Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Archive for the ‘bioloxía’ Category

Crónica do desmantelamento do TK Bremen na Bretaña Francesa

with one comment

Na noite do 15 ao 16 de Decembro, o cargueiro de bandeira maltesa TK Bremen, quedou encaiado na praia de Kerminihy preto de Lorient (Bretaña francesa) durante o temporal Joachim. Cunha tonelaxe de máis 2.000 toneladas, 109 metros de eslora e 220 toneladas de fueloil que rapidamente comezaron a saír e contaminaron a praia. As autoridades viron que o barco estaba moi danado como para ser reparado, polo que decidiron desmontalo, coa desvantaxe de que estaban nunha zona da Rede Natura 2000, polo que as precaucións incrementáronse.

 

IMGP4191

 

Fotografía en Flickr de bentanneau

 

Na medianoite do día 15 ao 16 de decembro, o buque TK Bremen con destino a Inglaterra, queda á deriva e pide axuda ao centro de CROS Etel cando se atopa a 2 quilómetros ao sur da da Ria d’Etel.

 

 Mapa de Préfecture Maritime de l’Atlantique

 

Os remolcadores con base en Lorient non poden saír do porto debido ó mal estado da mar (ondas de 5 a 7 metros de altura) e pasadas as 2 da mañá, o capitán acaba pedindo axuda á Prefectura Marítima do Atlántico para desaloxar o buque, sendo rescatados en diferentes quendas, os 19 membros da tripulación por un helicóptero NH90 Caïman da flotilla 33F da Base Aeronáutica Naval de Lanvéoc-Poulmic.

O remolcador de altura Abeille Bourbon con base en Brest recibe a orde de saír para tentar evitar que o buque parta, pero o TK Bremen queda á deriva durante máis de 2 horas e acaba encallando na mañá do 16 de Decembro na praia de Kerminihy onde foi arrastrado pola forte ondada producida polo temporal Joachim que afectaba a Francia e Alemaña neses días.

Vídeo de BFM.TV dende un helicóptero sobrevoando ao barco

O buque contiña 180 toneladas de fuel e 40 de gasoil que rapidamente se estenden pola praia que queda cuberta de hidrocarburos, a pesar dos labores dos servizos de emerxencias por estender barreiras co fin de evitar a polución, especialmente polas dunas e doas as rías próximas, nunha zona catalogada de Natura 2000.

 

 

 Fotografía de TK Bremen – AP Photo – Mael Prigent –  Marine Nationale – Vía The Atlantic

 

O mesmo 16 de decembro co buque encaiado na praia, a ministra francesa de Ecoloxía e Desenvolvemento sustentable, Nathalie Kosciusko-Morizet, chega á zona para coñecer a situación de primeira man e o día 19, o ministro de Agricultura e Pesca Bruno Lle Maire, chega á Ria d’Etel para coñecer a situación na que se atopan as bateas de mexillón e os cultivos de ostras

O 20 de decembro, as autoridades francesas despois de analizar os danos que se produciron no buque, deciden o desmantelamento in situ do buque xa que é imposible sacalo da zona sen que se parta en dúas.

Nos primeiros momentos, a Mariña Francesa comeza o proceso para evitar a contaminación co baleirado dos tanques, pero este labor pásaa a realizar a empresa holandesa Smit, especializada neste tipo de labores xunto con Lles Abeilles International, nunha operación no que o acceso aos tanques estaba seriamente dificultada debido á zona na que se atopa (unha zona de especial protección ambiental).

O 23 de decembro termínase o baleirado dos tanques e de limpeza da praia, momento no que se pecha ao público para realizarse o desmantelamento, que é realizado pola empresa holandesa Europe Déconstruction, que tamén realizaron o desmantelamento do Rokia Delmas en 2006 e do MSC Napoli en 2007.

Os traballos inícianse o 26 de Xaneiro, onde van traballar 40 operarios durante día e noite, para que en 2 semanas, non quede rastro do buque. A operación de desmantelamento estímase nun custo de 10 millóns de euros.

