Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘historia’ Category

David Beriain: Sea Bites (Percebeiros)

without comments

Written by ar

Decembro 6th, 2011 at 2:48 p.m.

O que os Finlandeses precisam de saber acerca de Portugal

without comments

A aprovação do pacote de ajuda a Portugal, no seio da União Europeia, está dependente da posição da Finlândia. A renitência é conhecida e motivou a câmara de Cascais a montar um vídeo explicativo direccionado aos finlandeses, que foi apresentado nas Conferências do Estoril e está a ocupar os murais das redes sociais. A História portuguesa é tão enaltecida que abrilhanta, por exemplo, o abolicionismo em Portugal, fazendo crer que a escravatura acabou em 1751 – e não mais de um século depois, como de facto aconteceu.

Vía Público

Written by ar

Maio 7th, 2011 at 10:46 p.m.

Os últimos dez séculos de Europa en 5 minutos

without comments

O seguinte vídeo mostra a evolución das fronteiras europeas nos últimos dez séculos

Vía Menéame

Written by ar

Novembro 13th, 2010 at 7:51 p.m.

Adeus José

without comments

“A viagem não acaba nunca. Só os viajantes acabam. E mesmo estes podem prolongar-se em memória, em lembrança, em narrativa. Quando o viajante se sentou na areia da praia e disse: ‘Não há mais que ver’, sabia que não era assim. O fim duma viagem é apenas o …começo doutra.”

Viagem a Portugal – José Saramago

José Saramago
Fotografía de Fundação José Saramago

José Saramago, Nobel da Literatura em 1998 e antigo Director Adjunto do Diário de Notícias, faleceu hoje aos 87 anos na sua casa na ilha espanhola de Lanzarote

Filho e neto de camponeses sem terra, JOSÉ SARAMAGO nasceu na aldeia de Azinhaga, província do Ribatejo, no dia 16 de Novembro de 1922, se bem que o registo oficial mencione, como data do nascimento, o dia 18.
Seus pais emigraram para Lisboa quando ele não perfizera ainda dois anos de idade.
A maior parte da sua vida decorreu portanto na capital, embora até ao princípio da idade madura tivessem sido numerosas, e às vezes prolongadas, as suas estâncias na aldeia natal.

Fez estudos secundários (liceal e técnico) que, por dificuldades económicas, não pôde prosseguir. No seu primeiro emprego foi serralheiro mecânico, tendo exercido depois diversas outras profissões: desenhador, funcionário da saúde e da previdência social, tradutor, editor, jornalista.

Publicou o seu primeiro livro, um romance (Terra do Pecado), em 1947, tendo estado depois largo tempo sem publicar, até 1966. Trabalhou durante doze anos numa editora, onde exerceu funções de direcção literária e de produção. Colaborou como crítico literário na revista Seara Nova. Em 1972 e 1973 fez parte da redacção do jornal Diário de Lisboa, onde foi comentador político, tendo também coordenado, durante cerca de um ano, o suplemento cultural daquele vespertino. Pertenceu à primeira direcção da Associação Portuguesa de Escritores e foi, desde 1985 a 1994, presidente da Assembleia Geral da Sociedade Portuguesa de Autores. Entre Abril e Novembro de 1975 foi director-adjunto do jornal Diário de Notícias.

A partir de 1976 passou a viver exclusivamente do seu trabalho literário, primeiro como tradutor, depois como autor. Em Fevereiro de 1993 passou a dividir o seu tempo entre a sua residência habitual em Lisboa e a ilha de Lanzarote, no arquipélago de Canárias (Espanha).

Morreu José Saramago e Diario De Noticias

José Saramago – Onde está então a democracia?

Excelente fala de José Saramago, denunciando as grandes corporações.

Informe Semanal. “El viaje de Saramago”

22-11-2008Informe Semanal hace un recorrido por la vida de Saramago, Premio Nobel de Literatura. El escritor, que acaba de superar una grave enfermedad, ha encontrado tiempo para escribir su último libro, “El viaje del elefante”, que podemos encontrar ya en las librerías. El programa se ha desplazado a Lisboa y a los lugares imprescindibles de Saramago, que nos aconseja con sabiduría, una vez más, “que nos dejemos llevar por el niño que fuimos” (22/11/2008).

