, provocan cambios na distribución das especies e polo seu efecto sobre a acidificación da auga, tal e como lle ocorre ao coral ou a súa implicación no aumento de huracáns.

Neste caso, o aumento de temperatura da auga, provocou a migración dunha especie do zooplancto, como Calanus finmarchicus Gunnerus; do Mar do Norte ao Océano Ártico en busca de augas máis frías.

C. finmarchicus, servía de alimento principal para as larvas do bacallau do Mar do Norte, polo que se viu afectado, ao migrar C. finmarchicus. A chegada doutras especies diferentes de zooplancto, non axudaron ao desenvolvemento normal das poboacións de bacallau, xa que as novas especies eran menos abundantes e eran menos aptas para as fases das larvas do bacallau (UE, 2007) polo que o crecemento sería menor.

Noutros casos, foi o propio bacallau o que migrou para atopar o  alimento.

O bacallau necesita temperaturas frías na auga e cando a temperatura do océano aumentaba; entre 1 e 3ºC, os bancos de bacallau, migraban entre 48 e 403 quilómetros máis ao norte, en procura de temperaturas frías (Perry et al., 2005). Noutros casos, chegouse a unha migración do zooplancto de ata 1200 km (750 millas) ou o que é o mesmo duns 30 km por ano cara ao norte.

Ademais, segundo os diferentes estudos, obsérvase que o aumento da temperatura, provocaría que os lugares de desova, trasladásense máis cara a zonas máis cara ao norte (das costas do Labrador cara ao Océano Ártico) e as migracións de primavera prodúzanse máis pronto (Drinkwater, 2005).

Segundo este mesmo autor no Golfo de Maine, unha subida de 1 grao na auga, provocaría unha diminución do rendemento das poboacións de bacallau de ata 21% e no caso de 2 graos centígrados, de ata o 42%, cunha previsión de que as pesqueiras puidésense reducir á metade en 2050 en Estados Unidos (Cheung et al., 2008).

Desta forma, poboacións das zonas máis cara ao ártico, aumentarían con temperaturas máis cálidas, mentres que as das zonas máis cara ao ecuador, diminuirían co aumento de temperatura.

Algo parecido ocorre coa subespecie de Bacallau, Gadus morhua callaris L. (Bacallau do Báltico), onde con invernos suaves e unha menor chegada de auga do Mar de Mar de Skagerrak e o aumento de auga doce procedente dos ríos da rexión, provócase unha desalinización progresiva.

A auga salgada, máis pesada que a doce, descende na columna de auga e os ovos de bacallau que necesitan dunha salinidade determinada para o seu desenvolvemento para poder permanecer en suspensión, provocaríalles que terían que descender na columna de auga, onde hai unha menor cantidade de osíxeno, polo que a súa supervivencia vese posta en perigo, coa consecuente diminución de poboacións de Bacallau (Brander, 2007).

Para rematar, unha investigación recente do Instituto Español de Oceanografía (IEO), concluíu que se o arrequecemento do mar do Norte prosegue ao ritmo proxectado polo Panel Intergobernamental do Cambio Climático, a supervivencia das larvas desta especie reducirase de xeito considerable, o que dificultará a recuperación do stock e xa que logo da supervivencia dunha pesqueira cunha importancia vital para a rexión.

Segundo o estudado polo IEO, existe unha relación entre o tamaño do grupo de reprodutores de bacallau e a súa descendencia que estaría influída pola temperatura da auga e a dispoñibilidade de comida para as larvas, algo que concorda co que publicado anteriormente

Este vídeo de 2009 da Deutsche welle, toca o tema da problemática existente en Noruega cos cambios no bacallau (en inglés).

Norway: Climate Change Drives off Norwegian Cod | European Journal

Máis información

– Brander K.M. (2007) Global fish production and climate change. PNAS December 11, 2007 vol. 104 no. 50 19709-19714

– Drinkwater K.F. (2005) The response of Atlantic cod (Gadus morhua) to future climate change. ICES Journal of Marine Science, 62: 1327e1337 (2005) – doi:10.1016/j.icesjms.2005.05.015

– Olsen EM, Ottersen G, Llope M, Chan K-S, Beaugrand G, & Stenseth NC (2010) Spawning stock and recruitment in North Sea cod shaped by food and climate. Proceedings of the Royal Society B, doi:10.1098/rspb.2010.1465

– Perry et al. (2005). Climate Change and Distribution Shifts in Marine Fishes. Science, VOL 308: 1912-1915

– Pesca y acuicultura en Europa. Cambio climático: ¿qué impacto tiene en la pesca?. Comisión Europea, Dirección General de Pesca y Asuntos Marítimos. N°35 agosto 2007

Gadus morhua

Calanus finmarchicus

Acidificación océano

El cambio climático amenaza las poblaciones de bacalao del mar del Norte

¿Por qué ocurre el blanqueamiento de los corales?

Huracanes, terremotos y cambio climático

North Sea cod ‘doomed by climate change’

Climate Change And Fisheries: US Atlantic Cod Population To Drop By Half By 2050

Cod, climate, and Nature’s new Climate Change journal

A invasión do mexillón cebra

with one comment

Unha das consecuencias do transporte marítimo é o das invasións biolóxicas de determinados individuos en ecosistemas novos, sen inimigos que lles poidan combater. Algo disto ocorre co mexillón cebra (Dreissena polymorpha Pallas), un molusco típico do Mar Caspio, Aral e Negro pero que invadiu dunha forma moi forte o Río Ebro. Mediante esta animación do Grupo Divulgare da UVIGO, podemos ver como é a invasión do mexillón cebra grazas a que se fixa nos cascos dos buques.