 

 Foto de Préfecture Maritime de l’Atlantique

 

 Fotografía de Le Figaro.fr

A importancia de que o desmantelamento fose o máis limpo posible, débese a que a praia de Kerminihy atópase nunha zona de dunas, pertencentes á rede europea Natura 2000, ademais de que a zona de Lorient na que se atopa, é unha zona coñecida por ter un importante sector mexilloeiro e de cultivo de recoiro, polo que a importancia de evitar unha marea negra e a existencia de metais pesados na auga, era vital.

O consello xeral de Morbihan vaise a acudir como parte civil nun xuízo para pedir responsabilidades á armadora e paguen o custo das operacións de limpeza da praia e desmantelamento do buque.

Segundo publicou a organización ecoloxista Robin deas Bois e posteriormente confirmado por Le Monde, o buque, construído en Corea do Sur en 1982, presentaba importantes deficiencias na estrutura.

Desde 1999 e nunha trintena de inspeccións, detectouse en 2000 problemas na seguridade da navegación, corrosión en 2001, faltas no mantemento dos equipamentos en 2003 e entre 2004 e 2005 diferentes faltas en prevención de accidentes. En 2006, o buque non puido partir dun porto ruso debido a importantes deficiencias en materia de seguridade ata que foron reparadas.

En 2010 nunha inspección en Ucraína detectáronse 6 deficiencias en seguridade contra incendios, seguridade na navegación… pero o buque puido partir. A última inspección foi o 24 de Novembro de 2011 tamén en Ucraína, e atopáronse deficiencias no equipamento contra accidentes e na estabilidade da estrutura do buque.

Recomendado a reportaxe fotográfica de 29 fotografías de The Atlantic co proceso completo

Máis información

Cedre – Tk Bremen – The Incident

Un cargo s’échoue sur la côte près d’Etel (56)

Wikipedia.fr – TK Bremen

Robin Des Bois – TK Bremen

Salvaging the TK Bremen

Malmené par la tempête, un cargo s’échoue en Bretagne

Cargo échoué : l’armateur sommé de réhabiliter le site

Le cargo échoué en Bretagne sera sûrement démantelé

Le démantèlement du cargo échoué en Bretagne a débuté

Le capitaine du “TK-Bremen” est devant la justice

TK Bremen. Le démantèlement terminé, le site va pouvoir être nettoyé

TK Bremen: le Morbihan partie civile 

Les inspections du “TK Bremen” soulignaient des déficiences de structure

Written by ar

Xaneiro 30th, 2012 at 7:06 p.m.

Borrador da Nova Lei de Montes de Galicia

without comments

A Xunta acaba de dispoñer a disposición pública o borrador da Nova Lei de Montes de Galicia. Pódese descargar dende esta ligazón ou vendo o arquivo a continuación.

Borrador_Lei_de_Montes_de_Galicia

Written by ar

Xuño 17th, 2011 at 2:18 p.m.

O cambio climático e o seu efecto sobre o bacallau

without comments

Unha das múltiples consecuencias do cambio climático, é que está modificando os patróns migratorios de moitas especies animais así como modificacións na distribución de especies animais e vexetais; como lle ocorre a determinadas algas, que teñen que buscar condicións máis apropiadas para o seu desenvolvemento. Algo parecido, é o que se está vendo que lle ocorre ao Bacallau do Mar do Norte (Gadus morhua L.) que debe de migrar máis cara ao norte para poder buscar zooplancto do que alimentarse.

Torsk

Gadus morhua L.Fotografía en Flickr de Joachim S. Müller

A temperatura é un dos factores principais implicados na distribución dos diferentes organismos no océano, afectando ao crecemento dos produtores primarios ou dos peixes, xa que moitos deles requiren a existencia duns rangos de temperatura determinados para o seu desenvolvemento.

Desde fai anos, coñécese que o cambio de temperatura, provocan cambios na distribución das especies e polo seu efecto sobre a acidificación da auga, tal e como lle ocorre ao coral ou a súa implicación no aumento de huracáns.

Neste caso, o aumento de temperatura da auga, provocou a migración dunha especie do zooplancto, como Calanus finmarchicus Gunnerus; do Mar do Norte ao Océano Ártico en busca de augas máis frías.