Informe Semanal. ’El viaje de Saramago’

Written by ar

Xuño 18th, 2010 at 3:19 p.m.

Os novos libros en Pyongyang, Corea do Norte

without comments

Fotografía de Eric Lafforgue

Podemos observar na fotografía de Eric Lafforgue, a variedade de novos títulos e autores das librerías de Corea del Norte. Certamente, o capitalismo literario é incrible. Malditas editoriais, que inúndannos de novos libros para mercar e mercar. Triste ironía off

Written by ar

Xuño 5th, 2010 at 6:02 p.m.

Libertate

without comments

Propaganda
Fotografía en Flickr de rishon-lezion

O 15 de decembro, a policía secreta, a Securitate, apresou a un pastor protestante coñecido polas súas críticas ao réxime. Fai vinte anos que na cidade romanesa de Timisoara comezou o levantamento contra o réxime de Nicolae Ceauçescu e o principio do fin dunha das tiranías máis duras do bloque comunista.

O 17 de decembro de 1989, Nicolae CeauçŸescu ordenou ao exército disparar contra a multitude que se levantaba na cidade romanesa. A represión provocou decenas de mortos e centos de feridos. A represión brutal de CeauçŸescu das manifestacións, volveu ao exército contra el.

Rumanian Revolution
Fotografía en flickr de sicutat

A Securitate, permaneceulle leal, pero logo dunha semana de combate armado, o exército e os rebeldes derrotaron ás forzas da Securitate.

O 22 de decembro de 1989, unha onda de berros esixindo “Libertate” (liberdade) emerxía da praza Opera, na cidade romanesa de Timisoara. Desde entón, o réxime comunista de Nicolae Ceauçescu tiña os días contados. O pobo pedía a súa dimisión e reclamaba unhas eleccións libres e xustas.

El e a súa muller trataron de escapar con mil millóns de dólares, pero foron capturados, sometidos a un xuízo tan sumario como rudimentario e, o día de Nadal, executados por un pelotón de fusilamento na cidade de Targoviste. De todos os líderes comunistas derrocados durante os anos de desmoronamiento da Unión Soviética, o único que sufriu unha morte violenta foi Nicolae Ceauçescu.

La mañana de Navidad de 1989, se dijo a la unidad de Cirlan que necesitaban voluntarios para una “misión especial” calificada de grado cero, “lo que significaba que uno no sabía si regresaría”. Ocho comandos fueron trasportados en dos helicópteros”, dice Cirlan, “a 150 kilómetros por hora, entre 15 y 30 metros sobre el suelo para volar por debajo de los radares y en movimiento de zig-zag”.

El destino era una franja de tierra cerca del estadio del Steaua Bucarest. “Se nos unió un convoy de vehículos blindados de transporte y varios autos donde iban altos oficiales y el general Víctor Stanculescu, de quien yo sabía por la TV que era el viceministro revolucionario de Defensa y a quien había visto como integrante del Frente de Salvación Nacional”.

Los helicópteros volaron luego hacia Tirgoviste, “escoltados por una poderosa fuerza de defensa aérea, cinco helicópteros en total volando a 10 metros del suelo; se nos hizo usar un pañuelo amarillo, que significaba ‘héroes sin honor’. Luego aterrizamos”.

Al desembarcar, cuenta que “primero, el general Stanculescu dijo que necesitaba cuatro personas de cada helicóptero y que lo que se iba a hacer lo sería sin cometer errores; debíamos ir armados con granadas y cuchillos, además de nuestras armas. ‘Queridos camaradas’, dijo, ‘he confiado siempre en los paracaidistas y ahora confío en vuestro compromiso con la revolución’ Dijo que habría un ‘tribuna militar excepcional’ para ‘aplicar la ley del Frente de Salvación Nacional, juzgar y condenar a la pareja que le ha hecho cosas terribles al pueblo rumano. ¿Seguimos juntos hasta el final?’, preguntó, y yo pensé ‘¿qué final?’ Luego el general dijo: ‘Si la sentencia es de muerte, ¿están dispuestos a ejecutar esa sentencia?’ Todos respondimos a coro ‘Sí’.

