Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘política’ Category

Milleiros de persoas na marcha pola sanidade pública galega

without comments

Menor asistencia da agardada na marcha pola sanidade pública galega na cidade de Vigo na que se pediu a berros a dimisión da conselleira Pilar Farjas pola “política de privatizacións” que realiza a Xunta. Segundo a Policía Local e organizadores coinciden con case 10.000 persoas participaron na marcha, nada que ver coas máis de 40.000 da manifestación en Marzo do 2010. (Faro de Vigo fala de 3.000 persoas unha cifra moito máis aproximada á realidade)

A marcha partiu ás 20.00 horas da rúa Pizarro, fronte ao hospital Xeral, e tras percorrer a praza de España, Gran Vía, Urzáiz e Colón, culminou ante a sede administrativa da Xunta, na praza da Estrela. Encabezada por unha pancarta coa lema “SOS Sanidade Pública en Perigo, non á privatización'”, na manifestación participaron algúns líderes políticos como o alcalde vigués, Abel Caballero, ou o portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez.

Tamén os sindicatos representados nos comités dos diferentes centros sanitarios de Vigo; agás o sindicato Médico que decidiu absterse e diferentes coletivos da defensa da sanidade pública galega en especial os da ría viguesa.

Privatización do Novo Hospital.

Os manifestantes, reclamaban a non privatización do novo hospital vigués, que se comeza a construir en Beade, ademáis da recuperación do proxeto do hospital oncolóxico do Meixueiro e os módulos de investigación clínica do novo hospital.

O novo hospital de Vigo, inicialmente planificado durante o bipartito supuña un custe de pouco máis de 450 Millóns de Euros e case 1.500 camas.

O novo proxecto do governo Feijóo, supón a replanificación do proxecto, ó só ter 900 camas e un custe de 1.800 millóns de euros; no que se inclúe a concesión durante 30 anos dos servizos de lavandería, cociña e limpeza a empresas privadas, ademáis do peche dos hospitais Xeral, Nicolás Peña e Cíes.

Vídeo do BNG na Manifestación

Written by ar

Outubro 27th, 2011 at 9:50 p.m.

Conxeladas as axudas á Investigación en Galicia

without comments

Seguindo a política redución de Gasto que leva aplicando a Xunta de Galicia, acábase de anunciar a conxelación de novas axudas á investigación en Galicia e a redución dos programas de investigación actuais.

O pasado martes 14 de Xuño, na Secretaría Xeral de Universidades da Xunta de Galicia, explicouse aos vicerreitores das tres universidades galegas, que xa se atopan transferidas as competencias en materia de Investigación desde a Consellería de Industria e desde a Consellería de Educación (Secretaria Xeral de Universidades).

Ao mesmo tempo, nesa mesma reunión, informouse aos vicerreitores de investigación sobre as previsións da Xunta no referido ás convocatorias que se esperan realizar ao longo de 2011.

Estas previsións resúmense en cinco puntos segundo o comunicado a Vicerreitoría de Investigación da USC; sendo o punto cinco o clave:

1 – Consolidación de grupos. Estase a resolver a recente convocatoria de grupos, e esperan sacar unha nova convocatoria de grupos este ano para ‘grupos preconsolidados’.

2 – Sairá unha convocatoria de contratos predoutorais (posiblemente a principios de Xullo), dentro do plan I2C, que substitúe ao antigo plan INCITE.

3 – Sairá unha nova convocatoria para estancias, pero só para os contratados María Barbeito e Anxeles Alvariño.

4 -Sairán as prórrogas dos programas Parga Pondal, Isabel Barreto e María Barbeito correspondentes ao anterior plan INCITE 2006-2010.

En concreto, a Consellería de Educación comprometeuse onte ao financiamento da consolidación, durante tres anos, de todos os investigadores do programa Parga Pondal contratados polas tres universidades galegas.

Segundo o comunicado da Xunta

“A Consellería de Educación anunciou que financiará durante tres ano a aqueles investigadores procedentes do programa Parga Pondal, e que estean contratados de xeito estable polas universidades galegas. Vázquez Abad sinalou que estas axudas supoñen un investimento de 1.118.000 non ano 2011 para a consolidación de 26 investigadores que levan contratados desde ou 1 de xaneiro de 2010 ata ou 1 de xuño do presente ano. Cómpre destacar que 4 destes están contratados pola Universidade dá Coruña; 6 pola de Vigo; e 16 pola de Santiago de Compostela.”

5 – Non se convocarán novas axudas para proxectos de investigación, nin axudas para agrupacións estratéxicas, nin contratos posdoutorais, nin de tecnólogos.

É este último punto, o que máis ou menos se esperaba pero non desta forma, cunha conxelación total ás novas axudas á investigación, xa que había a esperanza de que se convocase algunhas novas axudas.

