Ciencias

Coa polémica que se formou coa elección dos lugares que aspiran á construción do ATC (Almacén Temporal Centralizado), diferentes grupos ecoloxistas esgrimiron entre os seus argumentos un suposto perigo que levaría o ATC para a saúde humana. Existe perigo para a saúde humana? NON. En realidade o único perigo existente é a ignorancia e o medo que se inculca aos cidadáns para rexeitalo, pero tampouco é a panacea.

Almacén temporal de residuos de Borssele (Holanda) - Fotografía de Radio Nederland Wereldomroep

O pasado 23 de xuño, o Consello de Ministros aprobou o VI Plan Xeral de Residuos Radioactivos (PGRR), no que se destaca a prioridade da construción dun Almacén Temporal Centralizado (ATC), para albergar o combustible gastado das centrais nucleares e outros materiais procedentes do desmantelamento das mesmas.

Na actualidade unha parte gárdanse nas propias centrais e outra parte é enviada a Francia cun custo de preto de 40.000 euros diarios, pero chegará un momento onde non se poida albergar máis residuos nas centrais. Estímase que para 2013 a central de Ascó non poida albergar máis residuos nas súas piscinas.

Para a construción abriuse un prazo de solicitudes para ser sedes nas que pór o ATC, coa consecuente contrapartida económica algo clave para pobos pequenos e que perden poboación a un ritmo constante.

A construción do ATC supón un investimento total de 700 millóns de euros e, ademais, o municipio que o albergue recibiría 2,4 millóns de euros anuais do Estado, xa que a Empresa Nacional de Residuos Radioactivos (Enresa) entregará un total de 6 millóns de euros anuais que se dividirán da seguinte forma: un 40 por cento para o municipio (2,4 millóns) e un 60 por cento (3,6 millóns de euros) para o resto de municipios da contorna, é dicir, aqueles que se atopen na área nuclear que comprende doce quilómetros á redonda da localización final do ATC.

Na elección do emprazamento, participa, unha Comisión Interministerial que está encargada de remitir ao Goberno a proposta de emprazamento do ATC, tendo presente na selección do municipio elixido múltiples factores loxísticos, socioeconómicos e ambientais, así como os estudos xeolóxicos e hidroxeolóxicos dos terreos, que aseguren a estabilidade estrutural da instalación e a estanquidade hidroxeolóxica dos residuos.

O ATC español estará deseñado para un período máximo de 100 anos, espazo de tempo en que se deben implementar os estudos xeolóxicos e radiolóxicos necesarios para abordar o Almacén Xeolóxico Profundo (AGP), autentica solución definitiva para a xestión dos residuos nucleares de alta actividade.

Na actualidade xa funciona un AGP en México, no que se albergan os residuos de Estados Unidos, pero en España desde hai tempo están a analizarse diferentes emprazamentos.

O modelo de ATC español, será igual ao existente na poboación de Borssele (Holanda), aínda que cunha capacidade 10 veces maior.

HABOG, siglas que en holandés se corresponden a las españolas ATC, ha sido diseñado a prueba de terremotos de grado 6, inundaciones, explosiones de gas licuado, huracanes o al choque de un avión F-16.

El impacto radiológico "sería nulo" en caso de que ocurrieran cualquiera de esos fenómenos, ha asegurado el responsable de COVRA, quien ha explicado que los muros exteriores de hormigón armado tienen 1,70 metros de espesor.
El almacén, que está en funcionamiento desde 2003, está ubicado en Borsselle, una localidad de unos 20.000 habitantes, que alberga también la única central nuclear en funcionamiento de Holanda, además de una central térmica, otra de carbón, una fábrica de aluminio y una planta de fosfatos.

Habog tiene capacidad para albergar entre 600 y 700 toneladas de residuos radiactivos y está dividido en tres secciones: la recepción, donde son recibidos los residuos que llegan en ferrocarril o en camión; el área de tratamiento y el almacén propiamente dicho, en el que permanecerán los residuos durante un periodo de cien años.

El Mundo - Europa Press

Perigos para a saúde?

Nun principio, debemos de dicir que NON existe ningún perigo para a saúde humana pola instalación do ATC, a diferenza dunha central nuclear que si representa un perigo debido a posibles accidentes (a URSS ten un bo historial de accidentes en centrais) e por danos ao ecosistema, mentres que co ATC os perigos son mínimos.