No quedó contento con eso y pidió que todo el que estuviera dispuesto a ejecutar la sentencia diera un paso adelante. Todos lo dimos. Entonces designó a tres de nosotros, un capitán, yo y un sargento. Se nos ordenó sacar a todos del edificio, vigilar la puerta y matar a cualquiera que intentara entrar.

Se le mostró al capitán el lugar donde se mataría a Ceauşescu si se le condenaba a muerte, y se nos dijo que descargáramos contra él una carga completa de municiones”.

La Nación – Chile

Cando foi levado ao patíbulo, CeauçŸescu exclamou “¡Viva a República Socialista de Rumania! ¡A Historia vingarame!” e morreu cantando A Internacional. Logo, algunhas escenas destes sucesos foron transmitidas pola Televisión Romanesa.

Un órgano de goberno provisional, o Consello de Salvación Nacional, dirixido por Ion Iliescu, revogou moitas das políticas represivas de CeauçŸescu e encarcerou a algúns dos destacados dirixentes do réxime.

En maio de 1990 a Fronte de Salvación Nacional (FSN), formado maioritariamente por antigos comunistas, gañou as eleccións multipartidistas lexislativas e presidenciais, e Iliescu foi proclamado presidente de Rumania.

20 anos despois dos sanguentos sucesos, as vítimas aínda esperan xustiza. (Calcúlase que no tempo no que durou o poder de Ceauçescu morreron entre 500.000 e 2 millóns de persoas)

Máis información 123456

Written by ar

Decembro 19th, 2009 at 3:05 p.m.

Xogando cos cartos da Natureza

without comments

No ano 1900 o británico Albert Fuller Ellis, chegou a Nauru para comezar coa explotación dos Fosfatos na pequena illa do pacífico de Nauru (a illa ocupa o que ocupa un aeroporto dunha gran cidade). Desde entón, Nauru unha pequenísima illa, con apenas agricultura, puxo as súas esperanzas na minería dos fosfatos. Co paso do tempo, veuse que se trabucaron.

Landing: Final Approach Nauru island
Fotografía de tgerus en Flickr

Fai preto de 200 anos, o capitán dun barco inglés descubriu este lugar e chamouno “Pleasant“, que significa agradable. Despois de que alguén levase un anaco de madeira e caese en mans dun químico, o químico determinou que a illa podería ser moi valiosa debido ao fosfato.

Cando en 1906 creouse a Corporación de Fosfatos de Nauru, Nauru converteuse nun dos maiores produtores de fosfatos do mundo. Por mor da I Guerra Mundial, Nauru convértese en territorio británico de ultramar e a compañía pasa a mans do británico.

Nauru - 076.jpg
Fotografía en Flickr de Christopher Robbins

Coa chegada das correntes independentistas en 1967, Nauru logra a súa independencia da metrópole e a súa independencia económica ao comprar a compañía dos Fosfatos.

Nauru - 099.jpg
Christopher Robbins

Grazas ás vendas dos fosfatos, os nauruanos pasaron a recibir de forma gratuita, ou por unha cota simbólica, vivenda, electricidade, auga, teléfono e servizo médico. A educación tamén era gratuíta e o goberno adoitaba custear as custosas escolas particulares no estranxeiro. Todo un paraíso fiscal na década dos 90. Con todo na actualidade, necesitan importar de Australia a maioría dos alimentos (incluíndo a auga potable) e a poboación sofre graves problemas de saúde.

O 30% dos maiores de 25 anos e o 50% dos maiores de 50 sofren diabetes debido aos cambios nos modos de vida (a segunda maior taxa de diabetes do mundo), cunha redución da esperanza de vida, até os 49 anos, ademais de que a capacidade de carga da illa, non dá para máis e non é suficiente para as máis de 10.000 persoas que viven en 21 quilómetros cadrados.