Algo parecido ocorreu co programa Manuel Colmeiro, creado polo Bipartito e no que se anunciou recentemente que só se manterían un total de 15 prazas, moitas menos das que existían. A argumentación da Dirección Xeral de I D, é que o anterior goberno bipartito sobredimensionou os seus programas de recursos humanos.

Xa no mes de Decembro, os investigadores das Universidades galegas concentráronse ante todas as sedes da Xunta en Galicia para protestar por devandita situación

Written by ar

Xuño 21st, 2011 at 6:59 p.m.

Borrador da Nova Lei de Montes de Galicia

without comments

A Xunta acaba de dispoñer a disposición pública o borrador da Nova Lei de Montes de Galicia. Pódese descargar dende esta ligazón ou vendo o arquivo a continuación.

Borrador_Lei_de_Montes_de_Galicia

Written by ar

Xuño 17th, 2011 at 2:18 p.m.

O que lles agarda ós Santiagueses coa chegada de Conde Roa

without comments

Written by ar

Maio 24th, 2011 at 8:11 p.m.

A oposición portuguesa leva a Portugal perante o FMI

with 2 comments

Toda a oposición votou contra as medidas, ao non as tomalas en serio porque é cuarto plan económico desde 2005 e o considerar que as presentaron antes en Bruxelas ca en Lisboa. O Goberno actual de Sócrates estaba moi queimado con subidas de taxas, conxelación de salarios, folgas de profesores e de médicos… por non falar dun déficit que seguen sen poder baixalo e un paro en niveis históricos do 11% cando o normal para eles era un 4-5%.

A saída de Sócrates estaba cantada desde o día que gañou as eleccións en 2009. Desde entón estivérono puteando por cada medida (moitas delas de recorte duro) que tomou.

O debate actual do PEC e que provocou a dimisión de José Sócrates, é o quinto debate deste tipo que hai na Asemblea de República dende 2009, con Portugal ao bordo da intervención (e a débeda pública en niveis históricos) e sendo salvadas as votacións de forma moi moi xusta porque a última hora chegan a algún tipo de acordo ou pola abstención dalgún grupo “polo ben do país”.

É moi chocante ver como o BE ou o PCP prefiren a intervención do FMI e da UE ás medidas tomadas en Portugal, que dentro do malo, son infinitamente mellores do que pode ser unha intervención económica coa situación de Portugal. Quen o diría, Marxistas votando xunto cos liberais para pedir a intervención do FMI.

Partidos de esquerdas que na teoría deberían de ver polos intereses dos portugueses, especialmente dos máis desfavorecidos. A oposición así o quixo negándose ao PEC, que aínda que son medidas moi duras non son nada en comparación co que pode pedir o FMI.

Na comparecencia que acaba de facer, responsabilizou da situación á oposición por non propor medidas e por preferir o interese propio a preferir o interese nacional.

Num discurso pautado por recados à oposição, José Sócrates demitiu-se este noite do cargo de primeiro-ministro. Numa curta declaração Sócrates afirmou que a crise política dos últimos dias era perfeitamente “evitável” e “inoportuna”.

O ainda primeiro-ministro descreveu um “cenário lamentável”, aquilo que se passou hoje na Assembleia da República.

“Hoje todos os partidos da oposição rejeitaram as medidas que o governo propôs para evitar que Portugal recorresse à ajuda externa. E fizeram-no sem apresentar alternativas à negociação. A oposição tirou ao governo todas as condições para continuar a governar”, acrescentou.

O primeiro-ministro demissionário alertou para as consequências “negativas” de um programa de ajuda externa “para as pessoas, para as famílias e para as empresas”, e disse que foi exactamente essa a sua luta que tem vindo a travar “há vários meses”.

Sócrates reiterou que até ao “último minuto” mostrou total disponibilidade para negociar com os partidos o novo pacote de medidas da austeridade.

“Fiz inúmeros apelos à responsabilidade e pedi a todos [os partidos] que pensassem duas vezes no que iam fazer. Lamento que tenha sido o único a fazer esse apelo e lamento ainda mais que nenhuma outra força política tenha respondido a esse apelo”, declarou José Sócrates na sua comunicação ao país.

“Calculismo político” e “sofreguidão do poder” explicam esta crise

Claramente direccionado para o PSD, José Sócrates responsabilizou o principal partido da oposição pelo cenário de crise política que levou à sua demissão acusando os sociais.-democratas de “calculismo político” e “sofreguidão pelo poder”.

“As dificuldades das famílias ficaram reféns do calculismo político (…) Esta crise política, neste momento, tem consequências gravíssimas sobre a confiança que Portugal precisa de ter junto das instituições e dos mercados financeiros”, advertiu.

“Quando o Estado Português precisa de ter uma voz forte na Cimeira Europeia, há quem não hesite em enfraquecer irremediavelmente as instituições portuguesas, e quando o interesse nacional deveria estar acima de qualquer outro interesse, há quem não hesite em colocar o interesse partidário acima do interesse nacional”, disse, aumentando o tom das suas críticas à oposição.