Invasiones Biológicas. Mejillón cebra. (Dreissena polymorpha) from divulgare on Vimeo.

Na actualidade o problema do Mexillón Cebra en España, afecta practicamente a todo o Ebro dunha forma máis ou menos estable (tamén a parte da conca do Río Júcar), aínda que especialmente á final da desembocadura do Río Ebro.

Desde logo os encoros augas arriba tampouco axudan, xa que son un “ecosistema” propicio para a súa expansión ao apenas ter posibles depredadores nunhas augas mortas como as dun encoro así como a existencia de embarcacións de recreo que poden ir de encoro en encoro.

Aínda que o mexillón cebra, morre ante a acción da auga salgada, en realidade si poden sobrevivir en auga salgada durante un período de tres semanas, xa que o mexillón pode pechar as valvas e funcionar como unha forma de resistencia.

Este vídeo, foi creado polo Grupo Divulgar da Unviersidade de Vigo, que se presenta en HD 720p e que foi creado para a súa utilización libre como material docente. Máis información sobre o proxecto Divulgare.

Written by ar

Febreiro 7th, 2011 at 8:55 p.m.

Bacterias que forman nubes

without comments

Unha das funcións do plancto, ademais de servir de alimento para os organismos da cadea trófica teñen un importante papel na regulación do clima mediante a fixación de CO2 e na liberación de sulfuro de dimetilo (DMS), implicado na formación de nubes.

As transformacións biogeoquímica, son vitais nos ciclos dos elementos da biosfera, sendo realizadas en moitos casos de forma exclusiva por bacterias e posiblemente sen a súa participación nos ciclos biogeoquímicos, a terra tal e como a coñecemos, non existiría.

Un dos ciclos nos que participan as bacterias, é o do ciclo do xofre que é un dos núcleos de condensación que participan na orixe das nubes. Neste ciclo do xofre, prodúcese sulfuro de dimetilo (DMS), unha forma de intercambio de azúfre entre os océanos e a atmosfera, responsable dese cheiro característico do mar.

O DMS fórmase pola descomposición enzimática de dimetilsulfoniopropionato (DMSP), un composto orgánico moi abundante nos océanos que funciona como unha especie de regulador osmótico das algas unicelulares, xeralmente individuos da División Haptophyta, como ocorre con Emiliania husleyi.

Este DMSP sintetízano e acumulan no interior celular para contrarrestar o efecto do sal da auga de mar, evitando a rotura lítica da célula e que pode chegar a representar o 10% do contido de Carbono e o 75% do xofre da célula.

Mediante procesos de degradación e morte celular (a través do zooplancto ou de virus que lles afectan) o DMSP transmítese na rede trófica, acabando por producir sulfuro de dimetilo ou DMS que vai ser expulsado á atmosfera xa que difunde desde a auga até a atmosfera. Unha vez na atmosfera, vaise a oxidar formando as principais partículas que actúan como núcleo de condensación no océano.

Kipinä S. Effect of UV-B radiation on DMSP contents of the coccolithophond Emiliania huxleyi. http://irs.ub.rug.nl/dbi/4ca3240ac0ec1

Que ocorre con este DMS na atmosfera?

Unha vez o DMS está libre na atmosfera, a radiación ultravioleta do sol provoca o seu oxidación e vanse a acabar formando aerosois de sulfato que van condensar pola humidade existente e van incrementar a densidade das nubes.

Ao aumentar a densidade das nubes, prodúcese unha redución da temperatura (de até 4ºC) provocando que chegue ao mar unha menor cantidade de radiación solar e un clima máis atenuado, provocando unha especie de regulación sobre a produtividade da zona, xa que esta redución da enerxía lumínica vai reducir a produción primaria do fitoplancto e por tanto do ecosistema mariño.

Por esta razón, relaciónase aos bloom de fitoplancto, coa produción de nubes na atmosfera.

Algo parecido observouse coa expedición SOFEX de fertilización do fitoplancto con ferro, no que observaron que as concentracións de DMS aumentaran 4 veces con respecto á zona non fertilizada.

Na seguinte imaxe podemos ver un bloom de fitoplancto.

Coccolithophorids in the Bering Sea – NASA Visible Earth
Sensor OrbView-2/SeaWiFS — Visualization Date 1998-04-25

Un intento de explicación do proceso

No seguinte vídeo, realizado polo Colectivo Axena, pódese ver como de forma experimental van fabricar unha nube”.

Cunha bomba sen carga extráese o aire do matraz que contén unha pequena cantidade de auga, para formar desa forma vapor de auga.

Posteriormente vaise engadir partículas de fósforo que están nun misto, para engadilas a un matraz e no que se vai a formar unha nube.

O fósforo actúa como núcleo de condensación para as partículas da nube, xa que o vapor de auga agrégase ás partículas do vapor de auga.

Fabricando una nube from Axena on Vimeo.

Regulación natural

Crese que a liberación do DMS é unha especie de sistema de regulación atmosférica, xa que a produción de DMS está relacionada coa temperatura da auga e a formación de nubes.

Cando hai unha gran produción de DMS, fórmanse nubes, increméntase o efecto albedo e redúcese a radiación solar que incide sobre o océano, polo que ademais de baixar a temperatura do océano, tamén se reduce a produción de algas unicelulares e por tanto do DMSP formado polas propias algas.

Podes votar a noticia en Bitácoras.

