Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘viaxes’ Category

Adeus José

without comments

“A viagem não acaba nunca. Só os viajantes acabam. E mesmo estes podem prolongar-se em memória, em lembrança, em narrativa. Quando o viajante se sentou na areia da praia e disse: ‘Não há mais que ver’, sabia que não era assim. O fim duma viagem é apenas o …começo doutra.”

Viagem a Portugal – José Saramago

José Saramago
Fotografía de Fundação José Saramago

José Saramago, Nobel da Literatura em 1998 e antigo Director Adjunto do Diário de Notícias, faleceu hoje aos 87 anos na sua casa na ilha espanhola de Lanzarote

Filho e neto de camponeses sem terra, JOSÉ SARAMAGO nasceu na aldeia de Azinhaga, província do Ribatejo, no dia 16 de Novembro de 1922, se bem que o registo oficial mencione, como data do nascimento, o dia 18.
Seus pais emigraram para Lisboa quando ele não perfizera ainda dois anos de idade.
A maior parte da sua vida decorreu portanto na capital, embora até ao princípio da idade madura tivessem sido numerosas, e às vezes prolongadas, as suas estâncias na aldeia natal.

Fez estudos secundários (liceal e técnico) que, por dificuldades económicas, não pôde prosseguir. No seu primeiro emprego foi serralheiro mecânico, tendo exercido depois diversas outras profissões: desenhador, funcionário da saúde e da previdência social, tradutor, editor, jornalista.

Publicou o seu primeiro livro, um romance (Terra do Pecado), em 1947, tendo estado depois largo tempo sem publicar, até 1966. Trabalhou durante doze anos numa editora, onde exerceu funções de direcção literária e de produção. Colaborou como crítico literário na revista Seara Nova. Em 1972 e 1973 fez parte da redacção do jornal Diário de Lisboa, onde foi comentador político, tendo também coordenado, durante cerca de um ano, o suplemento cultural daquele vespertino. Pertenceu à primeira direcção da Associação Portuguesa de Escritores e foi, desde 1985 a 1994, presidente da Assembleia Geral da Sociedade Portuguesa de Autores. Entre Abril e Novembro de 1975 foi director-adjunto do jornal Diário de Notícias.

A partir de 1976 passou a viver exclusivamente do seu trabalho literário, primeiro como tradutor, depois como autor. Em Fevereiro de 1993 passou a dividir o seu tempo entre a sua residência habitual em Lisboa e a ilha de Lanzarote, no arquipélago de Canárias (Espanha).

Morreu José Saramago e Diario De Noticias

José Saramago – Onde está então a democracia?

Excelente fala de José Saramago, denunciando as grandes corporações.

Informe Semanal. “El viaje de Saramago”

22-11-2008Informe Semanal hace un recorrido por la vida de Saramago, Premio Nobel de Literatura. El escritor, que acaba de superar una grave enfermedad, ha encontrado tiempo para escribir su último libro, “El viaje del elefante”, que podemos encontrar ya en las librerías. El programa se ha desplazado a Lisboa y a los lugares imprescindibles de Saramago, que nos aconseja con sabiduría, una vez más, “que nos dejemos llevar por el niño que fuimos” (22/11/2008).

Informe Semanal. ’El viaje de Saramago’

Written by ar

Xuño 18th, 2010 at 3:19 p.m.

O día no que Galicia sentiu celos de Australia

without comments

No ano 2002, o litoral galego recibía toneladas de chapapote producido pola inoperancia do Goberno Autonómico e Estatal polo afundimento do Prestige. Para atraer aos turistas e mostrarlles que Galicia era algo máis que chapapote, o goberno autonómico da época, ideou unha campaña turística denominada “Galicia Viva”.

Até aquí nada estaría fóra do normal, salvo porque nesa campaña, Galicia sentiu celos de Australia.

O anuncio de Galicia “Viva” de 2003 feito para mitigar o efecto nefasto do Prestige incluía no apartado de grandes lonas para fachadas de Madrid e Barcelona, así como en anuncios a toda páxina e en cor en xornais de tirada nacional, unha paisaxe boscoso fotografado ese mesmo ano.

O problema é que se trataba dun eucaliptal (Eucalyptus globulus), que é o monocultivo dunha planta invasora introducida durante o Franquismo co apoio das celulosas e que afecta gravemente aos ecosistemas galegos.

A principios de agosto, en lo más crudo de los incendios en Galicia, un vecino llamaba a una radio para denunciar lo que a su entender era una de las claves de la catástrofe: «Han sembrado los montes de árboles de dinero rápido y lumbre fácil». ¿Qué quería decir con esto?