Tal como era já esperado, num cenário de eleições antecipadas, José Sócrates anunciou que será candidato às próximas legislativas.

“Irei submeter-me à vontade dos portugueses. Tenho confiança na energia, na vontade e na capacidade dos portugueses. Eu confio em Portugal”, finalizou Sócrates.

O resumo do que aconteceu pode facerse desta forma:

Señores da UE e do FMI, veñan o noso rescate porque o señor Sócrates é un pailán e nós non queremos manexar a economía de Portugal.

Como de súpeto, o novo goberno non estará até verán e que as divindades apiádense dos portugueses que falla vailles facer.

Written by ar

Marzo 24th, 2011 at 12:06 a.m.

Contra a conspiración do petróleo de Libia

with 3 comments

Como parece que hai certa polémica pola intervención das potencias estranxeiras co amparo da ONU en Libia contra Gadafi, sería bo facer unhas consideracións para evitar conspiracións infundadas, especialmente as que se refiren ó petróleo e que xa ven unha man negra.

Convén lembrar que nesta ocasión, hai unha diferencia moi moi grande con respecto ás intervencións de Kosovo ou Iraq no 1999 e 2003, respectivamente. Naquelas intervencións, a OTAN e os Estados Unidos respectivamente, actuaron sen a lexitimidade da ONU.

Nesta ocasión, hai unha gran diferencia, xa que o Consello de Seguridade da ONU lexitima a intervención (resolución 1973) e prohibe expresamente o emprego de tropas terrestres.

É moi interesante ver que a devandita resolución, non recibiu ningún voto contrario, dos países con dereito de veto como Rusia e China, os países máis contrarios á intervención (tanto Rusia coma China, teñen a Libia como un bo cliente para a venda de armas e a inversión estranxeira) que se decidiron abstiver da votación (ó igual que Alemaña, que non ten bos recordos das intervención e non está a cousa para meterse nesto, tendo en conta que hai eleccións rexionais en nada).

Outros dos países que se abstiveron foron, India e Brasil, que xunto con Rusia e a China, forman os BRIC. Como ven conta Jordi Pérez, ós BRIC non lles interesa a intervención pero tampouco lles interesa a non intervención, xa que lles interesa levarse ben con todos os países, especialmente os africanos.

2. Por qué cinco países se abstuvieron. China y Rusia tienen poder de veto en el Consejo de Seguridad. Hasta el jueves se temía que lo usaran -aunque cada vez se emplee menos (lo que dice mucho a favor de la llamada comunidad internacional). Estos dos países tienen miedos similares: a China no le gusta que se viole la soberanía de otros países porque saben que un día les puede pasar a ellos por el Tíbet o Taiwan. Rusia se lleva bien con Gadafi; si le echan, pueden perder un aliado.

India y Brasil siguen el camino chino y ruso. Son dos potencias emergentes y por ahora prefieren la no intervención y, al menos en el caso de Brasil, no se lleva mal con Libia (el régimen liberó días antes a un periodista brasileño que a uno iraquí del Guardian, detenidos juntos). Alemania tiene razones distintas: por su historia, no le gustan las aventuras militares. Además, dentro de diez días hay elecciones en tres estados importantes. Su intervención en Afganistán ya es impopular. El gobierno podía no querer arriesgar más.

http://www.obamaworld.es/2011/03/18/que-puede-salir-mal-en-libia-y-por-que-hay-que-ser-optimistas/

Por outra banda, os contrarios á intervención, ven a fantasma de Iraq co petróleo. Non neniños, nesta ocasión o petróleo non é o importante.

A produción petroleira de Libia, aínda que é importante, só representa o 2% da produción mundial (o 18º produtor mundial) a diferencia de Iraq o 12º produtor, pero que contén o 10,7% das reservas mundiais e con aceso a outros produtores, así como ó gas e cun crucial papel estratéxico na zona (Libia non ten ese papel).

Se non fora suficiente, ás empresas estranxeiras non lles interesa a intervención na Libia, xa que as empresas estranxeiras teñen moi boas relacións con Gadafi (a fortuna da familia Gadafi, baséase nos cartos do petróleo e das axudas económicas das empresas estranxeiras para operar no país) e operan dende fai moito tempo en Libia, con bos resultados e o seu futuro sería moi incerto no canto de que triunfara unha revolución.

Protagonistas extranjeros

Las empresas petroleras internacionales importantes que operan en Libia incluyen a Eni, StatoilHydro, Occidental Petroleum, OMV, ConocoPhillips, Hess Corp, Marathon, Shell, BP, ExxonMobil y Wintershall, una subsidiaria de la empresa química BASF.