C. finmarchicus, servía de alimento principal para as larvas do bacallau do Mar do Norte, polo que se viu afectado, ao migrar C. finmarchicus. A chegada doutras especies diferentes de zooplancto, non axudaron ao desenvolvemento normal das poboacións de bacallau, xa que as novas especies eran menos abundantes e eran menos aptas para as fases das larvas do bacallau (UE, 2007) polo que o crecemento sería menor.

Noutros casos, foi o propio bacallau o que migrou para atopar o  alimento.

O bacallau necesita temperaturas frías na auga e cando a temperatura do océano aumentaba; entre 1 e 3ºC, os bancos de bacallau, migraban entre 48 e 403 quilómetros máis ao norte, en procura de temperaturas frías (Perry et al., 2005). Noutros casos, chegouse a unha migración do zooplancto de ata 1200 km (750 millas) ou o que é o mesmo duns 30 km por ano cara ao norte.

Ademais, segundo os diferentes estudos, obsérvase que o aumento da temperatura, provocaría que os lugares de desova, trasladásense máis cara a zonas máis cara ao norte (das costas do Labrador cara ao Océano Ártico) e as migracións de primavera prodúzanse máis pronto (Drinkwater, 2005).

Segundo este mesmo autor no Golfo de Maine, unha subida de 1 grao na auga, provocaría unha diminución do rendemento das poboacións de bacallau de ata 21% e no caso de 2 graos centígrados, de ata o 42%, cunha previsión de que as pesqueiras puidésense reducir á metade en 2050 en Estados Unidos (Cheung et al., 2008).

Desta forma, poboacións das zonas máis cara ao ártico, aumentarían con temperaturas máis cálidas, mentres que as das zonas máis cara ao ecuador, diminuirían co aumento de temperatura.

Algo parecido ocorre coa subespecie de Bacallau, Gadus morhua callaris L. (Bacallau do Báltico), onde con invernos suaves e unha menor chegada de auga do Mar de Mar de Skagerrak e o aumento de auga doce procedente dos ríos da rexión, provócase unha desalinización progresiva.

A auga salgada, máis pesada que a doce, descende na columna de auga e os ovos de bacallau que necesitan dunha salinidade determinada para o seu desenvolvemento para poder permanecer en suspensión, provocaríalles que terían que descender na columna de auga, onde hai unha menor cantidade de osíxeno, polo que a súa supervivencia vese posta en perigo, coa consecuente diminución de poboacións de Bacallau (Brander, 2007).

Para rematar, unha investigación recente do Instituto Español de Oceanografía (IEO), concluíu que se o arrequecemento do mar do Norte prosegue ao ritmo proxectado polo Panel Intergobernamental do Cambio Climático, a supervivencia das larvas desta especie reducirase de xeito considerable, o que dificultará a recuperación do stock e xa que logo da supervivencia dunha pesqueira cunha importancia vital para a rexión.

Segundo o estudado polo IEO, existe unha relación entre o tamaño do grupo de reprodutores de bacallau e a súa descendencia que estaría influída pola temperatura da auga e a dispoñibilidade de comida para as larvas, algo que concorda co que publicado anteriormente

Este vídeo de 2009 da Deutsche welle, toca o tema da problemática existente en Noruega cos cambios no bacallau (en inglés).

Norway: Climate Change Drives off Norwegian Cod | European Journal

Máis información

– Brander K.M. (2007) Global fish production and climate change. PNAS December 11, 2007 vol. 104 no. 50 19709-19714

– Drinkwater K.F. (2005) The response of Atlantic cod (Gadus morhua) to future climate change. ICES Journal of Marine Science, 62: 1327e1337 (2005) – doi:10.1016/j.icesjms.2005.05.015

– Olsen EM, Ottersen G, Llope M, Chan K-S, Beaugrand G, & Stenseth NC (2010) Spawning stock and recruitment in North Sea cod shaped by food and climate. Proceedings of the Royal Society B, doi:10.1098/rspb.2010.1465

– Perry et al. (2005). Climate Change and Distribution Shifts in Marine Fishes. Science, VOL 308: 1912-1915

– Pesca y acuicultura en Europa. Cambio climático: ¿qué impacto tiene en la pesca?. Comisión Europea, Dirección General de Pesca y Asuntos Marítimos. N°35 agosto 2007

Gadus morhua

Calanus finmarchicus

Acidificación océano

El cambio climático amenaza las poblaciones de bacalao del mar del Norte

¿Por qué ocurre el blanqueamiento de los corales?