Máis información

– González J.M , Pedrós-Alió C. y Gasol J.P. Plancton bacteriano de los océanos. INVESTIGACION Y CIENCIA, diciembre, 2008 – PDF

– Thomas M.A. et al. Quantification of DMS aerosol-cloud-climate interactions using the ECHAM5-HAMMOZ model in a current climate scenario. Atmos. Chem. Phys., 10, 7425–7438, 2010 www.atmos-chem-phys.net/10/7425/2010/ – doi:10.5194/acp-10-7425-2010

– Katina Bucher Norris – Dimethylsulfide Emission: Climate Control by Marine Algae?

El bloom de los Haptophyta y la fijación de CO2.

Actividad solar, biota terrestre y cambio climático

¿De dónde vienen las nubes?

Corales, algas y formación de nubes

La danza de las nubes del fitoplancton

The science behind that fresh seaside smell

Relacionan a organismos marinos y cambio climático

– Noaa – Oceanic Dimethylsulfide (DMS) and Climate

– Whoi – DMS: The Climate Gas You’ve Never Heard Of

– Wikipedia – Sulfuro de dimetilo y las nubes

– Wikipedia – Cloud condensation nuclei

El papel del Sulfuro de dimetilo (DMS) en la regulación climática a escala global.

Emiliania huxleyi Home Page

Universität Bremen – Coccolithophores

¿Influye realmente la biosfera en el clima?

– Copley, J. All at sea. Nature 415, 572-574 (7 February 2002) | doi:10.1038/415572a

– Courtland, R. Phytoplankton responding to climate change [Home page]. Nature News. 17/04/2008.

– Hays et al. Climate change and marine plankton. TRENDS in Ecology and Evolution Vol.20 No.6 June 2005 (PDF)

– Kipinä S. Effect of UV-B radiation on DMSP contents of the coccolithophond Emiliania huxleyi. http://irs.ub.rug.nl/dbi/4ca3240ac0ec1

– Sallie W. Chisholm, Paul G. Falkowski, John J. Cullen. OCEANS: Dis-Crediting Ocean Fertilization. Science. 12/10/2001; Vol. 294. no. 5541 (pp. 309 – 310). Disponible en: SCIENCE

Possible dependence between the total solar irradiance and dimethylsulphide

– Temario de Biodiversidade de Prantas non Vasculares. Universidade de Vigo.

Written by ar

Xaneiro 31st, 2011 at 9:17 p.m.

A choiva das Rías Baixas fai máis produtiva á Ría de Vigo

without comments

Ría de Vigo - 31/10/2010 - HDR

Nestes días, coñeceuse a publicación do estudo definitivo por parte do CSIC mediante o proxecto IMAN, no que tras recoller durante 2 anos mostras de choiva da Ría de Vigo, chegaron á conclusión de que tras os días de choiva, a Ría de Vigo é máis produtiva. Cal é o motivo?

Todo se debe á química das choivas porque nas Rías Baixas, conteñen unhas cantidades mellores de nutrientes orgánicos e inorgánicos que aumentan a produtividade do fitoplancto e por tanto do resto de organismos da cadea trófica, neste caso o marisco da ría de Vigo.

A choiva nas Rías Baixas ten un mellor contido de compostos de nitróxeno; en especial, débese a un maior contido en ácidos húmicos, necesarios para favorecer a actividade do fitoplancto, xa que o nitróxeno é un nutriente esencial para o crecemento do fitoplancto.

Desta forma, o material depositado sobre o mar por choiva cargada de partículas en suspensión, ten un impacto positivo sobre a produtividade da ría ao promover a actividade de tanto a base como a cúspide da cadea, fitoplancto e bacterioplancton; produtores primarios e descompoñedores da materia orgánica.

Ao longo das 650 mostras de choiva dos dous últimos anos e a análise da produtividade en tres zonas de mostraxe, afastadas entre si e totalmente diferentes (Illas Cíes, Bouzas e Redondela) observaron diferenzas, como que a choiva que cae sobre as Cíes contén máis proteínas que as doutros puntos urbanos ou rurais, pero próximos ao centro urbano.

Un dos problemas que ven é que se a contaminación atmosférica aumentase por encima do normal, a produtividade xa non sería a mesma, porque en lugar de ser beneficiosos as achegas da choiva, a carga sería excesiva, polo que se convertería en contaminante ao reducir a produtividade das rías.

A diferenza principal con respecto á auga que chega dos ríos en tempadas de riadas ou con depuradoras ineficientes, é que esta chegada masiva de auga doce dos ríos, prexudica ás rías, xa que rompe a dinámica das rías tanto de nutrientes como de correntes, modificando a salinidade das rías.

Isto é especialmente notable despois das tempadas de incendios, onde as primeiras choivas, arrastran no seu proceso erosivo da capa superficial queimada diferentes cinzas xa sen materia orgánica, así como lodos e limos cuxo exceso prexudica ás rías.

Algo parecido ao que se viu na Ría de Vigo, ocorre coas zonas mariñas que están á beira dos desertos, xa que están influenciadas polos ventos dos desertos cargados de nutrientes, en especial o ferro, necesario para a cadea de transporte electrónico das plantas.

Por iso é polo que algunhas das zonas pesqueiras máis importantes do mundo estean preto de desertos (véxase Banco Canariosahariano) ou en zonas con influencia dos ventos cargados de partículas de ferro.