Pues lo que muchos critican en Galicia y en el resto del España: que gran parte del territorio no está tapizado de bosques auténticos, sino de apretadas plantaciones de especies comerciales con poca biodiversidad y propensas a los fuegos. Más del 70% de la superficie forestal gallega está poblada por el eucalipto azul australiano (‘Eucaliptus globulus’) y pinos como el de Monterrey (‘Pinus radiata’), originario de California y usado en todo el mundo por su rápido crecimiento.

Galicia fue pionera en el siglo XIX en la entrada del eucalipto en España. Pero aquellas primeras siembras fueron casi una anécdota. El gran proceso de ‘australinización’ gallega se aceleró a partir de los años 40 y 50, cuando el Gobierno de Franco buscó nuevos rendimientos para un medio rural que se despoblaba. A las plantaciones en Extremadura, Huelva, Asturias y Galicia siguió la creación de fábricas de celulosa, pues la pasta de papel es el mejor destino para el eucalipto. La papelera de Ence se inauguró en Pontevedra en 1957 y hoy es el primer productor europeo y el segundo mundial de celulosa de eucalipto.

El Mundo

A resposta contra a cagada, non se fixo esperar, con decenas de chamadas e artigos en periódcios para protestar por mostrar esta paisaxe “tan natural” dunha especie invasora e que está a acabar coa paisaxe tradicional de Galicia de Carballos (Quercus robur) e Castiñeiros (Castanea sativa).

«Galicia viva»: canguros vivos

EN LAS ÚLTIMAS semanas, diferentes medios de comunicación dan cabida en sus páginas a una campaña de publicidad institucional que trata de promocionar el turismo rural en Galicia bajo el lema «Galicia viva, sensaciones vivas». Una de las fotografías más difundidas llama especialmente la atención por que muestra una casa -presumiblemente de turismo rural- en el medio de un mar de color verde. Si uno se detiene unos segundos sobre la fotografía ve con estupor que se trata de una plantación de eucaliptos. Desde luego, la campaña produce sensaciones , pero de espanto.

Vamos a ver, ¿alguien se puede imaginar una campaña de promoción de nuestra tierra mostrando una granja de avestruces o de nuestra gastronomía mostrando un plato de canguro? No. Pues eso es ni más menos lo que nos muestra esa foto, un cultivo de una especie australiana utilizada para fines industriales. Evidentemente se puede argumentar que la foto muestra la realidad, pero yo no he visto campañas que traten de promocionar el turismo mostrando los barrios más abandonados de nuestras ciudades ni, dicho sea de paso, los efectos del chapapote en nuestras costas por impresionantes que pudieran ser las imagenes. La pregunta es evidente: ¿por qué esa foto? ¿por qué no muestras de nuestros bosques autóctonos, de la fraga del Eume, de los Ancares, del Courel, en donde por cierto también hay alojamientos de turismo rural?

La respuesta es clara. Bajo esta anécdota, aparentemente sin importancia, hay una cuestión de fondo que sin darse cuenta nos muestran los responsables de la campaña, que es la nula consideración que para ciertos sectores del país tiene nuestro patrimonio biológico. Eso sí lo refleja la fotografía; es una cuestión de cultura y de sensibilidad, y lamentablemente esto no es tan común. Vivimos en una latitud que posibilita que nuestros bosques estén dominados por robles, abedules, etcétera, árboles de hoja caduca que conforman un paisaje con mil caras a lo largo del año. Las formas, los colores, los paisajes cambian; disfrutamos con las estaciones y exigimos que esa sea la seña de identidad de nuestra tierra y no un paisaje estático del que sólo el fotógrafo podría decir en que estación del año se hizo la foto. ¿Tan difícil es entenderlo?

Termino ya. En los últimos días me han llamado varios compañeros sorprendidos por la citada fotografía, que al parecer es motivo de comentarios jocosos en distintos centros de investigación de nuestro país; también me consta que sirve de ejemplo negativo en algunas aulas universitarias. Me he comprometido, y cumplo con estas líneas, a solicitar públicamente que la foto se complete con la presencia de un hermoso canguro vivo que sin duda atraerá más el turimo. Así esa estampa gallega quedaría completa.