Huracanes, terremotos y cambio climático

North Sea cod ‘doomed by climate change’

Climate Change And Fisheries: US Atlantic Cod Population To Drop By Half By 2050

Cod, climate, and Nature’s new Climate Change journal

A invasión do mexillón cebra

with one comment

Unha das consecuencias do transporte marítimo é o das invasións biolóxicas de determinados individuos en ecosistemas novos, sen inimigos que lles poidan combater. Algo disto ocorre co mexillón cebra (Dreissena polymorpha Pallas), un molusco típico do Mar Caspio, Aral e Negro pero que invadiu dunha forma moi forte o Río Ebro. Mediante esta animación do Grupo Divulgare da UVIGO, podemos ver como é a invasión do mexillón cebra grazas a que se fixa nos cascos dos buques.

Invasiones Biológicas. Mejillón cebra. (Dreissena polymorpha) from divulgare on Vimeo.

Na actualidade o problema do Mexillón Cebra en España, afecta practicamente a todo o Ebro dunha forma máis ou menos estable (tamén a parte da conca do Río Júcar), aínda que especialmente á final da desembocadura do Río Ebro.

Desde logo os encoros augas arriba tampouco axudan, xa que son un “ecosistema” propicio para a súa expansión ao apenas ter posibles depredadores nunhas augas mortas como as dun encoro así como a existencia de embarcacións de recreo que poden ir de encoro en encoro.

Aínda que o mexillón cebra, morre ante a acción da auga salgada, en realidade si poden sobrevivir en auga salgada durante un período de tres semanas, xa que o mexillón pode pechar as valvas e funcionar como unha forma de resistencia.

Este vídeo, foi creado polo Grupo Divulgar da Unviersidade de Vigo, que se presenta en HD 720p e que foi creado para a súa utilización libre como material docente. Máis información sobre o proxecto Divulgare.

Written by ar

Febreiro 7th, 2011 at 8:55 p.m.

Bacterias que forman nubes

without comments

Unha das funcións do plancto, ademais de servir de alimento para os organismos da cadea trófica teñen un importante papel na regulación do clima mediante a fixación de CO2 e na liberación de sulfuro de dimetilo (DMS), implicado na formación de nubes.

As transformacións biogeoquímica, son vitais nos ciclos dos elementos da biosfera, sendo realizadas en moitos casos de forma exclusiva por bacterias e posiblemente sen a súa participación nos ciclos biogeoquímicos, a terra tal e como a coñecemos, non existiría.

Un dos ciclos nos que participan as bacterias, é o do ciclo do xofre que é un dos núcleos de condensación que participan na orixe das nubes. Neste ciclo do xofre, prodúcese sulfuro de dimetilo (DMS), unha forma de intercambio de azúfre entre os océanos e a atmosfera, responsable dese cheiro característico do mar.

O DMS fórmase pola descomposición enzimática de dimetilsulfoniopropionato (DMSP), un composto orgánico moi abundante nos océanos que funciona como unha especie de regulador osmótico das algas unicelulares, xeralmente individuos da División Haptophyta, como ocorre con Emiliania husleyi.

Este DMSP sintetízano e acumulan no interior celular para contrarrestar o efecto do sal da auga de mar, evitando a rotura lítica da célula e que pode chegar a representar o 10% do contido de Carbono e o 75% do xofre da célula.

Mediante procesos de degradación e morte celular (a través do zooplancto ou de virus que lles afectan) o DMSP transmítese na rede trófica, acabando por producir sulfuro de dimetilo ou DMS que vai ser expulsado á atmosfera xa que difunde desde a auga até a atmosfera. Unha vez na atmosfera, vaise a oxidar formando as principais partículas que actúan como núcleo de condensación no océano.

Kipinä S. Effect of UV-B radiation on DMSP contents of the coccolithophond Emiliania huxleyi. http://irs.ub.rug.nl/dbi/4ca3240ac0ec1

Que ocorre con este DMS na atmosfera?