Non hai ningún estudo que demostre o perigo para a saúde do ATC e en realidade son moitísimo máis perigosos os residuos que existen na fosa Atlántica, que durante os anos 80 foron lanzados ao mar polos holandeses e ingleses.

La primera expedición contra los vertidos nucleares en la fosa atlántica se realizó en 1981 en el "Xurelo" con 14 personas a bordo. X. Castro - Faro de Vigo

Os residuos foron lanzados en bidóns metálicos con cemento e en diferentes estudos a mediados dos 90 demostrouse que o substrato da costa galega estaba contaminada pola radioactividade procedente dos residuos.

E se alguén pensa que eran 4 bidóns está equivocado porque eran preto de 140.000 toneladas de residuos nucleares que se atopan desde hai 27 anos a 300 millas de Fisterra, na “Fosa Atlántica”, que son unha auténtica bomba de reloxaría que nos pode explotar en nada e os galegos non tivemos a oportunidade de dicir non.

Aínda que con todo, tamén debemos de dicir que pode representar algún problema o transporte até o lugar onde se poña o ATC, pero é un risco similar ao que existe na actualidade co traslado dos residuos a Francia.

Estamos de acordo que a Enerxía nuclear ten os seus riscos e a longo prazo é mala, pero iso é outro tema. Que facemos cos residuos que se xeran na actualidade? Mandámolos ao fondo do Atlántico como os holandeses?

Iso é algo que nunca din as organizacións ecoloxistas e neste momento o ATC é a única medida posible, porque a alternativa é mandalo a Francia (pasámoslle o marrón a outro)

O único perigo que ten o ATC, é o medo da poboación inducido por organizacións contrarias á enerxía nuclear e que non valoran consecuentemente todas as alternativas.

PD: Se alguén pensa que son un pronuclear, nada diso xa que me parece unha enerxía daniña para os ecosistemas e con problemas a longo prazo, pero con todo, estou concienciado que o ATC é algo que non queda máis remedio que facelo.

Máis información en 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - - 10 - 11

Xeralmente escoitamos e lemos que os intermediarios e as súas marxes de beneficio son os responsables da grave crise que sofre o campo. Con todo, o campo sofre moitos máis problemas (e máis graves) que o dos intermediarios. Problemas como un envellecemento acelerado, prezos de gasóleos, fertilizantes, extensións pequenas para poder ser rendibles, importacións do estranxeiro e as marcas brancas, dependencia das subvencións...

O blogger kurioso expón nun post a cadea de prezos dun quilo de tomates desde o invernadoiro até a chegada a Madrid (cuns prezos diferentes aos que podemos atopar na maioría de cidades españolas, cousas da capitalidade e mellor economía).

No mesmo post, vemos como di que hai un incremento de 500% desde o campo até a cesta da ama de casa (algo que non llo imos a negar) pero desde logo o intermediario é a mínima parte do problema.

1 – Envellecemento

A poboación rural de Europa e en especial a de España atópase moi envellecida e cunha substitución xeracional mínimo. En torno ao 75% dos agricultores europeos teñen máis de 55 anos e o 30% máis de 60.

O secretario xeral da organización agraria ASAJA-Murcia, Alfonso Gálvez, destacou onte que ao redor do 60% dos agricultores da rexión ten máis de 55 anos e só un 5%, menos de 45, cifras extrapolables ao conxunto nacional, que falan dun «progresivo envellecemento do sector».

Hoxe Agro

A substitución xeracional das explotacións apenas chega ao 10-15% e na maioría dos casos, os novos propietarios asumen a titularidade debido a herdanza familiar ou porque xa axudaba na casa.

2 – Importacións do estranxeiro

O campo español está a sufrir nas súas carnes, o que sufriron hai tempo outros campos que recibían as exportacións a baixo prezo procedentes de España (lembremos os casos das fresas e os agricultores Franceses na fronteira con Francia).

Desde a irrupción das marcas brancas, vemos como as marxes de beneficio do pequeno agricultor están a reducirse aínda máis e estanlle causando gravísimos problemas.

As industrias transformadoras, con marcas moi arraigadas no mercado, deixan de recoller en granxas da comunidade - caso de Pascual- porque as súas vendas caeron e necesitan aprovisionarse de materia prima máis barata, que conseguen recorrendo aos excedentes doutros países. O pasado ano entraron en España 268 millóns de litros de leite xa envasada, proviniente na súa maioría de Francia e Portugal, sendo unha parte importante destas compras aos briks xa envasados, os correspondentes ás marcas brancas.