Javier Guitián, Coordinador del Departamento de Botánica de la USC

Ateliê Geográfico
El Mundo

Xogando cos cartos da Natureza

without comments

No ano 1900 o británico Albert Fuller Ellis, chegou a Nauru para comezar coa explotación dos Fosfatos na pequena illa do pacífico de Nauru (a illa ocupa o que ocupa un aeroporto dunha gran cidade). Desde entón, Nauru unha pequenísima illa, con apenas agricultura, puxo as súas esperanzas na minería dos fosfatos. Co paso do tempo, veuse que se trabucaron.

Landing: Final Approach Nauru island
Fotografía de tgerus en Flickr

Fai preto de 200 anos, o capitán dun barco inglés descubriu este lugar e chamouno “Pleasant“, que significa agradable. Despois de que alguén levase un anaco de madeira e caese en mans dun químico, o químico determinou que a illa podería ser moi valiosa debido ao fosfato.

Cando en 1906 creouse a Corporación de Fosfatos de Nauru, Nauru converteuse nun dos maiores produtores de fosfatos do mundo. Por mor da I Guerra Mundial, Nauru convértese en territorio británico de ultramar e a compañía pasa a mans do británico.

Nauru - 076.jpg
Fotografía en Flickr de Christopher Robbins

Coa chegada das correntes independentistas en 1967, Nauru logra a súa independencia da metrópole e a súa independencia económica ao comprar a compañía dos Fosfatos.

Nauru - 099.jpg
Christopher Robbins

Grazas ás vendas dos fosfatos, os nauruanos pasaron a recibir de forma gratuita, ou por unha cota simbólica, vivenda, electricidade, auga, teléfono e servizo médico. A educación tamén era gratuíta e o goberno adoitaba custear as custosas escolas particulares no estranxeiro. Todo un paraíso fiscal na década dos 90. Con todo na actualidade, necesitan importar de Australia a maioría dos alimentos (incluíndo a auga potable) e a poboación sofre graves problemas de saúde.

O 30% dos maiores de 25 anos e o 50% dos maiores de 50 sofren diabetes debido aos cambios nos modos de vida (a segunda maior taxa de diabetes do mundo), cunha redución da esperanza de vida, até os 49 anos, ademais de que a capacidade de carga da illa, non dá para máis e non é suficiente para as máis de 10.000 persoas que viven en 21 quilómetros cadrados.

Nauru - 013.jpg
Christopher Robbins

A independencia financeira foise ó carallo cando o seu goberno decidiu colocar os beneficios (máis de 1.000 millóns de dólares) nun fideicomiso do mercado asiático.

Coa chegada das crises asiáticas, os malos investimentos do fondo, converteron a Nauru, un pequeno país que era bastante rico, a pasar á “pobreza” e cunha poboación enferma, cuns depósitos de fosfatos que están a piques de acabarse e cunha débeda externa de máis de 140 millóns de euros, para un país que non ten outros recursos.

O caso de Nauru garda moitas similitudes con Islandia e a súa aposta nos bancos, que fixo que hai pouco Islandia pasase de ser un dos países máis avanzados, condicións sociais e riqueza…. pasase á banca rota.

Posiblemente o caso de Nauru, tamén poida servir a moitos outros países que apostan pola explotación das súas riquezas naturais como advertencia de que todo chega ao final, incluídas as riquezas naturais que parecen inesgotables.

Máis información en 123456 7

Written by ar

Decembro 17th, 2009 at 7:29 p.m.

O Pobo das 2 provincias, 3 ríos e 4 concellos

without comments

Dos máis de 30.000 núcleos de poboación, dos que dispón Galicia, hai un moi peculiar, situado entre as provincias de Lugo e Ourense, chamado Os Peares. O pobo coñecido nos últimos meses, por ser no lugar onde pasou a súa infancia novo Presidente da Xunta, ten outras peculiaridades como que se atopa dividido entre 2 provincias, 3 ríos e 4 concellos.

Os Peares

Punto natural de inicio da Ribeira Sacra (a uns quilómetros atopámonos nos canóns do Sil); Os Peares, ben podería ser un único pobo, aínda que a orografía galega, fan deste pobo un auténtico barullo.

Estando no país do mil ríos, non poderían fallar no pobo, que dá lugar á desembocadura do Bubal e do Sil, no Miño. Desta forma, provocan unha auténtica barreira fluvial que dividen o pobo en 7 partes ou barrios, repartidos entre os concellos de Carballedo e Ferreira de Pantón pola parte lucense e entre A Peroxa e Nogueira de Ramuín pola parte ourensá.

O pobo coñecido polo seu encoro e a estación de ferrocarril

Dous dos trazos de identidade que distinguen a este pobo, é a existencia do encoro de Os Peares, feito en 1947, converteuno nun dos encoros máis grandes de Galicia e un da de máis altura de toda España.