Por esta razón existen zonas HNLC nos océanos, que teñen unha gran cantidade de nutrientes pero unha baixa cantidade de clorofila, porque non hai ventos cargados de ferro, por iso é polo que desde hai un tempo existan proxectos para fertilizar os océanos con partículas de ferro.

PD: Gustaríame que o post fóra bastante máis completo, pero ando metido en exames.

Máis información

Proyecto Iman

La ría de Vigo produce el doble de marisco tras un día de lluvia

Las lluvias torrenciales ponen en peligro el marisco de las Rías Baixas

El agua de la lluvia tiene efectos positivos sobre la productividad de la ría de Vigo

Iron fertilization

Fertilizing the Ocean with Iron

Controlar la lluvia para sanear las rías

Por que se di “onda de frío” e non “inverno”?

without comments

Ao fío dun artigo lido vía Menéame, no que se critica que se chame Onda de frío, ao que o autor considera que é o inverno. Mágoa que o autor do artigo tan demagóxico, non se informase previamente un pouco sobre por que hai que dicir onda de frío ou onda de calor. (Este post podería servir perfectamente para Isaac Rosa nun artigo demagóxico seu de hai tempo)

Resulta que el invierno está llegando a 29 provincias de 12 autonomías Españolas, y cómo no, ya anuncian una ola de frío. No lo entiendo: según esta gente, si no existiesen las olas, tanto de frío como de calor, no tendríamos ni invierno ni verano, y nuestra vida transcurriría en una eterna primavera (qué malo sería esto para los alérgicos), de hecho todavía me sorprende que no llamen ola de oscuridad a la noche y ola de luz al día.

Como los del instituto de meteorología (AEMET) han adoptado desde hace varios años esta terminología (apocalíptica, según creo), puedo predecir y predigo que: seguro que por lo menos hasta marzo (hasta que acabe el invierno), tendremos a razón de una o dos olas de frío por mes, de las cuales las de diciembre y enero (los dos meses más fríos), serán olas de frió polar o puede que a alguna de esas olas se las llame ola antártica, por hacerlo más exótico, ya que son los dos meses más fríos.

Bichotoblog Vía Menéame

Para comezar, habería que dicirlle ao autor, que o inverno aínda non chegou, porque de momento e até o 21 de Decembro, o inverno como tal non empeza, porque estamos no outono.

Como o seu nome indica, unha “onda de frío”, que é un suceso de carácter excepcional, caracterizado por unha temperatura menor á normal da desas datas e na que se unen diferentes factores meteorolóxicos como cambios na presión atmosférica e na dirección dos ventos (masas de aire árticas ou polares segundo o tipo de onda de frío).

Da mesma forma que ocorre no verán coas “ondas de calor”, trátase de sucesos excepcionais, caracterizados por unhas temperaturas superiores á media da época, así como diferentes condicionantes especialmente da dirección dos ventos, que en Europa adoita deberse a cambios na dirección dos ventos procedentes de África e que nos últimos anos estamos a ver como se están incrementando.

Las olas de frío y calor son producto, según define la Organización Meteorológica Mundial, de un fuerte enfriamiento o calentamiento del aire, respectivamente, motivadas por la invasión de una masa de aire muy fría o muy cálida, según el episodio del que se trate, que se extiende sobre un amplio territorio. En palabras de Jorge Olcina Cantos, uno de los más destacados meteorólogos españoles, las olas de frío y calor son “episodios meteorológicos que, con frecuencia diversa, provocan una esporádica alteración del ritmo térmico normal en distintos ámbitos planetarios”. Por tanto, en base a las definiciones anteriores, podemos afirmar que las olas de frío y de calor son riesgos geoclimáticos o geotérmicos que tienen que quedar constatados en un hecho meteorológico.

La duración de estos episodios suele ser muy breve, de entre 3 y 4 días, aunque pueden prolongarse durante más tiempo si son muy potentes. En nuestro hemisferio, el hemisferio norte, en el que se encuentran Andalucía y España, las olas de frío se presentan entre mediados de noviembre y marzo, con especial incidencia en los meses centrales de enero y febrero, en los que se afronta el nivel máximo de riesgo. Por su parte, las olas de calor son propias de los meses de julio y agosto, como meses punta, y fechas aledañas de la época estival.

Asociación Internacional de Gestores de Emergencias

Durante estes días estamos a ver como unha onda de frío, está a atravesar a Península Ibérica cunha incidencia no Norte Peninsular, e que tamén está a afectar a diferentes países de Europa, desde Inglaterra ao centro de Europa, debido á existencia de masas de aire polar que non son características desta época na que nos atopamos.

Masas de aire polar

Tienen menos intensidad.

Éstas no se forman en los polos sino en zonas alejadas de éstos situadas entre los 55 y 70 grados de latitud. Son frías, secas y de estratificación estable porque se forman en las regiones de altas presiones del interior de Asia central y Canadá. Estas masas, en su viaje hacia el Sur, si se desplazan sobre regiones terrestres muy cálidas, aumentan su temperatura y se inestabilizan, dando lugar a la formación de nubes pero no llueve ya que mantienen la misma humedad que tenían en su origen. Pero si se desplazan sobre el océano Atlántico o Pacífico la masa sufre más cambios. El aire que en el inicio era seco puede cargarse de humedad. En contacto con aguas frescas se forman bancos de niebla o nubes estratiformes que desprenden débiles lluvias. Pero en contacto con zonas más cálidas, la capa de aire inferior de la masa se va calentando, la cual cosa genera movimientos dentro de la masa dando lugar a nubes cumuliformes y precipitaciones de tipo tormentoso.