Más del 85% de sus exportaciones de crudo van a Europa, mientras que cerca del 13% va hacia Asia. Alrededor del 32% del crudo libio llega a Italia, 14% a Alemania, 10% a China y Francia, y 5% a Estados Unidos.
http://www.informadorpublico.com/politica_carne.html

La Repsol tiene al Gobierno libio en su junta directiva. A Libia le han vendido todo el armamento que requirió el tirano. Muammar Gadafi es el operador de inmigración de la UE, con procedimientos brutales.

Aporrea

Libia no mueve petróleo especialmente a USA, sino a Italia (30%) y en menor medida a Alemania (13%). El primer país se ha mostrado más bien reacio a entrar en guerra, el segundo directamente se ha abstenido en la votación del Consejo de Seguridad. Brasil y China, que importan entre ambos un 13%, también se han abstenido. Esto nos dice que, muy probablemente, el “coge el petróleo y corre” no está siendo un factor decisivo para la decisión de nadie.

http://politikon.es/inteligenciacolectiva/2011/03/18/libia-y-el-petroleo/

É especialmente curioso o caso de Italia, país contrario á intervención (pola conta que lle trae)

La compañía de gas y petróleo ENI tiene en Libia su principal productor de petroleo, 250 mil barriles por día (el 15% de la producción del país), tiene proyectos de inversión en 20 años por 19.680 M. de Euros en Libia,país del que procede el 13% de su producción, que alcanzaría el 23% y el 30% de gas. La razón, las inversiones de Gadafi iban a pasar del 2% actual (5.500 M. de Euros) al 10%.

La LIA Junto con el Banco Central de Trípoli tiene una participación del 7,4% (2.800 M. de Euros) en el grupo bancario italiano Unicredit.

Finmeccanica S.p.A. es el segundo grupo industrial italiano, desarrolla sus actividades principalmente en los sectores de la Aeronáutica, Helicópteros, Espacio, Electrónica de Defensa, Sistemas de Defensa, Energía y Transporte. Y su 2% (100 M. de Euros) pertenecen a Gadafi, a cambio de contratos a dicha empresa valorados en 247 millones y es candidata nuevas licitaciones.

¿Y nuestros “amigos” de Fiat? En 1977, Libia acudió al rescate de dicha compañía y compró 15% de sus acciones a través de Libyan Arab Foreign Investment Company (LAFICO), en 1986 LAFICO vendió su participación. En 2002, con la multinacional italiana de nuevo en crisis, el fondo soberano volvió hacerse con otro 2%. Actualmente, su participación está ligeramente por debajo de ese porcentaje. Gadafi tiene el 7,5% de las acciones del club de futbol Juventus de Turín, también perteneciente a la familia Agnelli, valoradas en 16 M. de Euros. Dicha inversión se realizó en 2002 a través de la compañía LIA.

Para hacernos una idea del dinero que Gadafi tiene en Italia, este es el quinto inverson individual por volumen de negocios en la bolsa de Milán… ¿Ahora nos explicamos muchos retrasos en muchas decisiones respecto al tirano libio?

http://foroereivecoespana.wordpress.com/2011/03/17/el-dinero-de-gadafi-en-italia/

Así que meus queridos amigos, sexamos serios e deixemos a conspiración do petróleo na Libia.

Written by ar

Marzo 20th, 2011 at 2:17 a.m.

Puigcercós e as provincias

with 2 comments

Hoxe na ronda de declaracións demagóxicas de toda elección, temos as declaracións demagóxicas de Joan Puigcercós, candidato de ERC ó Parlament de Catalunya no que conta que mentras en Catalunya ten un déficit fiscal, en Andalucía non paga impostos nin “Deus”

“El régimen tributario español esta yendo en contra de las empresas catalanas. Cada día cuántos empresarios de Cataluña tienen en su casa instalado a un inspector de Hacienda cuando Madrid es una fiesta fiscal y en Andalucía no paga ni Dios”, ha afirmado en un mitin en La Seu d’Urgell (Lleida) ante 200 personas.
El candidato ha reprochado al Estado que el mensaje sistemático que lanza a Catalunya es que algunas comunidades autónomas tienen “privilegios” que se fundamentan en el esfuerzo fiscal catalán, que nunca se ha visto recompensado. En este sentido, ha recordado a CiU que su partido reclama el concierto económico desde 1993 porque ya entonces ERC criticaba que el Estado es “moroso” cuando se trata de pagar a Catalunya. “Hacemos un esfuerzo fiscal y luego nos maltratan con nuestro dinero”, ha lamentado.

La Vanguardia

Polo que parece o señor Puigcercós, volta coa matraca de que os Andaluces non fan nada e que son pobres porque queren.

O señor Puigcercós non recorda que se Catalunya e Madrid son comunidades ricas e coas melloras empresas, débese a que esas comunidades teñen condicións moi vantaxosas con respecto ás outras. En Galicia sabémolo moi ben, xa que a Enerxía que producimos tributa en Madrid e Barcelona, no canto de tributar en Galicia, que é onde se produce.