Nauru - 013.jpg
Christopher Robbins

A independencia financeira foise ó carallo cando o seu goberno decidiu colocar os beneficios (máis de 1.000 millóns de dólares) nun fideicomiso do mercado asiático.

Coa chegada das crises asiáticas, os malos investimentos do fondo, converteron a Nauru, un pequeno país que era bastante rico, a pasar á “pobreza” e cunha poboación enferma, cuns depósitos de fosfatos que están a piques de acabarse e cunha débeda externa de máis de 140 millóns de euros, para un país que non ten outros recursos.

O caso de Nauru garda moitas similitudes con Islandia e a súa aposta nos bancos, que fixo que hai pouco Islandia pasase de ser un dos países máis avanzados, condicións sociais e riqueza…. pasase á banca rota.

Posiblemente o caso de Nauru, tamén poida servir a moitos outros países que apostan pola explotación das súas riquezas naturais como advertencia de que todo chega ao final, incluídas as riquezas naturais que parecen inesgotables.

Máis información en 123456 7

Written by ar

Decembro 17th, 2009 at 7:29 p.m.

Qué significa a flor na solapa dos ingleses?

without comments

Se durante os próximos meses, ao ver a un político, un xornalista ou moitas persoas da rúa inglesas, fixarémonos que ó velas, observaremos que na solapa levan unha flor, unha papoula. Pero, que significa ese xesto?

Tony Blair(16)
Fotografía de jonathanyeo

É unha homenaxe anual aos veteranos do seu exército. Unha tradición que ten as súas orixes na Primeira Guerra Mundial, a Gran Guerra, e en concreto nun poema de John McCrae titulado “Nos campos de Flandes” (In Flanders Fields).

A flor representa unha papoula e recorda unha batalla nos campos de Flandes (Bélxica), durante a 1° guerra mundial, na que morreron miles de ingleses.

Conta a historia que as tropas avanzaban sobre campos recentemente sementados de papoulas e o incesante camiñar dos soldados ingleses, fixo florecer ás papoulas como nunca, pero tamén que miles de ingleses quedasen tendidos sobre os campos de papoulas.

Esa imaxe, levárona os sobreviventes e un oficial canadense que escribiu unha poesía, que pasou a retratar ese recordo que todos os soldados ingleses sufriran.

Nos campos de Flandes as papoulas mécense

Entre as cruces, fila en fila,
Que marcan o noso lugar; e no ceo
As lavercas, lanzando aínda o seu valente berro, voan
Sen que ninguén as senta aquí entre os canóns

Somos os mortos. Poucos días antes
Vivimos, sentimos o amencer, vimos crepúsculos avermellados,
Amamos, e fomos amados, e agora xacemos
Nos campos de Flandes.

Resume a nosa loita co inimigo
Das nosas inertes mans lanzámosche
O facho; é a túa tarefa mantela ben alta.
Se nos traizoas a nós que perdemos a vida
Nunca descansaremos, aínda que as papoulas crezan
Nos campos de Flandes
.”

Tte. Cnel. John McCrae, exército canadense
Primavera de 1915

O mes de homenaxe termina coa conmemoración do Fin da Primeira Guerra Mundial, o 11 de novembro. O 11 do mes 11 á hora 11, cando Alemaña asinou o Armisticio. Bo, de feito termina o segundo domingo de novembro, onde se pasou a festa conmemorativa.

Con todo, na actualidade, moitas persoas, son disidentes de levala, porque se negan a seguir unha “tradición bélica”.

Written by ar

Novembro 2nd, 2009 at 9:51 p.m.

Corea del Norte por Eric Lafforgue

without comments

Corea del Norte, o país máis pechado do mundo, fotografado por Eric Lafforgue para National Geographic ó longo de diferentes viaxes ó país comunista.

As fotografías son un claro exemplo da situación do país (estradas sen coches…), a pesar dos censores que ían cos fotógrafos.

Se queres ver máis fotografías sobre Eric, podéis visitar su flickr

Néboa sobre Pyongyang

Foggy times in Pyongyang North korea

Parando ó home inexistente

Stopping the Invisible man - Pyongyang DPRK 북한

North Korea highway

At the end of the road: the momified body of the Great Kim Il Sung, the eternal sunshine of North Korea

North Korean highway - DPRK

Crossing a highway - North korea

Vida no rural

Life in the countryside - North Korea

In the countryside North Korea

¿Morrendo de fame ou xardinería?