Unha vez o DMS está libre na atmosfera, a radiación ultravioleta do sol provoca o seu oxidación e vanse a acabar formando aerosois de sulfato que van condensar pola humidade existente e van incrementar a densidade das nubes.

Ao aumentar a densidade das nubes, prodúcese unha redución da temperatura (de até 4ºC) provocando que chegue ao mar unha menor cantidade de radiación solar e un clima máis atenuado, provocando unha especie de regulación sobre a produtividade da zona, xa que esta redución da enerxía lumínica vai reducir a produción primaria do fitoplancto e por tanto do ecosistema mariño.

Por esta razón, relaciónase aos bloom de fitoplancto, coa produción de nubes na atmosfera.

Algo parecido observouse coa expedición SOFEX de fertilización do fitoplancto con ferro, no que observaron que as concentracións de DMS aumentaran 4 veces con respecto á zona non fertilizada.

Na seguinte imaxe podemos ver un bloom de fitoplancto.

Coccolithophorids in the Bering Sea – NASA Visible Earth
Sensor OrbView-2/SeaWiFS — Visualization Date 1998-04-25

Un intento de explicación do proceso

No seguinte vídeo, realizado polo Colectivo Axena, pódese ver como de forma experimental van fabricar unha nube”.

Cunha bomba sen carga extráese o aire do matraz que contén unha pequena cantidade de auga, para formar desa forma vapor de auga.

Posteriormente vaise engadir partículas de fósforo que están nun misto, para engadilas a un matraz e no que se vai a formar unha nube.

O fósforo actúa como núcleo de condensación para as partículas da nube, xa que o vapor de auga agrégase ás partículas do vapor de auga.

Fabricando una nube from Axena on Vimeo.

Regulación natural

Crese que a liberación do DMS é unha especie de sistema de regulación atmosférica, xa que a produción de DMS está relacionada coa temperatura da auga e a formación de nubes.

Cando hai unha gran produción de DMS, fórmanse nubes, increméntase o efecto albedo e redúcese a radiación solar que incide sobre o océano, polo que ademais de baixar a temperatura do océano, tamén se reduce a produción de algas unicelulares e por tanto do DMSP formado polas propias algas.

Podes votar a noticia en Bitácoras.

Máis información

– González J.M , Pedrós-Alió C. y Gasol J.P. Plancton bacteriano de los océanos. INVESTIGACION Y CIENCIA, diciembre, 2008 – PDF

– Thomas M.A. et al. Quantification of DMS aerosol-cloud-climate interactions using the ECHAM5-HAMMOZ model in a current climate scenario. Atmos. Chem. Phys., 10, 7425–7438, 2010 www.atmos-chem-phys.net/10/7425/2010/ – doi:10.5194/acp-10-7425-2010

– Katina Bucher Norris – Dimethylsulfide Emission: Climate Control by Marine Algae?

El bloom de los Haptophyta y la fijación de CO2.

Actividad solar, biota terrestre y cambio climático

¿De dónde vienen las nubes?

Corales, algas y formación de nubes

La danza de las nubes del fitoplancton

The science behind that fresh seaside smell

Relacionan a organismos marinos y cambio climático

– Noaa – Oceanic Dimethylsulfide (DMS) and Climate

– Whoi – DMS: The Climate Gas You’ve Never Heard Of

– Wikipedia – Sulfuro de dimetilo y las nubes

– Wikipedia – Cloud condensation nuclei

El papel del Sulfuro de dimetilo (DMS) en la regulación climática a escala global.

Emiliania huxleyi Home Page

Universität Bremen – Coccolithophores

¿Influye realmente la biosfera en el clima?

– Copley, J. All at sea. Nature 415, 572-574 (7 February 2002) | doi:10.1038/415572a

– Courtland, R. Phytoplankton responding to climate change [Home page]. Nature News. 17/04/2008.

– Hays et al. Climate change and marine plankton. TRENDS in Ecology and Evolution Vol.20 No.6 June 2005 (PDF)

– Kipinä S. Effect of UV-B radiation on DMSP contents of the coccolithophond Emiliania huxleyi. http://irs.ub.rug.nl/dbi/4ca3240ac0ec1

– Sallie W. Chisholm, Paul G. Falkowski, John J. Cullen. OCEANS: Dis-Crediting Ocean Fertilization. Science. 12/10/2001; Vol. 294. no. 5541 (pp. 309 – 310). Disponible en: SCIENCE

Possible dependence between the total solar irradiance and dimethylsulphide

– Temario de Biodiversidade de Prantas non Vasculares. Universidade de Vigo.