Segundo un informe ao que tivo acceso este xornal, á cabeza das importacións de leite xa envasada en marca branca sitúanse Mercadona (6 millóns de litros ao mes), Lidl (2), Día (2), Eroski (1,5) e Bonarea (3,5), unha cadea con presenza en Cataluña. Entre todas, suman uns 15 millóns mensuais, pero aínda se descoñece o que importan outras firmas.

LVG

Evidentemente un agricultor non pode competir coas patacas que veñen de Exipto á metade de prezo dos custos que teñen os agricultores en España ni competir con cartóns de leite francés a 40 céntimos, cando xa lle custa producir o leite uns 30 céntimos e iso sen contar todo o procesado posterior.

Deste xeito, o presidente de PROLEC denunciou que “moitos produtores están ao bordo da suspensión de pagos” e que dificilmente chegarán ao mes de maio si continúa a espiral de baixada de prezos ao produtor, que se sitúan ao redor dos 35 céntimos de media. A Federación reclamou a intervención da Administración ante a espectacular caída de prezos en orixe, superior ao 23% desde xaneiro até decembro de 2008, e cuxa previsión empeora aínda máis as cousas, xa que algunhas industrias anuncian baixadas para o primeiro trimestre do ano de até 0,036 euros/litro.

A responsable do MARM insistiu na importancia de asinar o contrato homologado coas empresas de subministración, “para dotar de estabilidade aos prezos e garantir as recollidas”. A Federación criticou as dúas fórmulas actuais para a negociación dos contratos “que deixan en inferioridade ao gandeiro” xa que se usa como mercado de referencia o de Francia, con prezos de produción máis baixos que os españois, “aínda que as súas axudas ao produtor son maiores”, asegura o presidente de PROLEC. Por iso, a Federación reclama “que se rectifique o contrato homologado para que contemple un prezo de referencia, que teña en conta os custos de produción, entre outros índices”, sen que iso supoña vulnerar a competencia.

A Federación insistiu tamén na necesidade de controlar a calidade do leite na industria posto que “o autocontrol non é suficiente para garantir a trazabilidad do produto”. PROLEC esixe a presenza dun veterinario no peirao das centrais leiteiras para que analice o 100% do leite entregado. Así mesmo, a Federación reclama un distintivo de calidade para o “leite producido en España”, con obxecto de que o consumidor coñeza a procedencia do produto e as súas calidades saudables e dispoña de máis elementos de xuízo para realizar a súa compra.

Agro Información

E son dous exemplos, pero poderiamos pór un exemplo con cada produto que se cultiva en España, podendo atopalo a metade de prezo noutro país (co transporte até España incluído).

E lembremos que á ama de casa dálle absolutamente igual de onde proveña o produto con tal de que sexa barato.

3 – Petróleo

A agricultura de hoxe en día, é unha agricultura cun alto índice de mecanización, xeralmente cunha máquina para cada tarefa e co seu correspondente consumo de gasóleo. Ademais debido ás necesidades de producir elevadas cotas e de non realizar unha agricultura ecolóxica, os campos cada vez necesitan máis fertilización química de orixe sintética.

Desta forma, co aumento dos prezos do petróleo e dos seus derivados, os agricultores ven como os custos soben, debido a un campo esgotado ecoloxicamente na maioría dos casos e a necesidade de tractores con gran consumo, a pesar da existencia dun gasóleo agrícola

Máis dun 33 por cento é o que creceu o prezo do gasóleo só no último ano. Si en marzo de 2007 pagabamos 0,62 euros por un litro de gasóleo, hoxe cústanos algo máis de 0,85. Unha subida que, sumada ao do resto de derivados do petróleo (fertilizantes, plásticos, envases…), pon en serias dificultades a numerosas explotacións agrarias.
Asaja León

4 - Unha granxa, un universo

Na gran maioría dos casos dos gandeiros españois, especialmente os do terzo norte peninsular, as explotacións son de pequena extensión, polo que é imposible poder competir coas grandes extensións francesas, xa que os custos redúcense ostensiblemente nas grandes extensións podendo producir maior cantidade e/ou maior diversidade de cultivos para alimentar ao gando.