El aire polar marítimo procede del atlántico septentrional y alimenta al sector posterior de las borrascas frontales.

El aire polar continental nace en Europa central y occidental.

Rinamed

De feito durante estas ondas de frío, alcánzanse temperaturas inferiores á media normal que existe durante esas datas e que dura durante uns días, a diferenza do que ocorre no inverno cunhas temperaturas medias máis baixas, onde unha onda de frío como a actual podería ser normal; mesmo apenas se notaría coa media habitual de inverno.

Se considera la ola de frío como un enfriamiento importante del aire o una invasión de aire muy frío sobre una zona extensa. Las temperaturas alcanzadas durante una ola de frío se situan dentro de los valores mínimos extremos. Dadas las características especiales de este fenómeno, el Plan METEOALERTA establece que se elaborarán Boletines de Aviso que corresponden a la denominación de “especiales”, ya que se apartan de las especificaciones de los ordinarios.

Se entiende por temperatura mínima extrema el valor más bajo alcanzado en un período de tiempo. Los umbrales que se han definido están en función de las características climatológicas de las diferentes zonas de nuestro país y se pueden consultar en las descargas para las categorías amarillo, naranja y rojo.

Inforiesgos – Aemet

A razón da existencia de alertas meteorolóxicas

As alertas que emite Protección Civil, teñen a función de avisar e preparar aos diferentes servizos de emerxencias, en previsión de problemas.

Xeralmente durante estas ondas de frío ou calor, as situacións que poderiamos considerar como fóra do normal, increméntanse como mortes excesivas por ondas de calor (como ocorreu en Europa no 2003) en comparación ás mortes que adoitan existir no verán por sucesos deste tipo.

Ou como ocorre con estas ondas de frío, onde se pon en alerta aos servizos de limpeza de estradas, en previsión de nevadas máis intensas do normal por esas datas nas zonas de alta montaña ou directamente para alertalos de nevadas en zonas nas que non é normal a existencia das mesmas nesas datas.

UMBRALES DE ALERTA

En este fenómeno hay un importante componente subjetivo. Hay cierta complicación para el establecimiento de los umbrales.

En España se consideran los siguientes:

– Descenso de al menos 6 ºC en 24 horas. Depende de la zona que se trate la temperatura mínima deberá ser una u otra:

  • Temperatura mínima alcanzando un umbral de 0ºC en el litoral de la Península y de Baleares, Ceuta y Melilla.
  • Temperatura mínima alcanzando un umbral comprendido entre 0ºC y los –5ºC en las zonas cuya altitud se halle entre el nivel del mar y los 200 m.
  • Temperatura mínima alcanzando un umbral comprendido entre -5ºC y los –10ºC en las zonas cuya altitud se halle entre los 200 y los 800 m.
  • Temperatura mínima alcanzando un umbral inferior a -10ºC en las zonas cuya altitud se halle comprendida entre los 800 y los 1200 m.

Para altitudes superiores, al igual que con las nevadas, no se establecen umbrales ya que se supone que la población ya está acostumbrada o bien no son zonas pobladas.

Rinamed

Máis información

Que manía con llamar ola de frío al invierno

No es la nieve, es Madrid

OLAS DE FRIO Y CALOR

Ola de frío

Rinamed – Ola de Frío

El concepto de ciclogénesis explosiva o “bomba meteorológica”

Written by ar

Novembro 27th, 2010 at 8:49 p.m.

Rebrote da “Gripe de Hong Kong” (H3N2)

without comments

Detectouse en Nicaragua, o rebrote da variante do virus da Gripe, coñecida como “Gripe de Hong Kong”, xa que foi nesa cidade asiática, onde comezou a terceira pandemia de gripe do século XX (1968-1969), por unha variación na hemaglutinina do Virus Influenza A, xerándose un novo subtipo (H3N2). No seu momento, produciu entre 750.000 e 1 millón de mortes en todo o mundo.

O Virus H3N2 é produto dunha recombinación de xenes da gripe humana e da gripe avícola, xerando o subtipo H3N2 e que circula na actualidade, con períodos de rebrote cada 3-4 anos.

O último brote foi entre 2003 e 2004; aínda que menor que o brote de 1997 en Rusia, con gran afección ás persoas que viven en lugares con gran densidade (véxase Hong Kong, cidade que dá nome ao Virus que tiña unha densidade dunhas 500 persoas por acre), maiores de 65 anos e/ou asociadas a malas condicións hixiénicas.

O perigo, está en que este subtipo non aparecía en Nicaragua desde 1977 e coincide coa tempada de choivas, co que boa parte dos hospitais están ateigados con pacientes con patoloxías respiratorias, o que podería aumentar a posible propagación do virus.

Desenvolveuse unha vacina, que axudou a parar e frear o avance do virus, aínda que se supón que se reapareceu, débase a unha mutación e que non sexa efectiva agora.

Segundo estudos da OMS realizados postbrote, non se produciron máis mortes, porque moitas dos posibles infectados, non o fixeron, grazas a que foran vacinados en 1957 contra o virus da Gripe Asiática (H2N2)

Máis información

Nicaragua confirma reaparición de viejo y peligroso virus de influenza H3N2

Influenzavirus A

Influenza A virus subtype H3N2

La gripe en el último siglo

History of pandemics

The last flu pandemic was in 1968 when “Hong Kong” flu killed about a million people globally

Pandemic Might Be as Severe as 1968 Hong Kong Flu

Swine flu: last flu pandemic claimed the lives of one million people

Written by ar

Xuño 19th, 2010 at 10:02 p.m.

