Ciencias

Enerxías renovables, bioloxía, ciencias, política, historia, opinións…

Fútbol en galego: Sae á escea, a Revista Kubus. Benvidos

without comments

Acaba de saír á escea, a nova revista Kubus, unha revista galega e en galego sobre o mundo do fútbol. Deixovos a posibilidade da súa lectura online. De momento a web non a teñen preparada, pero os poden seguir en Twitter en @revistakubus ou en Facebook en Revista Kubus

Open publication – Free publishingMore futbol

Written by ar

Abril 14th, 2012 at 10:12 p.m.

O estaleiro vigués Freire bota o oceanográfico máis avanzado do mundo

without comments

O estaleiro vigués Freire procedeu hoxe á botadura, a porta pechada, do “Discovery”, o buque oceanográfico máis avanzado do mundo cuxa construción encargouna o Instituto británico de investigación ambiental (NERC) por 85 millóns de Euros para a renovación do anterior RSS Discovery, en funcionamento desde 1962

O buque deseñado pola empresa norueguesa Skipsteknisk AS; que tamén deseñou o RSS James Cook, ten  99,70 metros de eslora, unha manga de 18 metros e unha capacidade para 52 persoas, 28 delas científicos. Tras a botadura realizada no día de hoxe, o prazo de entrega definitiva ao NERC, será para Xuño de 2013 e dispoñible para a ciencia en 2014.

 

Discovery

O novo oceanógráfico RSS Discovery, é actualmente o oceanográfico máis avanzado que pode existir no mercado, ao incorporar os últimos avances tecnolóxicos e converténdoo en referencia mundial. Para o Consello de Investigación do Medio Ambiente Natural inglés, armador do novo laboratorio flotante, trátase dunha unidade de substitución do vetusto RSS Discovery construído en 1962.

O buque, ten 6 laboratorios (un principal, un para fins múltiples, outro na cuberta, un laboratorio químico e outro ambiental, así como un laboratorio de bioluminiscencia) e ademais incorpora un laboratorio de medición de salinidade. O buque, disporá tamén dun ROV.

A tecnoloxía que incorpora o Discovery, convérteo na plataforma ideal de investigación de problemas ambientais; especialmente os relativos aos cambios nos océanos e a súa relación co cambio climático, o cartografiado de deslizamientos submarinos e de terremotos así como o estudo de ecosistemas únicos e descoñecidos do fondo submarino.

Neste vídeo dunha reportaxe de onte en TVG pódese ver parte do barco xa que a botadura foi a porta pechada.

 

Estaleiros Freire e oceanográficos

El Astillero vigués de Freire, recibiu, o encargo en maio de 2010 tras gañar un concurso internacional ao que se presentaron 22 estaleiros de todo o mundo xusto no momento no que a crise comezaba a apremar ao naval vigués polo tax-lease. Entre este mes de Abril e o verán, resolveranse outro tres concursos para a construción de diferentes oceanográficos con países africanos, árabes e con Venezuela.

El Astillero, foi o encargado de construír e de botar en 2006 o “Sarmiento de Gamboa” para o CSIC de España, converténdoo no buque oceanográfico máis avanzado do organismo científico español, ao ser o primeiro buque oceanográfico español que pode traballar con ROV’s (Remote Operated Vehicle) de altas profundidades e con AUV’s (Autonomous Underwater Vehicle). Recentemente, este buque xunto co “Ramón de Margalef”; tamén construído en Vigo pero nos estaleiros Armón, foron os encargados do seguimento do volcán submarino do Hierro.

 

Foi precisamente grazas á construción do Sarmiento de Gamboa, o que lle serviu ao estaleiro para lograr ser unha referencia mundial na construción deste tipo de buques, logrando pouco despois contratos de construción de buques oceanográficos para a Universidade de Catar.

O Sarmiento de Gamboa, tamén serviu para que en 2008 o Goberno de Venezuela encargase ao estaleiro Freire en colaboración co tamén vigués de Vulcano, tres buques oceanográficos das mesmas características que o buque español. A función principal destes oceanográficos encargados pola Mariña Venezolana, será a de apoio loxístico e científico ao labor de prospección e procura de petróleo dos buques sísmicos que tamén formaban parte do contrato.