E xa non falemos dos privilexios históricos que tiveron os Cataláns, en materia de téxtil e co proteccionismo no algodón, xa que cando o liño veu a menos, os galegos non puideron importar algodón, para non foderlle o negocio á burguesía catalá.

Nótase que Puigcercós naceu en casa rica. Se fora de Galicia, Andalucía ou Estremadura outro galo cantaría.

Written by ar

Novembro 14th, 2010 at 10:36 p.m.

Crise de goberno en profundidade

without comments

A crise de goberno anunciada hoxe, é unha crise de moito calado e que traerá cousas moi interesantes. Xa non só polo número e os ministros que se cambiaron (moitos deles estaban moi queimados), tamén polas cousas que poden ocorrer nos próximos meses, como un posible cambio na Reforma Laboral, como lle ocorreu a Aznar co decreatazo.

– A sabida marcha de Corbacho, substitúese por Valeriano Gómez, un ex secretario xeral dos tempos de Caldera, que se manifestou contrario á reforma laboral e “próximo” a UXT.

Aznar tardou poucos meses en quitar o decretazo, polo que o cambio a esta persoa, posiblemente teña algo que ver cun cambio na reforma laboral, como quitala.

Logo da última folga xeral, co decretazo de Aznar o 20 de Xuño de 2002, o goberno de entón, cambiou ó Ministro de Traballo (Aparicio -> Zaplana) e tardou uns meses ata que retirou as partes máis conflictivas do decretazo. elmundo.es/mundodinero/2007/03/30/economia/1175263243.html

Agora o novo Ministro, é un crítico coa reforma laboral e de feito, manifestouse no día 29S.

Tanto es así,que el pasado 29 de septiembre acudió a la manifestación convocada por los sindicatos contra dicha reforma. Aquel día, Gómez destacó que “en este momento no tengo ningún inconveniente en venir a la manifestación”, ya que los sindicatos “han ejercido un derecho constitucional”. Como el mismo ha reconocido, sus 17 años como afiliado a UGT, “pesan”.

http://www.elmundo.es/elmundo/2010/10/20/espana/1287556710.html

– A saída de Aído, débese a que está moi queimada, especialmente polos medios da dereita.

A pesar de que funcionou ben e algunha que outra cagada, levou a cabo unha reforma do aborto exitosa, pero está moi moi queimada pola prensa da dereita.

Técnicamente a súa función era levar a trámite a Lei do Aborto, e levouna ó final. Ademais as súas competencias, dependen máis de Interior ou de Traballo, que do seu propio Ministerio.

Devandito isto, que agora Igualdade pase a Sanidade…. en fin.

– A entrada de Pajín a Ministra de Sanidade, creo que é o erro máis gordo deste cambio de Ministros.

Entre outras cousas, porque para ese posto que require bastante bastante coordinación con comunidades do PP non é a mellor persoa, xa que era mellora unha persoa de consenso, non alguén tan marcado.

Outra cousa é a súa capacidade, que a vexo en dúbida como para Ministra. Para Secretaria de Estado si, pero para Ministra non. Outra cousa é que logo o faga ben, como Branco.

– A saída de De la Vega é algo estraña, tendo en conta que era das mellores valoradas, aínda que nos últimos meses comezaban a queimarlle o posto, especialmente desde determinados medios. Que veña Jáuregui… un pouco/bastante erro o recuperar á vella garda. De la Vega, posiblemente acabe en Valencia.

– A saída de Moratinos é mala, porque é un dos Ministros mellor valorados en toda a UE e con moitísima influencia entre Israel e Palestina. Poida que haxa algo máis, como esgotamento.

O cambio por Trindade era o lóxico, porque ela foi Secretaria de Estado para Iberoamérica e con bastante éxito na súa etapa e neste momento, co que hai en Xogo, parece que Iberoamérica, terá un papel importante.

– Sorpréndeme a chegada de Rosa Aguilar, ex de IU, e especialmente para o posto para o que vai. Vale que Espinosa, nos últimos tempos estivese cuestionada, pero non o facía do todo mal.

Agora quédalle un tema moi gordo como é o da cota láctea e os prezos de alimentos en orixe. Esperemos que non leve todo para Andalucía, porque con Espinosa o resto de provincias tiñan algo máis.

– A desaparición de Vivenda parecía normal tendo en conta que o que facían até agora, apenas se sabía explicar ou se explicaba mal. Posiblemente nomeen a alguén de relevancia para unha secretaría de estado para Vivenda.

– Que pase Rubalcaba a Vicepresidente 1º é unha forma de nomealo como o sucesor que prefire o presidente, imos que agora é o home forte do goberno, como o era Rajoy con Aznar.

De todos os xeitos, a crise de goberno, antóllaseme curta ou errónea porque Cultura podería pasar a Educación e sacar a Sinde, unha persoa que está moi marcada e moi cuestionada. E mesmo o mesmo con Industria, Sebastián, outro ministro que está moi cuestionado e marcado, especialmente co carbón.