Vacinas: Produción e novos avances

without comments

Coa pandemia do Virus H1N1, algúns dixeron que era unha conspiración porque se logrou atopar unha posible vacina dunha forma rápida, en comparación cos tempos habituais, pero ¿como se produce unha vacina? ¿Como se logrou unha vacina tan rápido? Hoxe en día, os mecanismos de produción de vacinas, variaron considerablemente grazas a novas técnicas. En menos de 6 meses pódese lograr unha vacina óptima.

vacunas

Fotografía en Flickr de olgsextrecuencas

O proceso habitual de elaboración dunha vacina iníciase co illamento do patóxeno de interese (como o virus da gripe por exemplo). Posteriormente é necesario un crecemento en cultivos de laboratorio [en ovos de galiña, cultivos de células renais ou pulmonares de primates ou en células diploides humanas].

Con todo, a produción de vacinas en ovos de galiña, que era e aínda segue sendo o normal, aos poucos, está a ser desprazado polo desenvolvemento de cultivos celulares, que son máis económicas e rápidas, en caso dunha pandemia, como ocorreu co virus H1N1.

Nos últimos anos, diferentes institucións sanitarias do goberno de Estados Unidos, traballan no estudo de novas técnicas e de mellora dos cultivos celulares, aplicados ao estudo de virus, para poder obter vacinas mediante cultivos celulares, dunha forma moito máis sinxela e económica.

En lugar de huevos, la producción de vacunas a base de células utiliza líneas de células desarrolladas en laboratorios que son capaces de albergar un virus en desarrollo. El virus se inyecta en las células en donde se multiplica. Luego, se extraen las paredes exteriores de las células, se recogen, se purifican y se desactivan. Se puede producir una vacuna en cuestión de semanas. La vacuna contra la polio se produce actualmente usando el método a base de células.

Si bien ambos métodos pueden crear una vacuna igualmente efectiva, la producción a base de huevos está limitada físicamente a la disponibilidad de huevos especializados y, por sí sola, es posible que no pueda cubrir las rápidas demandas que tendría una pandemia de influenza a nivel mundial. Las vacunas a base de células ofrecen el potencial de aumentar rápidamente la capacidad de producción y salvar vidas:

– Para poder producir 300 millones de dosis de vacunas, la producción a base de huevos demandaría unos 900 millones de huevos. Ante la eventualidad de una pandemia de gripe aviaria, el número de aves podría reducirse comprometiendo la capacidad en la producción de las vacunas.

– Aunque los huevos son perecederos, las líneas de células se pueden conservar con seguridad y de forma indefinida, aumentando la capacidad para producir vacunas en poco tiempo si llegara a ocurrir una influenza pandémica.

– Las personas alérgicas a los huevos no pueden recibir vacunas producidas con los huevos de gallina pero se las puede inmunizar con la vacuna a base de células.

PandemicFlu

Segundo o investigador do Instituto Nacional de Investigación e Tecnoloxía Agraria e Alimentaria Gustavo del Real, o principal o problema para o traballo con cultivos celulares “é que non hai instalacións adecuadas para a fabricación de posibles vacinas con este sistema”, ademais de que “as mesmas terían que acoller a fabricación de dita vacina de forma masiva”.

Posteriormente é necesario un proceso de purificación, inactivación ou morte do virus, estudos de toxicidade e eficacia, cunha comercialización posterior, cuxo proceso en total, tárdase uns 6-7 meses.

Co Virus H1N1 acadouse obter a primeira vacina contra a gripe desenvolvida con cultivos celulares, grazas ao laboratorio Novartis. O cultivo sobre cultivos celulares, aforrou entre 1 e 2 meses de traballo, o que provocou a obtención dunha vacina en menor tempo.

Por certo, unha vacina que nos ensaios clínicos realizados en xullo de 2009, logrouse que de 100 persoas coa vacina, 80 mostraron unha resposta inmune sólida grazas á vacina co adxuvante MF59® contra o Virus H1N1. E o mellor de todo é só se necesitou dunha única dose para a inmunización.

De aí, que Novartis anunciase a produción da vacina, mentres os magufos, insistían en que o Virus H1N1 era unha fraude. Maldito descoñecemento científico.

A produción adoita ser unha actividade de alto risco e cun custo moi elevado para as empresas que o realizan, o que provoca que sexan poucas as institucións pública e empresas privadas, con fondos suficientes para as investigacións necesarias.

Debido á súa natureza como produtos biolóxicos, xeralmente hai problemas na súa produción, polo que adoita existir practicamente un ou dous produtores a nivel mundial, para a vacina de interese.

Noutras ocasións, o patóxena muta, polo que a vacina que se estaba producindo non servirá para nada, como ocorre coa vacina da gripe, que cada ano muta e a vacina é diferente ano a ano.

¿Que pasos seguíronse coa vacina do Virus H1N1?

A vacina da pandemia provocada polo Virus H1N1, logrouse producila nun tempo relativamente curto, xa que só foi necesario unas pouca cepa, que diferían con respecto á cepa normal da gripe estacional e deu o sinal de alarma. Grazas a iso, logrouse axilizar a produción.

Actividades en los centros colaboradores de la OMS

1. La identificación de un virus nuevo. Laboratorios de todo el mundo que forman parte de una red de vigilancia recogen sistemáticamente muestras de los virus de la gripe circulantes y las envían para su análisis a los Centros Colaboradores de la OMS para Referencia e Investigaciones sobre la Gripe. La primera etapa de la producción de una vacuna antipandémica empieza cuando uno de estos centros detecta una nueva cepa del virus que difiere considerablemente de las cepas circulantes y notifica de ello a la OMS.