Written by ar

Xaneiro 31st, 2011 at 9:17 p.m.

A choiva das Rías Baixas fai máis produtiva á Ría de Vigo

without comments

Ría de Vigo - 31/10/2010 - HDR

Nestes días, coñeceuse a publicación do estudo definitivo por parte do CSIC mediante o proxecto IMAN, no que tras recoller durante 2 anos mostras de choiva da Ría de Vigo, chegaron á conclusión de que tras os días de choiva, a Ría de Vigo é máis produtiva. Cal é o motivo?

Todo se debe á química das choivas porque nas Rías Baixas, conteñen unhas cantidades mellores de nutrientes orgánicos e inorgánicos que aumentan a produtividade do fitoplancto e por tanto do resto de organismos da cadea trófica, neste caso o marisco da ría de Vigo.

A choiva nas Rías Baixas ten un mellor contido de compostos de nitróxeno; en especial, débese a un maior contido en ácidos húmicos, necesarios para favorecer a actividade do fitoplancto, xa que o nitróxeno é un nutriente esencial para o crecemento do fitoplancto.

Desta forma, o material depositado sobre o mar por choiva cargada de partículas en suspensión, ten un impacto positivo sobre a produtividade da ría ao promover a actividade de tanto a base como a cúspide da cadea, fitoplancto e bacterioplancton; produtores primarios e descompoñedores da materia orgánica.

Ao longo das 650 mostras de choiva dos dous últimos anos e a análise da produtividade en tres zonas de mostraxe, afastadas entre si e totalmente diferentes (Illas Cíes, Bouzas e Redondela) observaron diferenzas, como que a choiva que cae sobre as Cíes contén máis proteínas que as doutros puntos urbanos ou rurais, pero próximos ao centro urbano.

Un dos problemas que ven é que se a contaminación atmosférica aumentase por encima do normal, a produtividade xa non sería a mesma, porque en lugar de ser beneficiosos as achegas da choiva, a carga sería excesiva, polo que se convertería en contaminante ao reducir a produtividade das rías.

A diferenza principal con respecto á auga que chega dos ríos en tempadas de riadas ou con depuradoras ineficientes, é que esta chegada masiva de auga doce dos ríos, prexudica ás rías, xa que rompe a dinámica das rías tanto de nutrientes como de correntes, modificando a salinidade das rías.

Isto é especialmente notable despois das tempadas de incendios, onde as primeiras choivas, arrastran no seu proceso erosivo da capa superficial queimada diferentes cinzas xa sen materia orgánica, así como lodos e limos cuxo exceso prexudica ás rías.

Algo parecido ao que se viu na Ría de Vigo, ocorre coas zonas mariñas que están á beira dos desertos, xa que están influenciadas polos ventos dos desertos cargados de nutrientes, en especial o ferro, necesario para a cadea de transporte electrónico das plantas.

Por iso é polo que algunhas das zonas pesqueiras máis importantes do mundo estean preto de desertos (véxase Banco Canariosahariano) ou en zonas con influencia dos ventos cargados de partículas de ferro.

Por esta razón existen zonas HNLC nos océanos, que teñen unha gran cantidade de nutrientes pero unha baixa cantidade de clorofila, porque non hai ventos cargados de ferro, por iso é polo que desde hai un tempo existan proxectos para fertilizar os océanos con partículas de ferro.

PD: Gustaríame que o post fóra bastante máis completo, pero ando metido en exames.

Máis información

Proyecto Iman

La ría de Vigo produce el doble de marisco tras un día de lluvia

Las lluvias torrenciales ponen en peligro el marisco de las Rías Baixas

El agua de la lluvia tiene efectos positivos sobre la productividad de la ría de Vigo

Iron fertilization

Fertilizing the Ocean with Iron

Controlar la lluvia para sanear las rías

Banco de Sardiñas no Aquarium da Coruña

without comments

O seguinte vídeo mostra o proceso seguido polos responsables do Aquarium da Coruña, para poder manter na Sala de Maremagnum, un banco de sardiñas, un peixe de complicada captura para que siga vivo e con condicións de vida determinadas como a súa elevada velocidade de movimentos e a posibilidade de estres.