Non descartemos unha posible saída de Sebastián de aquí a Marzo.

Por certo, tanto Aído como Corredor, seguirán de Secretarias de Estado de Igualdade e Vivenda, respectivamente

La hasta ahora ministra Bibiana Aído será designada secretaria de Estado de Igualdad en el Departamento de Sanidad y Políticas Sociales que dirigirá Leire Pajín, han informado a Efe fuentes del Gobierno.

Aído ha aceptado la propuesta de estar al frente de esa secretaría de Estado, de la misma forma que la también hasta ahora ministra de Vivienda, Beatriz Corredor, ha aceptado ser secretaria de Estado de esta materia en el organigrama del ministerio de Fomento, dirigido por José Blanco.

ADN

Máis

Zapatero: “remodelação é para ganhar energia e impulso”

Zapatero sitúa a Rubalcaba como nuevo hombre fuerte de su Gobierno

Cambio radical en el Gobierno

Written by ar

Outubro 20th, 2010 at 4:10 p.m.

O conto irlandés da cigarra e a formiga

with 3 comments

Estes días está a falarse de que tanto Irlanda como Portugal están a ter problemas para colocar os seus bonos, así como o anuncio en ambos os países de subidas de impostos. En ambos os países, cando tiñan que facer provisión de provisións para os tempos malos, non o fixeron polo que agora, non queda outra que aplicar medidas duras, especialmente no caso de Irlanda.

O problema de Irlanda é que directamente non ten diñeiro (a cigarra e as formigas), xa que durante os tempos bos viviron na súa propia burbulla ao animal e cada vez, hai máis datos que demostran, que a súa situación é peor que a de España, aínda que España teña un paro do copón, pero xa é costume histórico.

En Irlanda durante a época boa, chegaron a ter unha taxa de desemprego do 4,40% (2003) o que se adoita considerar como pleno emprego. Naqueles momentos, Irlanda era o Tigre Celta, un país que se puña como exemplo de como investir correctamente os fondos comunitarios.

Unha rexión que nos anos 80 era rexión obxectivo 0 da Unión Europa, agora eran un dos países máis avanzados, con bos salarios, poucos impostos, boas condicións de vida…

Para fixarnos un pouco da situación das rexións obxectivo 0, outra como Galicia que empezou a recibir fondos nos mesmos tempos e en cantidades máis ou menos similares, até hai pouco era rexión de obxectivo Ou da UE. Agora aínda o segue sendo de forma extraoficial, pero porque hai outros países de Europa do Leste que están peor.

“Hace no tantos años que Irlanda era el Tigre Celta. Hoy nadie se atrevería a apodarlo así, su situación económica no resiste la comparación con los tigres o dragones asiáticos. Desde 1994 hasta 2000, la economía irlandesa registró un crecimiento excepcional (10,7% en el PIB, con un incremento de los activos del 5% y de los ingresos fiscales, del 17%, en el último año de ese periodo), pero a partir de ahí el ritmo empezó a bajar, y el modelo económico se desveló incapaz de hacerle frente a la crisis.”

ECG

Principalmente a base de melloras en infraestruturas pero especialmente en melloras económicas para as empresas tanto pequenas como grandes, o que fixo que nos 90 desembarcasen unha lexión de empresas atraídas polas vantaxosas condicións tanto económicas, unha sociedade formada tanto a nivel intelectual como laboral e nunha posición xeográfica relativamente boa.

La República de Irlanda ha tenido un crecimiento económico espectacular en las dos décadas del periodo 1980-2000, donde Irlanda pasó de ser un país de pobreza, a uno de los países con el PIB por habitante más alto del mundo. Esto estuvo relacionado con la llegada de innumerables macroempresas mundiales que establecieron su sede en Irlanda como por ejemplo la multinacional Canon[45] o la franquicia PC World[46]

Economía de Irlanda

Sin embargo, a raíz de una seria crisis fiscal en 1986 (el gasto público creció más rápido que los impuestos durante la década previa), Irlanda se vio forzada a adoptar un serio programa de austeridad que implicaba una fuerte reducción del gasto y, (¡sorpresa!) una disminución en las principales tasas de impuestos. La carga tributaria cayó del 36,8% de 1988 al 33,5% al año siguiente. En el 2007 la carga tributaria era del 30,8%. ¿Resultado? Durante este período el crecimiento del PIB per cápita en Irlanda fue del 5,3% anual, lo suficiente para transformar a dicho país del tercero más pobre de Europa Occidental en la década de los ochenta al segundo más rico del Viejo Continente.


Diario Exterior

Outras moitas empresas (en gran medida ligadas ao sector informático), chegaron atraidas por esas vantaxes fiscais (impostos mínimos), pero coa chegada da crise e especialmente coa mellora das condicións han visto que é máis rendible producir en Europa do Leste (poboación formada e salarios baixos) ou directamente voltas ós seus países de orixe, porque non lles sae rendible ter tantos centros de produción en todo o mundo.