El virus vacunal se cultiva en huevos porque se multiplica bien en ellos y porque los huevos se consiguen con facilidad.

2. Obtención de la cepa vacunal (el llamado virus vacunal). Primero que todo, el virus debe adaptarse para poder usarlo en la fabricación de una vacuna. Con el fin de que el virus se vuelva menos peligroso y aumente su capacidad de multiplicarse en huevos de gallina (el método de producción que emplean casi todos los fabricantes), se lo mezcla con una cepa estandarizada de virus de laboratorio y se dejan multiplicarse juntos. Transcurrido cierto tiempo, se forma un híbrido que por dentro contiene los componentes de la cepa de laboratorio y por fuera los de la cepa pandémica. Se necesitan unas tres semanas para obtener el virus híbrido.

3. Verificación de la cepa vacunal. El virus híbrido así obtenido tiene que someterse a prueba para comprobar que en verdad produce las proteínas exteriores de la cepa pandémica, que es inocuo y que se multiplica en huevos de gallina. Terminada esta etapa, que tarda más o menos otras tres semanas, la cepa vacunal se distribuye a los fabricantes.

4. Preparación de los reactivos para someter a prueba la vacuna (reactivos de referencia). Simultáneamente, los centros colaboradores de la OMS preparan sustancias estandarizadas (llamadas reactivos) que se facilitan a todos los fabricantes para que estos cuantifiquen el rendimiento vírico que están obteniendo y envasen las dosis correctas de la vacuna. Esta etapa tarda al menos tres meses y a menudo representa un cuello de botella para los fabricantes.

Actividades en las fábricas productoras de vacunas

1. Optimización de las condiciones de multiplicación del virus. El virus vacunal híbrido que se recibe de la OMS se somete en la fábrica a distintas pruebas para determinar las mejores condiciones que permitan su multiplicación en huevos. Esta etapa tarda aproximadamente tres semanas.

2. Fabricación de la vacuna a granel. Casi todas las vacunas antigripales se producen en huevos de gallina que tienen entre 9 y 12 días de fecundados. El virus vacunal se inyecta en millares de huevos, que luego se incuban durante dos o tres días para favorecer la multiplicación vírica. En ese punto, se extrae la clara de huevo, que contiene muchos millones de virus vacunales, y estos se separan luego de aquella. El virus parcialmente puro se destruye con sustancias químicas. Acto continuo, las proteínas del virus se purifican y se obtienen cientos de millares de litros de proteína vírica purificada que constituye el antígeno, es decir, el ingrediente activo de la vacuna. Se necesitan unas dos semanas para producir cada lote de antígeno, y cada pocos días se puede empezar la producción de otro lote. El tamaño del lote depende de la cantidad de huevos que se puedan obtener, inocular e incubar. Otro factor es el rendimiento por huevo. Se producen tantos lotes como sea necesario para obtener la cantidad necesaria de vacunas.

3. Control de la calidad. Esta etapa solo puede empezar cuando los laboratorios de la OMS proporcionan a los fabricantes los reactivos para las pruebas, según lo descrito anteriormente. Cada lote se somete a las pruebas y también se comprueba la esterilidad del antígeno a granel. Esta etapa tarda dos semanas.

4. Envasado y liberación de la vacuna. El lote de vacuna se diluye hasta alcanzar la concentración deseada de antígeno y el producto resultante se envasa en frascos o jeringas que son debidamente etiquetados. A continuación se realizan las siguientes pruebas:

* de esterilidad
* de confirmación de la concentración de proteínas
* de bioseguridad mediante pruebas en animales.

5. Estudios clínicos. En determinados países, cada nueva vacuna antigripal debe someterse a prueba en algunas personas para demostrar que funciona según lo previsto. Para ello hacen falta cuatro semanas como mínimo. En otros países esto puede ser innecesario porque se han efectuado muchos ensayos clínicos con las vacunas anuales similares y se da por sentado que la nueva vacuna antipandémica funcionará de manera parecida.

OMS

O futuro das novas vacinas: a vacina total.

Grazas ás novas técnicas en bioloxía molecular, están a acadarse importantes avances tanto no proceso de investigación de virus como no de produción das vacinas. Con coñecer as secuencias de ADN que codifican as proteínas de interese do virus ou da bacteria, lógranse vacinas recombinantes, producidas por péptidos modificados do ADN do patóxeno, para acadar unha inactivación do patóxeno dentro do organismo.

A introdución de proteínas do patóxeno producidas polo propio individuo, provocarán a activación do sistema inmune, activando o “efecto memoria” e a produción de novos anticorpos.

Desta forma, se logramos coñecer as secuencias de ADN do patóxeno de interese, podemos lograr vacinas multivalentes que nos sirvan para varios patóxenos emparentados e poder atacalos cunha mesma vacina. A vacina total.

É neste campo, cara a onde se está traballando na actualidade no mundo da inmunoloxía, ademais de lograr novas vacinas de mellor adquisición por parte do corpo humano, para evitar reaccións adversas e que sexan de mellor aplicación, como as relativas a vacinas inhaladas.

Un exemplo moi claro, témolo na loita contra a SIDA. Desde hai menos de 2 anos, están a lograrse importantes avances, grazas ao coñecemento das proteínas que forman a cápside do virión.