En canto á agricultura, aos poucos as extensións vanse facendo máis grandes, pero na maioría dos casos, son insuficientes para poder competir cos produtos cultivados en grandes extensións polas grandes cadeas de distribución.

5 – Dependencia das subvencións

O campo europeo é un campo excesivamente subvencionado cos fondos da PAC. O problema da PAC, daría para outro post, pero debemos de dicir que eses fondos, están creado eurodependencia, ao depender dos fondos para producir. Coa eliminación dos fondos para 2015, o campo español enfróntase a unha arma de dobre fío:
- Producir en igualdade de condicións que outro agricultor europeo.
- Non teñen axuda de Europa.

6 - Intermediarios e prezos

E por último, os “malos malísimos” do pastel. Os intermediarios.

O mellor que poden facer os agricultores, é montarse eles mesmos a súa propia cadea de distribución e logo xa verá cando vexa que a marxe de beneficio queda en nada.

Porque o agricultor non se preocupa en todos os procesos até chegar ao consumidor, como darse de alta para vender esa mercadoría, rexistros e controis sanitarios, transportalo á cidade e mantelo en cámaras para evitar que podreza si o mercado queda lonxe, polo en caixas ben colocado, e lograr que existan fruterías que queiran mercadorías.

Agora pode vendelo directamente no mercado, pero entón non es agricultor que cultiva grandes extensións, es unha persoa que se saca uns euros a maiores.

Que se dan casos de que hai subidas de prezo desde o campo até a mesa é innegable, pero tamén é innegable a cantidade de procesos que necesita para que un quilo de tomates ou de mazá poidan chegar en perfecto estado até o consumidor.

É moi é queixarse, pero ningún quérese pór á obra con toda a cadea de produción.

Las autoridades europeas han decidido demandar al Estado español ante el Tribunal de Justicia de las Comunidades Europeas por las irregularidades que supuestamente ha cometido la Junta de Castilla y León durante la evaluación ambiental de las explotaciones mineras a cielo abierto de MSP, ahora Coto Minero del Sil, en Laciana.

Diario de León - Vía Intentando Cambiar el Mundo.

A minaría ó descuberto é unha das actividades máis prexudiciais para os ecosistemas, debido aos efectos que provocan a nivel geomorfológico, emisión de contaminantes, afección de augas... como de afección ás especies do hábitat por mortalidade, fragmentación de hábitats... De feito, as explotacións de minería están obrigadas a detallar un anteproxecto de restauración do ecosistema afectado para cando a actividade cese.

O problema de todas as minarías a ceo aberto, pasa que hai unha sobreexplotación do ecosistema, sen atender a criterios ecolóxicos e só atendendo a criterios económicos.

E en canto aos informes de Impacto Ambiental que realizan as Comunidades Autónomas, son de rir especialmente como é o informe do caso, permitindo a minería nun ecosistema único que alberga especies únicas como o Urogallo (Tetrao urogallus) e o Oso Pardo Cantábrico (Ursus arctos).

Nunha zona que está catalogada como Rede Natura 2000, LIC e Zepa, cando todas esas directivas son moi restritivas no referido a actividades económicas de alto impacto ambiental como é a minería.

El documento resulta demoledor con la Consejería de Medio Ambiente, autora de los informes de impacto ambiental de los cielos abiertos. Considera que sus autorizaciones no permitieron «identificar, describir y evaluar de manera apropiada los efectos de los proyectos». De haberlo hecho correctamente, la Comisión estima que las evaluaciones hubieran concluido que el promotor debe asegurar que «hay certeza» de que los cielos abiertos producen efectos negativos sobre estas especies.

El documento resulta demoledor en algunos de sus argumentos, como el relativo a la Directiva que protege la Red Natura 2000, en concreto el LIC y la Zepa Alto Sil. La Comisión considera que las consecuencias sobre el oso y urogallo cantábricos «no pueden solamente evaluarse en términos de destrucción directa de zonas críticas de esas especies, sino que deben tenerse en cuenta la mayor fragmentación, deterioro y destrucción de hábitats».

Para rizar máis o rizo, o 15 de Xaneiro a Junta de Castilla y León, autora do aberrante informe de impacto ambiental, aprobou o plan de recuperación e protección do urogallo cantábrico en Castela e León ¿?, especie que estaba afectada pola mina ao descuberto.