Mientras, su competidora estadounidense Dell reducirá sus gastos mediante 1.900 despidos en su planta irlandesa de Limerick. El recorte se llevará a cabo a lo largo de 2009 y no conllevará un recorte de la producción, ya que parte de ella se trasladará a la factoría de Dell en Polonia. La pérdida de empleos es especialmente significativa, ya que la planta irlandesa es uno de los símbolos del boom económico de Irlanda en los últimos años y Dell es el mayor generador de empleo del país. Por ello, el Ejecutivo asegura que va a ampliar su colaboración con la empresa estadounidense.

Cinco Días

Ademais de todo iso, Irlanda tamén tiña unha burbulla inmobiliaria elevada aínda que non é comparable ao globo terráqueo que é a de España.

En Irlanda, a caída do sector inmobiliario produciu unha caída dos 30% traballadores nese sector e unha caída da vivenda similar, mentres que España ten unha caída de traballadores brutal, pero os pisos aínda non se adaptaron ao seu verdadeiro prezo, porque até 2006 cando xa se prevían os primeiros síntomas, construíase a mesma cantidade de vivendas que nas potencias europeas xuntas.

E nestas chegou o sector bancario e dixo que tamén teñen problemas de liquidez e esas cousas, é dicir que están a piques da bancarrota a menos que reciban inxección de capital.

Neste caso, teñen unha mestura dos problemas de España (investimento inmobiliario) e dos problemas de Islandia (condicións vantaxosas), ademais de regulacións bancarias, relativamente pouco estritas, a diferenza das que realiza o Banco de España.

Aquí o caso é máis complexo, xa que o rescate dos maiores bancos provocaría un buraco brutal no déficit.

El déficit público irlandés se disparará este año hasta un nivel estratosférico que puede llegar al 32% de su producto interior bruto (PIB) como consecuencia del coste de rescatar a sus sistema bancario, según ha anunciado hoy el ministro de Economía, Brian Leniham, a través de un comunicado difundido en el sitio web del Ministerio.

El País

Unha solución para evitar ese déficit, sería o dunha poxa como se fixo con algúns de Inglaterra que foron adquiridos por BBVA ou Santander, ambos os bancos con pouca presenza neses países.

Con todo, tamén é certo, que o sector bancario pode representar ingresos directos (mediante nacionalización previo buraco) ou indirectos (impostos) polo que deixar que se fose ao fondo por méritos propios, sería conveniente analizalo caso a caso.

Impostos para tapar o buraco

Mentres as cousas ían ben, empresas e cidadáns, vivían nunha época con relativos poucos impostos porque os ingresos compensábanse cunha poboación traballando e un PIB que crecía. Pero chegada a crise e cando o Tigre Celta recibiu a bala na pata, comezaron as subidas de impostos porque había que tentar encher a caixa.

2008

El titular reconoció que su Gobierno debe tomar ahora “decisiones difíciles” para restaurar “el orden y la estabilidad en las finanzas públicas” durante los próximos tres años, al tiempo que prometió “proteger a los sectores sociales más vulnerables”.

Según publicó la pasada semana el Ministerio de Hacienda irlandés, el déficit de las arcas del Estado se situó en 9.400 millones de euros durante los primeros nueves meses del año. Como habían anticipado los expertos, Lenihan decidió hoy subir los impuestos a través de la imposición de un gravamen del 1% sobre los ingresos de hasta 100.000 euros anuales y de un 2% para los que superen esa cifra.

Por contra, desde la medianoche de hoy, se encarecerá en ocho céntimos de euros el precio del litro de gasolina, lo que podría generar a las arcas del Estado 22 millones de euros extra en 2008 y 166 el próximo año. También se introducirá un nuevo impuesto sobre los billetes de avión para todos aquellos pasajeros que partan desde aeropuertos irlandeses a partir del 30 de marzo de 2009.

Cada pasajero deberá abonar 10 euros más si efectúa un “viaje de larga distancia” o dos euros más si el trayecto no sobrepasa los 300 kilómetros. El nuevo impuesto excluye a los menores de dos años de edad, discapacitados, personal del cabina, pasajeros en tránsito y pasajeros que viajen en aviones con menos de 20 plazas.

Cinco Días

2009

El Gobierno irlandés, que aún se resiente de la rebaja de su calificación crediticia por parte de Standard & Poor’s, estudia aumentar los impuestos y recortar el gastos en un movimiento de emergencia para evitar ser el país de toda la zona euro con el mayor déficit presupuestario.

El ministro de finanzas, Brian Lenihan, quien se encuentra elaborando su segundo discurso presupuestario en seis meses, ha dicho que el país se enfrenta a una “muy grave crisis nacional” ya que el déficit va camino de representar el 13% del PIB nacional, cuatro veces más que el límite fijado por la UE. El propio Lenihan podría anunciar hoy, además, nuevos planes para extirpar créditos tóxicos de los grandes bancos del país.