Até o momento, todos os procesos que se estaban levando para loitar contra a SIDA, fracasaban unha e outra vez ao descoñecer como estaban formado o virión, xa que o virus ten unha capacidade de mutación elevada, o que o fai moi variable. Con todo, coa codificación de determinadas proteínas, podemos lograr camiños seguros polos que avanzar.

Recientes investigaciones de un grupo investigadores de la Universidad de Harvard, ha logrado dar con 273 de las proteínas que “ayudan” al virus a propagarse por nuestro organismo. Es que el virus del SIDA, por sí solo, es incapaz de propagarse eficazmente. Para eso, necesita de las proteínas humanas. La lista descubierta es la más larga hasta el momento. En el pasado sólo se conocían 36 de esas proteínas.”Encontramos docenas y docenas de nuevas cosas que antes no estaban implicadas en la replicación del VIH”, señaló Stephen J. Elledge, uno de los investigadores de Harvard.

La técnica descubierta, permite eliminar, una por una, 21.000 de las proteínas en una línea celular humana. Infectando esas líneas celulares con el virus del SIDA los investigadores pudieron ver qué proteínas eran imprescindibles para el virus.

Neoteo

Hai que dicir que se saen estas noticias agora, débese aos avances e novas técnicas moleculares que se desenvolveron nestes últimos 5-6 anos.

A evolución en atopar novos mecanismos de ataque creceu exponencialmente nestes últimos anos, ademais do investimento de organismos públicos+farmacéuticas, xa que estas últimas son as únicas capaces de investir miles de millóns e que ao final, acábense tirando ao lixo.

Mesmo xa hai ensaios en proceso, como o desenvolvido polos hospitais públicos Gregorio Marañón, de Madrid, e o Clínic de Barcelona.

El modelo propuesto, basado en vectores del virus vacunal modificados genéticamente, ha sido probado en macacos y en un ensayo clínico de fase I en humanos. Asimismo, los autores han probado la viabilidad de su administración por vía respiratoria, con aerosoles, lo que facilitaría su uso en programas de vacunación en países en vías de desarrollo.

Como explica el investigador participante Mariano Esteban, del Centro Nacional de Biotecnología (del CSIC), en Madrid, el modelo utiliza antígenos modificados de VIH para fomentar la activación en el organismo de una respuesta celular y humoral contra el virus del SIDA. La clave del modelo son los vectores que emplea, los canales utilizados para introducir los antígenos en el organismo.

Esteban detalla el método empleado: “Utilizamos como vectores dos versiones modificadas del virus vacunal, usado como vacuna en la erradicación de la viruela. Se trata de los poxvirus MVA y NYVAC, que expresan cuatro antígenos modificados del VIH y que fueron administrados junto con ADN que expresa los mismos antígenos”. La descripción de estos vectores fue publicada en 2007 en la revista Vaccine, por el grupo de Esteban.

El primer ensayo del modelo fue probado en macacos y empleó antígenos de VIH y de SIV, el virus de inmunodeficiencia en simios del que deriva el VIH.

Según el investigador del CSIC, el experimento indicó, en un primer momento, que los vectores inducían una fuerte respuesta celular y activaban los linfocitos CD4+ y CD8+, claves en la defensa del organismo frente a patógenos.

“Esta respuesta del organismo de los macacos, enfrentada al SIV híbrido entre VIH y SIV, daba como resultado una alta protección frente a la
enfermedad”, añade Esteban.

Para desarrollar esta primera prueba en monos, los autores administraron primero dos dosis de ADN (semanas 0 y 4) por vía intramuscular. En las semanas 20 y 24 del experimento, inocularon en los animales los vectores de poxvirus por la misma vía.

El segundo experimento de este proyecto, que empleó las mismas dosis de vacunación que en los macacos, consistió en un ensayo clínico de fase 1 con 40 voluntarios sanos, realizado para demostrar la seguridad de los vectores vacunales y orientar la pauta de administración más adecuada para estudios posteriores.

El investigador del CSIC concreta los resultados obtenidos: “La administración de los vectores demostró una alta inmunogenicidad. Un 90% de los vacunados daban respuestas inmunes de células CD4+ y CD8+ específicas frente a los antígenos del VIH. Esta respuesta inmunológica del organismo se mantuvo durante al menos 72 semanas”.

MDZOL

De todos os xeitos, como mínimo serán necesarios uns 10 anos ata que exista algo factible, debido aos prazos necesarios para probalos sobre animais de laboratorio e sobre pacientes, no caso de que se atopase…digamos mañá.

De todos os xeitos, vaise no bo camiño.

Versión en Castelán da nova

Se che gustou a noticia, pódela votar en Bitácoras.

Written by ar

Xuño 8th, 2010 at 2:07 p.m.

En galego tamén se fai ciencia

without comments

A defensa do galego vai máis alá do seu emprego literario ou da reflexión lingüística. A defensa do galego inclúe tamén o seu uso cotián en todos os ámbitos da sociedade. En espazos específicos de investigación, hoxe en galego tamén se fai ciencia.

En galego tamén se fai ciencia from En galego tamén se fai ciencia on Vimeo.

En galego tamén se fai ciencia é unha campaña promovida pola Comisión Interuniversitaria de Política Lingüística

* Área de Normalización Lingüística da Universidade de Vigo
* Servizo de Normalización Lingüística da Universidade da Coruña
* Servizo de Normalización Lingüística da Universidade de Santiago

Máis información na ligazón “En Galego tamén se fai ciencia

Written by ar

Maio 31st, 2010 at 10:15 p.m.