El plan de recuperación del urogallo cantábrico establece las áreas que tendrán la consideración de zonas de especial protección para la especie, localizadas en las provincias de León y Palencia, y con él se regulan las áreas críticas, declarando como tales aquellos territorios incluidos dentro del ámbito de aplicación del plan de recuperación que se consideren vitales para la supervivencia y recuperación de la especie. Asimismo, plantea erradicar el furtivismo, evitar la mortalidad accidental y compatibilizar la gestión de la actividad cinegética con la conservación del urogallo cantábrico.

Fundación DiCYT

Ligadas
- Revista Quercus

- Intentando Cambiar el Mundo

- MARM - ESTRATEGIA PARA LA CONSERVACIÓN DEL OSO PARDO CANTÁBRICO (pdf)

Logo do anuncio realizado por Zapatero no que se contempla subir a idade de xubilación, é moi bonito dicir que se xubilen ao 65 pero España sofre un problema de envellecemento brutal e segundo os datos do INE, por cada dez acodes en idade de traballar, en 2049 residirían no país case nove acodes potencialmente inactivas (menor de 16 anos ou maior de 64), o que significa que a taxa de dependencia elevaríase até o 89,6%, desde o 47,8% actual.

Por non falar de que as esperanzas de vida aumentáronse nos últimos anos chegando a medias de 80 anos, algo impensable hai 20 anos e nos últimos anos de vida é cando hai maior gasto sanitario, maior gasto de dependencia, etc... polo que a caixa non dá para tanto a menos que privaticemos o sistema de pensións algo moi moi malo. 

Cunhas perspectivas así, a España non quedará outra que subir a idade de xubilación si quere ter traballadores para pagar as pensións, tal e como están a facer outros países europeos.

Europa ya se está moviendo y muchos países, como los siguientes, ya han movido ficha, aunque no hay unidad en las edades ni en los años de ajuste:

Ler o resto da entrada »

No ano 2002, o litoral galego recibía toneladas de chapapote producido pola inoperancia do Goberno Autonómico e Estatal polo afundimento do Prestige. Para atraer aos turistas e mostrarlles que Galicia era algo máis que chapapote, o goberno autonómico da época, ideou unha campaña turística denominada “Galicia Viva”.

Até aquí nada estaría fóra do normal, salvo porque nesa campaña, Galicia sentiu celos de Australia.

O anuncio de Galicia “Viva” de 2003 feito para mitigar o efecto nefasto do Prestige incluía no apartado de grandes lonas para fachadas de Madrid e Barcelona, así como en anuncios a toda páxina e en cor en xornais de tirada nacional, unha paisaxe boscoso fotografado ese mesmo ano.

O problema é que se trataba dun eucaliptal (Eucalyptus globulus), que é o monocultivo dunha planta invasora introducida durante o Franquismo co apoio das celulosas e que afecta gravemente aos ecosistemas galegos.

A principios de agosto, en lo más crudo de los incendios en Galicia, un vecino llamaba a una radio para denunciar lo que a su entender era una de las claves de la catástrofe: «Han sembrado los montes de árboles de dinero rápido y lumbre fácil». ¿Qué quería decir con esto?

Pues lo que muchos critican en Galicia y en el resto del España: que gran parte del territorio no está tapizado de bosques auténticos, sino de apretadas plantaciones de especies comerciales con poca biodiversidad y propensas a los fuegos. Más del 70% de la superficie forestal gallega está poblada por el eucalipto azul australiano ('Eucaliptus globulus') y pinos como el de Monterrey ('Pinus radiata'), originario de California y usado en todo el mundo por su rápido crecimiento.

Galicia fue pionera en el siglo XIX en la entrada del eucalipto en España. Pero aquellas primeras siembras fueron casi una anécdota. El gran proceso de 'australinización' gallega se aceleró a partir de los años 40 y 50, cuando el Gobierno de Franco buscó nuevos rendimientos para un medio rural que se despoblaba. A las plantaciones en Extremadura, Huelva, Asturias y Galicia siguió la creación de fábricas de celulosa, pues la pasta de papel es el mejor destino para el eucalipto. La papelera de Ence se inauguró en Pontevedra en 1957 y hoy es el primer productor europeo y el segundo mundial de celulosa de eucalipto.