Starving or gardening? North Korea

Mosaico

Turn the page! North Korea

Arirang in Pyongyang North Korea

Baile

8pm: 100 000 dancers at the giant ball

Cementerio de los mártires de la revolución

Cada día, centos de persoas, nenos, homes, mulleres, soldados veñen a visitar este lugar.

Revolutionary Martyrs cemetery Pyongyang North Korea

Soldado Norcoreano

North Korea soldier

Memorial de Kim Il Sung

Kim Il Sung Kumsusan memorial Pyongyang North Korea

Kim Il Sung statue - North Korea

Kim Il Sung Pyongyang - North Korea

Silencio

Shut Up! North Korea 북한

Todas as fotografías, pertencen a Eric Lafforgue

O día en que a URSS apoiou unha ditadura anticomunista

without comments

O 24 de Marzo de 1976, comezaba en Arxentina o proceso de reorganización nacional ou mellor dito, a época dos desaparecidos e o terror. Estamos afeitos a que Estados Unidos apoiase todas as ditaduras favorables; como na Chilena, pero no 1977 algo cambiou e Estados Unidos condenou a ditadura arxentina, mentres que a URSS apoiou a ditadura, que entre miles de persoas, asasinaba a persoas de esquerda.

Cando Jorge Videla e os seus xenerais, asaltaron o poder e depuxeron ao goberno constitucional de María Ronsel Martínez de Perón, o republicano de Richard Nixon mandaba na Casa Branca.

Con todo, nas seguintes eleccións, o seu sucesor, o demócrata Jimmy Carter, deu un envorco á política exterior e denunciou e condenou a ditadura arxentina.

Documentos desclasificados polo Departamento de Estado mostran o impacto da iniciativa durante a ditadura militar arxentina baixo goberno de Nixon, pero o goberno de Jimmy Carter suspendeu a asistencia militar e a financeira.

Durante a visita de Videla a EEUU, o presidente Jimmy Cárter transmítelle as súas queixas pola violación dos dereitos humanos e o presidente admite que se cometeron algúns excesos. Nestes figuran a desaparición de Azucena Villaflor e de 2 monxas francesas mentres na praza de Maio comezan a aparecer un grupo de nais de desaparecidos caracterizadas por levar un pano branco na cabeza.

Estados Unidos, baixo o mandato de Carter, abstívose ou votou en contra de 28 dos trinta e dous créditos que Bos Aires pedira aos organismos de crédito.

Un dos documentos datados o 19 de abril de 1979, asinado polo número dous do Departamento de Estado Warren Christopher e dirixido ás embaixadas de EE.UU. en Bos Aires, Londres, Parides, Tokio, Montevideo, Bogotá, Bruxelas, Canberra e Bonn, ordenou que aos embaixadores que explicasen que:

O goberno arxentino incorreu en abusos de dereitos humanos sistemáticos. Que é claro que un gran número de persoas foi detidas ilegalmente, torturadas durante os interrogatorios e executadas. Que o goberno segue detendo persoas sen acusalas de ningún crime especifico. Que as condicións dos presos políticos son pobres con superpoboación nos cárceres e abusos por parte da gardiáns.

¿Que fixo a URSS?

A URSS apoiou ao réxime dos xenerais, á vez que, nun curioso intercambio diplomático, xa que condenaba a Augusto Pinochet e o seu réxime de forza en Chile, que pola contra recibía o apoio silencioso de Washington.

Malia a matriz ideolóxica anticomunista do réxime militar, Videla decidiu intensificar as relacións comerciais con Moscú, en resposta a un contexto externo no que as exportacións agropecuarias arxentinas enfrontáronse con restricións nos seus mercados de colocación tradicionais debido ao rexeitamento norteamericano.