El mayor problema es la alta estresabilidad de dicha especie, y un claro ejemplo es que un solo golpe en el tanque de estabulación provocaría la muerte instantánea de más de un 20 o 30% de los ejemplares. El estrés además tiene efectos inmunodepresores, de tal manera que los individuos son más propensos a infecciones secundarias y muerte.

No todas las especies marinas reaccionan de la misma manera al estrés. Las sardinas y otros animales pelágicos, como bocarte y caballa, son especialmente sensibles. Por ello y para minimizar el estrés del cardumen, el trabajo diario se multiplica; se alimenta de manera muy rigurosa incluyendo productos inmunoestimulantes, se controlan posibles caídas de oxígeno en el tanque (muy comunes en este tipo de cardúmenes) y se controla varias veces al día la paramétrica de calidad de agua. Además, otro factor limitante es el manejo de los individuos para lo que el personal del acuario está muy bien formado.

Acuario de Gijón


Written by ar

Outubro 7th, 2010 at 7:44 p.m.

Células nai embrionarias dende unha fecundación in vitro (vídeo)

without comments

Cómo é a obtención de células nai embrionarias dende unha fecundación in vitro? Grazas a este vídeo da Casa das Ciencias, podemos ver unha explicación do proceso

Written by ar

Outubro 3rd, 2010 at 4:28 p.m.

Aliens dos fondos mariños

without comments

“Aliens dos fondos mariños” é un documental de divulgación científica protagonizado por polbos, os únicos animais invertebrados cunha intelixencia que lles permite resolver problemas e cambiar de estratexia en funcións dous resultados acadados.

O documental, en alta definición, segue a dous equipos de biólogos marinos que investigan a estas escorregadizas criaturas. Foi rodado en gran parte no Aquarium Finisterrae da Coruña; tamén se filmaron interesantes experimentos e secuencias noutros lugares do mundo, como Canadá, Italia, Mónaco ou Indonesia.

É unha produción franco-canadense, dirixida por dous expertos cinematógrafos, avalados por quince anos no equipo de “Mundo submariño” de Jacques Cousteau, John Jackson e Jerome Julienne. Estiveron apoiados polo tamén experto documentalista e biólogo Juan Antonio Romero, quen ademais de traballar dez anos con Cousteau, foi xefe de bioloxía de varios acuarios e colaborador habitual da BBC Natural History Unit (participando en series como Blue Planet, entre outras). Asimesmo, ás imaxes submariñas foron filmadas por Roberto Rinaldi, considerado hoxe en día como un dos mellores cámaras submariños do mundo.

Vía http://mc2paxinas.blogspot.com/

Written by ar

Setembro 15th, 2010 at 11:21 p.m.

O Parlamento Europeo estudará a ”destrución” do Courel

with 3 comments

O Parlamento Europeo admitiu a trámite unha denuncia presentada en marzo polo colectivo SOS Courel na que se criticaba o abandono por parte das Administracións española e galega do espazo natural da serra lucense.

No escrito remitido pola comisión de Peticións do organismo comunitario especifícase que a denuncia foi aceptada porque “as cuestións que se expoñen nela inciden no ámbito de actividades da Unión Europea”.

Entre os aspectos sobre os que alerta SOS Courel están, entre outros, “a especulación de intereses privados devastadores, o despoboamento intencionado coa retirada de servizos aos cidadáns, a destrución da paisaxe e a mala utilización dos Fondos Europeos”. Na páxina da plataforma hai unha enumeración dos principais problemas que aburan a este espazo natural e dos que puxeron en sobreaviso ás autoridades comunitarias.

Agora, a Comisión Europea iniciará unha investigación preliminar sobre o problema. “Se Europa non pon remedio, O Courel deixará de estar habitado en menos de 10 anos”, asegura o colectivo nun comunicado.

EL Progreso

Written by ar

Setembro 14th, 2010 at 3:44 p.m.