El Mundo

A resposta contra a cagada, non se fixo esperar, con decenas de chamadas e artigos en periódcios para protestar por mostrar esta paisaxe “tan natural” dunha especie invasora e que está a acabar coa paisaxe tradicional de Galicia de Carballos (Quercus robur) e Castiñeiros (Castanea sativa).

«Galicia viva»: canguros vivos

EN LAS ÚLTIMAS semanas, diferentes medios de comunicación dan cabida en sus páginas a una campaña de publicidad institucional que trata de promocionar el turismo rural en Galicia bajo el lema «Galicia viva, sensaciones vivas». Una de las fotografías más difundidas llama especialmente la atención por que muestra una casa -presumiblemente de turismo rural- en el medio de un mar de color verde. Si uno se detiene unos segundos sobre la fotografía ve con estupor que se trata de una plantación de eucaliptos. Desde luego, la campaña produce sensaciones , pero de espanto.

Vamos a ver, ¿alguien se puede imaginar una campaña de promoción de nuestra tierra mostrando una granja de avestruces o de nuestra gastronomía mostrando un plato de canguro? No. Pues eso es ni más menos lo que nos muestra esa foto, un cultivo de una especie australiana utilizada para fines industriales. Evidentemente se puede argumentar que la foto muestra la realidad, pero yo no he visto campañas que traten de promocionar el turismo mostrando los barrios más abandonados de nuestras ciudades ni, dicho sea de paso, los efectos del chapapote en nuestras costas por impresionantes que pudieran ser las imagenes. La pregunta es evidente: ¿por qué esa foto? ¿por qué no muestras de nuestros bosques autóctonos, de la fraga del Eume, de los Ancares, del Courel, en donde por cierto también hay alojamientos de turismo rural?

La respuesta es clara. Bajo esta anécdota, aparentemente sin importancia, hay una cuestión de fondo que sin darse cuenta nos muestran los responsables de la campaña, que es la nula consideración que para ciertos sectores del país tiene nuestro patrimonio biológico. Eso sí lo refleja la fotografía; es una cuestión de cultura y de sensibilidad, y lamentablemente esto no es tan común. Vivimos en una latitud que posibilita que nuestros bosques estén dominados por robles, abedules, etcétera, árboles de hoja caduca que conforman un paisaje con mil caras a lo largo del año. Las formas, los colores, los paisajes cambian; disfrutamos con las estaciones y exigimos que esa sea la seña de identidad de nuestra tierra y no un paisaje estático del que sólo el fotógrafo podría decir en que estación del año se hizo la foto. ¿Tan difícil es entenderlo?

Termino ya. En los últimos días me han llamado varios compañeros sorprendidos por la citada fotografía, que al parecer es motivo de comentarios jocosos en distintos centros de investigación de nuestro país; también me consta que sirve de ejemplo negativo en algunas aulas universitarias. Me he comprometido, y cumplo con estas líneas, a solicitar públicamente que la foto se complete con la presencia de un hermoso canguro vivo que sin duda atraerá más el turimo. Así esa estampa gallega quedaría completa.

Javier Guitián, Coordinador del Departamento de Botánica de la USC

- Ateliê Geográfico
- El Mundo

El País

Máis de 50.000 personas, colapsaron Santiago de Compostela nun día laborable na defensa do galego e o señor Núñez Feijóo, aínda segue dicindo que só estaban os nacionalistas.

Para que o saiba o señorito Núñez Feijóo:

A FAVOR: PP, Confederación de Asociaciones de padres de Centros concertados (Congapa).

EN CONTRA: CIG, STEG, CCOO, UGT, ANPE, Nova Escola Galega, Asociación Socio-Pedagóxica Galega (AS-PG), Asociación de Pedagogos de Galicia, Comités Abertos, Sindicato de Estudantes, Iesga, Agir, Galiza Nova, Xuventudes Socialistas, Esquerda Unida Mocidade, Mocidade pola Normalización Lingüística, Foro da Mocidade, Federación de Centros Públicos de Galicia, Federación Española de Centros Religiosos de Enseñanza, PSOE, BNG, Terra Galega, EU, FPG, RAG, As 3 Universidades Galegas, xuristas...

Malmequer

Fotografía de ESCAPA

Ata cando seguerá sen escoitar ó pobo?