Cotizalia

2010

En Irlanda, donde el impuesto de sociedades está entre los más bajos de Europa, el Gobierno ha preferido combatir el déficit por la vía del ahorro, con un plan destinado a ahorrar 4.000 millones mediante recortes en el gasto corriente. Aunque también estudia crear una tasa especial sobre los combustibles, trata de incentivar el consumo reduciendo en medio punto algunos tramos del IVA.

LVG

Agora, a CE parece que xa os comeza a meter en cintura” xa que lles pediu que suban impostos para tentar igualalos ao resto de países comunitarios, especialmente ás empresas aínda que tamén ao resto de cidadáns, para evitar un crack como o de Islandia.

La CE cree que Irlanda deberá renunciar a ser un país con impuestos bajos

El comisario de Asuntos Económicos, Olli Rehn, ha sugerido que Irlanda deberá renunciar a ser un país con impuestos bajos, especialmente los que aplica a las empresas, y que tendrá que aumentar la presión fiscal durante los próximos años para corregir su déficit público, que alcanzará este año el 32% del PIB por el coste del rescate del sector bancario.

“Sabemos que en la próxima década Irlanda, después de lo que ha ocurrido, no continuará siendo un país con impuestos bajos, sino que se convertirá en un país con impuestos normales en el contexto europeo”, ha dicho Rehn en rueda de prensa tras la reunión de ministros de Economía de la UE al ser preguntado por si ve necesario que Dublín aumente los impuestos, entre ellos el de sociedades.

Europa Press

Algúns o teñen algo peor

É certo que a situación de España é mala, moi mala, pero non é menos certo, que a situación de Irlanda é relativamente peor, porque un país que durante anos tivo pleno emprego e impostos baixos, agora de súpeto ven con taxas de paro de dous díxitos e con subidas de impostos… a diferenza de España que historicamente sempre tivo paro de dous díxitos (salvo un pequeñísimo espazo temporal) e cuns impostos máis ou menos na media.

O pau é máis duro para aqueles que nunca sufriron paus, que para os que sempre os sufriron.

Máis información

Irlanda sufrirá un déficit público récord del 32% del PIB por su agujero bancario

Tigres sin colmillos ni garras

2010 – Europa se aprieta el cinturón bajando salarios, congelando pensiones y subiendo impuestos

La industria informática suma 15.000 despidos en una jornada

Irlanda se desarrolló gracias a menos impuestos

La CE cree que Irlanda deberá renunciar a ser un país con impuestos bajos

Economía de Irlanda

Written by ar

Outubro 2nd, 2010 at 9:42 p.m.

Vigo na Folga Xeral

without comments

En Vigo parece un día de ano novo. Case non hai nada aberto e a cantidade de persoas pola rúa é pequena, do mesmo xeito que os coches. Os bares que sempre se resistían agora nin abriron. Algún colexio ten xente e profesores (menos que de costume) e nos institutos parecido, cumprindo os servizos “mínimos”.

En canto á cidade o porto está parado desde onte á noite, do mesmo xeito que Citröen que entrou moi pouca xente e sen xente non poden funcionar.

O mesmo nas auxiliares de Valadares e Porriño, que teñen unha cantidade de persoas similar ás de Citröen. Nos estaleiros igual e onte entraron menos de 5 persoas a traballar en Barreiras, que é o máis importante da Ría. En Vulcano a cousa é similar

El Corte Inglés nin tentou abrir, logo de que onte sufrirá un estoupido dun cóctel molotov e con Alcampo parecido, aínda que neste caso, tiñan colectores ardendo impedindo a entrada. Caixanova (central) abriu, aínda que entraron polo garaxe.

E a noite foi moi quente con bombeiros saíndo cada pouco e lanzamento de cócteles molotov

Na UVIGO (20 km. de Vigo) algo parecido porque só hai 2 das 4 liñas de autobús e a contagotas, unha delas só vai ir até 1 km antes da Universidade, co que só hai unha liña.

En canto á prensa, Xornal e Faro non se puideron imprimir e no resto de xornais máis do mesmo, porque apenas hai quioscos abertos.

No resto de Galicia a situación é similar, aínda que hai varios detidos por lanzamento de cócteles molotov.

No que respecta as manifestacións dos sindicatos, Vigo era a cidade central das movilizacións.

Na de UXT e CCOO, a policía fala de 30.000 persoas, aínda que os sindicatos falan de 75.000 persoas. O certo, é que ocuparon a metade da Gran Vía de Vigo, e a manifestación chegou ata máis de un kilómetro de lonxitude

Ademais de UXT e CCOO, no final da manifestación tamén estaba Esquerda Unida, a CNT e o CUT.

No canto da CIG, fálase de 30.000, aínda que a CIG sobe a cifra ata as 50.000 persoas.

#folgaxeral #huelgageneral #vigo #29S