Embalse Os Peares
Fotografía de nuberu_na

A súa estación de tren (na actualidade cun número reducido de viaxeiros) foi na súa época unha das de maior apoxeo da provincia e é moi coñecida por todos os afeccionados aos trens, así como entre os traballadores de Renfe, coa súa ponte metálica da escola de Eiffel sobre o Río Miño.

Estación de Os Peares (Ourense)

Os Peares, julio 2007-7
Fotografía de parroquial

Anécdotas dunha vida entre dúas provincias.

Un dos problemas máis graves, xorden á hora da atención sanitaria. Os pacientes que viven na parte lucense, teñen que desprazarse a Monforte de Lemos, en lugar de Ourense, que está á mesma distancia e cunhas comunicacións mellores, o que provoca que a ambulancia que vaia a atender ao paciente, teña que ser desa provincia, aínda que exista outra máis preto, pero non pode ir á emerxencia por estar noutra provincia.

Cun simple desprazamento duns metros, podemos estar noutro concello e outra provincia. O simple de feito de ir á farmacia ou ao supermercado, fai que sexa necesario o cruzar unha provincia, a pesar de atoparse a uns metros.

Para chamar a Os Peares hai que chamar co prefixo de Ourense.

A pesar de estar divididos, se é necesario chamar a unha persoa que viva na parte lucense, é necesario marcar o prefixo de Ourense (988) en lugar do de Lugo (982) e o mesmo coa educación infantil, para os escasos nenos que quedan no pobo que teñen que acudir a Nogueira de Ramuín.

Para solucionar algúns destes problemas, hai uns anos, creouse o Consorcio local de Os Peares, para tentar solucionar os múltiples problemas que teñen os veciños. Por exemplo para moitos trámites administrativos, os veciños da parte lucense necesitaban desprazarse 100 quilómetros para chegar a Lugo, en lugar dos 20 que os separan de Ourense.

Con todo, o citado consorcio, debido ás disputas veciñais non está a funcionar como debería.

Máis en La Región El PaísVialia

Written by ar

Decembro 6th, 2009 at 5:31 p.m.

Corea del Norte por Eric Lafforgue

without comments

Corea del Norte, o país máis pechado do mundo, fotografado por Eric Lafforgue para National Geographic ó longo de diferentes viaxes ó país comunista.

As fotografías son un claro exemplo da situación do país (estradas sen coches…), a pesar dos censores que ían cos fotógrafos.

Se queres ver máis fotografías sobre Eric, podéis visitar su flickr

Néboa sobre Pyongyang

Foggy times in Pyongyang North korea

Parando ó home inexistente

Stopping the Invisible man - Pyongyang DPRK 북한

North Korea highway

At the end of the road: the momified body of the Great Kim Il Sung, the eternal sunshine of North Korea

North Korean highway - DPRK

Crossing a highway - North korea

Vida no rural

Life in the countryside - North Korea

In the countryside North Korea

¿Morrendo de fame ou xardinería?

Starving or gardening? North Korea

Mosaico

Turn the page! North Korea

Arirang in Pyongyang North Korea

Baile

8pm: 100 000 dancers at the giant ball

Cementerio de los mártires de la revolución

Cada día, centos de persoas, nenos, homes, mulleres, soldados veñen a visitar este lugar.

Revolutionary Martyrs cemetery Pyongyang North Korea

Soldado Norcoreano

North Korea soldier

Memorial de Kim Il Sung

Kim Il Sung Kumsusan memorial Pyongyang North Korea

Kim Il Sung statue - North Korea

Kim Il Sung Pyongyang - North Korea

Silencio

Shut Up! North Korea 북한

Todas as fotografías, pertencen a Eric Lafforgue

Cerimonia da apertura da fronteira entre India e Pakistán

without comments

Todos os días, xusto antes do solpor, as forzas de seguridade da fronteira indo-pakistani de Attari/Wagah reúnense para realizar unha cerimonia duns 20 minutos.

O teatro militar da pechadura de fronteira, converteuse nunha autentica tradición patriótica, ata o punto que se construíron gradas para recibir aos centos de asistentes que a diario desprázanse á fronteira, a 30 km de Amritsar. O show é tal, que na porta hai todo tipo de tinglados con palomitas, refrescos, recordos do evento, etc.

Cerimonia da apertura da fronteira entre India e Pakistán, narrada por Michael Palin para a BBC. (En Inglés)

Written by ar

Agosto 15th, 2009 at 12:16 a.m.