Fotografía de Tomas R Vigo

Os que seguen o diario Público, seguro que moitos días leron portadas nas que se critica a actitude de empresarios que deixan sen pagar as nóminas ou que pon na puta rúa a traballadores, como Díaz Ferrán ou de moitos outros ligados á dereita.

Chócanos a actitude de criticar ao resto e non criticar os posibles despedimentos na Voz de Asturias, xornal que será comprado pola Editora de Público. O meu comentario é demagóxico, pero máis demagóxica é a actitude de Público queixándose dos despedimentos noutras lares.

Grupo Zeta ha firmado un preacuerdo de venta de su periódico La Voz de Asturias con Mediapubli, editora del diario Público.

La compra deberá ratificarse antes del 28 de febrero, y una de las condiciones será la reducción de la plantilla del diario asturiano mediante un Expediente de Regulación de Empleo (ERE) que podría alcanzar hasta al 60 por ciento de los 66 empleados de la cabecera, según ha informado la Asociación de la Prensa de Madrid (APM).

Más en 233 Grados

Logo, o Diario Público mostrará a toda páxina os despedimentos nas empresas de Díaz Ferrán ou nas do político de quenda favorable á dereita.

Por outra banda, moi seguro que o seu anterior Director, o coñecido blogger Ignacio Escolar non realizará un post queixándose dos despedimentos. Se fose un empresario da dereita, saberiamos á perfección o diñeiro que gaña, si paga ou non paga impostos, etc...

Non hai que morder a man que che dá para comer.

PD: Tamén poderiamos falar do seu "defensa" da cultura libre, pero que logo editen o diario con Copyright a diferenza da Rexión ou 20 Minutos. Iso será asunto para outro día.

Ademais das fotografías nos medios escritos e na tv, grazas ós usuarios da rede Flickr, comézanos a chegar fotografías da zona, especialmente as tomadas pola ONU na zona.

A grúa de carga totalmente desprazada

Os contedores de carga no medio do mar

Pazo presidencial

Antes do sismo

Logo do sismo

Os cadáveres cubertos polas mantas, cóntanse a milleiros

As primeiras axudas

Os nenos sempre son os máis desfavorecidos

Fotografías de 1 - 2 -3 - 4

Aínda que só foron unhas folerpas, hoxe Domingo día 10 de Xaneiro, pequenas folerpas de neve caeron sobre Vigo. Algo que non ocorría dende 1987.

Fotografía de e-costa

Onte coñeceuse que a nova Xunta, derrogou o marco lexislativo de protección da Costa realizado na lexislatura polo bipartito na Xunta.

No anterior marco lexislativo, a protección da costa estaba en preto de 86.000 hectáreas e na prohibición de construír nos primeiros 500 metros de costa.

O novo borrador do Plan de Ordenación de Litoral da Xunta, acaba con esa protección, reducíndoa á metade (de 86.000 pasamos a 46.000 hectáreas) e a partir de Maio, a Xunta levantará de forma parcial a restrición de construción nos 500 metros de costa.

El documento fijará obligaciones para 2.100 kilómetros cuadrados de territorio, lo que supone el 7,2% de la superficie de toda Galicia. Sin embargo, de esos 2.100 kilómetros (...) el documento unicamente protege por completo 650 kilómetros cuadrados: 450 correspondientes a ámbitos de valor natural vinculados a la costa o a su paisaje y 200 en el entorno de ríos vistos como corredores naturales que dan continuidad. El resto de superficie se corresponde con 460 kilómetros cuadrados destinados a “mejora ambiental y paisajística”, una categoría ambigua y poco definida, y los mil kilómetros cuadrados (...) destinados a lo que la Xunta denomina “ordenación”. En la práctica, toda esa superficie, la mitad de la que gestiona elplan, quedará abierta a su urbanización con alguna de las figuras que establece la Lei do Solo.

Xornal De Galicia, vía Alecto

Isto é o que ocorre cando o conselleiro de Medio Ambiente, Agustín Hernández, é un antigo cargo dunha construtora.

La Xunta en funciones ha abierto un expediente al ex director xeral de Obras Públicas, Agustín Hernández, por incurrir en una“infracción grave” a la Ley de Incompatibilidades al trabajar para varias constructoras justo después de cesar en su cargo en la Consellería de Política Territorial.

Faro de Vigo

Máis en El País - Radiodifusión - A Nosa Terra -