Desta forma, a URSS, fíxose cargo da adquisición das vacas e do trigo de Martínez de Hoz (Ministro de Economía) nun contexto onde o mercado de Europa Occidental estaba pechado para as exportacións arxentinas pola presenza de fortes barreiras arancelarias e o bloqueo económico producido polos Estados Unidos.

O 12 de agosto de 1977 entrou en vixencia o “Convenio de Fornezo de Maquinaria e equipos da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas á Arxentina”, asinado o 13 de febreiro de 1974 polo Ministro de Relacións Exteriores e Culto, Alberto Juan Vignes, polo Ministro de Economía José Ber Gelbard, e polo lado do goberno soviético, por Alexei N. Manzhulo, Viceministro de Comercio Exterior.

O 19 de decembro de 1978 entrou en vixencia o “Convenio de Cooperación Científico-tecnolóxica entre o Goberno da República Arxentina e o Goberno da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas”, asinado tamén o 13 de febreiro de 1974 polas mesmas persoas que asinaron o convenio anteriormente mencionado, a través do cal impulsouse o intercambio de científicos e técnicos, a concesión de becas de estudo e perfeccionamiento, o intercambio de información científica e tecnolóxica, a organización de reunións e conferencias científicas e tecnolóxicas

Outra cousa destacable neste sentido, foron os contactos económicos coa URSS, que fixeron que Cuba (país satélite da URSS) invítase a Videla á Reunión de Países Non Alineados na Habana a celebrarse en setembro de de 1979. Videla non aceptou esta invitación, dado que era absurdo, aceptar a invitación dun país, cunha ideoloxía que el estaba ?eliminando? da Arxentina.

Con todo, Videla terminou enviando como delegado á conferencia da Habana ao subsecretario de Relacións Exteriores, o comodor Carlos Cavándoli.

En 1977, a Unión Soviética votou tres veces en contra de incluír á Arxentina na axenda da Comisión de Dereitos Humanos da ONU como país a ser investigado. Entre 1980 e 1981, cando o goberno de Carter tratou de lograr unha condena a Arxentina na Comisión de Dereitos Humanos das Nacións Unidas en Xenebra, pero Cuba opúxose tenazmente e axudou a crear un bloque de países para frear a moción.

Cando finalmente a resolución foi aprobada en 1981, os tres gobernos que votaron en contra foron Romanía, a URSS e Arxentina.

Máis información

M.Rapoport: “La posición internacional de la Argentina y las relaciones argentino-soviéticas”, en Argentina en el mundo, 1973-1987, Bs. As., 1988.

Vázquez Rial, Horacio. “El enigma argentino : (descifrado para españoles)”. Barcelona : Ediciones B, 2002 ISBN: 84-666-0629-7

Lamberto, Sofía – “El largo amorío de la última dictadura argentina con la URSS”

Embaixada da Federación Rusa na República Arxentina


Convenio de Suministro de Maquinaria y Equipos de la Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas a la República Argentina.
Firmado en Buenos Aires el 13 de febrero de 1974.
Entró en vigor el 12 de agosto de 1977.

Convenio sobre Transporte Marítimo entre el Gobierno de la Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas y el Gobierno de la República Argentina.
Firmado en Buenos Aires el 24 de agosto de 1974.
Entró en vigor el 31 de marzo de 1981.

Acuerdo por canje de notas referente al párrafo 2 del Artículo Segundo del Convenio sobre Transporte Marítimo.
Firmado en Buenos Aires el 24 de agosto de 1974.
Entró en vigor el 31 de marzo de 1981.

Convenio entre el Gobierno de la Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas y el Gobierno de la República Argentina para eliminar la Doble Imposición en Materia de Transporte Internacional Marítimo y Aéreo.
Firmado en Buenos Aires el 30 de marzo 1979.
Entró en vigor el 11 de marzo de 1981.

Protocolo Adicional al Convenio entre el Gobierno de la Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas y el Gobierno de la República Argentina para eliminar la Doble Imposición en Materia de Transporte Internacional Marítimo y Aéreo, del 30 de marzo de 1979.
Firmado en Buenos Aires el 30 de marzo de 1979.
Entró en vigor el 11 de marzo de 1981.

Written by ar

Setembro 15th, 2009 at 9:02 p.m.