En 2011, entregou o oceanográfico “Pegaso”,  o buque de investigación mariña privado máis avanzado do mundo e foi encargado por Alejandro Burillo Azcárraga, magnate do sector das telecomunicacións en México cunha eslora de 73,5 metros, manga de 13 e unha autonomía de 10.000 millas náuticas cunha velocidade máxima de 17 nós. O barco pode albergar até 32 persoas.

O barco, máis parecido a un iate de luxo que a un buque oceanográfico, forma parte do Grupo Pegaso, unha das numerosas sociedades que compoñen o armazón empresarial da familia Azcárraga para poder ser charteado a universidades e centros de investigación mariña do todo o mundo.

Unha das curiosidades deste barco, é que nunha das cubertas principais ten unha vivenda de gran luxo de 120 metros cadrados ademais de que o barco alberga un pequeno submarino de nove metros de eslora construído en Trieste (Italia) así como un helicóptero grazas a unha plataforma de aterraxe deslizable.

Para a construción do Pegaso, empregáronse estritas medidas de seguridade, coa habilitación de carpas nas bancadas para evitar que puidese ser visto desde o exterior do Estaleiro, situado no barrio de Bouzas debido ás cláusulas de confidencialidade do contrato.

Written by ar

Abril 7th, 2012 at 5:33 p.m.

Crónica do desmantelamento do TK Bremen na Bretaña Francesa

with one comment

Na noite do 15 ao 16 de Decembro, o cargueiro de bandeira maltesa TK Bremen, quedou encaiado na praia de Kerminihy preto de Lorient (Bretaña francesa) durante o temporal Joachim. Cunha tonelaxe de máis 2.000 toneladas, 109 metros de eslora e 220 toneladas de fueloil que rapidamente comezaron a saír e contaminaron a praia. As autoridades viron que o barco estaba moi danado como para ser reparado, polo que decidiron desmontalo, coa desvantaxe de que estaban nunha zona da Rede Natura 2000, polo que as precaucións incrementáronse.

 

IMGP4191

 

Fotografía en Flickr de bentanneau

 

Na medianoite do día 15 ao 16 de decembro, o buque TK Bremen con destino a Inglaterra, queda á deriva e pide axuda ao centro de CROS Etel cando se atopa a 2 quilómetros ao sur da da Ria d’Etel.

 

 Mapa de Préfecture Maritime de l’Atlantique

 

Os remolcadores con base en Lorient non poden saír do porto debido ó mal estado da mar (ondas de 5 a 7 metros de altura) e pasadas as 2 da mañá, o capitán acaba pedindo axuda á Prefectura Marítima do Atlántico para desaloxar o buque, sendo rescatados en diferentes quendas, os 19 membros da tripulación por un helicóptero NH90 Caïman da flotilla 33F da Base Aeronáutica Naval de Lanvéoc-Poulmic.

O remolcador de altura Abeille Bourbon con base en Brest recibe a orde de saír para tentar evitar que o buque parta, pero o TK Bremen queda á deriva durante máis de 2 horas e acaba encallando na mañá do 16 de Decembro na praia de Kerminihy onde foi arrastrado pola forte ondada producida polo temporal Joachim que afectaba a Francia e Alemaña neses días.

Vídeo de BFM.TV dende un helicóptero sobrevoando ao barco

O buque contiña 180 toneladas de fuel e 40 de gasoil que rapidamente se estenden pola praia que queda cuberta de hidrocarburos, a pesar dos labores dos servizos de emerxencias por estender barreiras co fin de evitar a polución, especialmente polas dunas e doas as rías próximas, nunha zona catalogada de Natura 2000.

 

 

 Fotografía de TK Bremen – AP Photo – Mael Prigent –  Marine Nationale – Vía The Atlantic

 

O mesmo 16 de decembro co buque encaiado na praia, a ministra francesa de Ecoloxía e Desenvolvemento sustentable, Nathalie Kosciusko-Morizet, chega á zona para coñecer a situación de primeira man e o día 19, o ministro de Agricultura e Pesca Bruno Lle Maire, chega á Ria d’Etel para coñecer a situación na que se atopan as bateas de mexillón e os cultivos de ostras

O 20 de decembro, as autoridades francesas despois de analizar os danos que se produciron no buque, deciden o desmantelamento in situ do buque xa que é imposible sacalo da zona sen que se parta en dúas.

Nos primeiros momentos, a Mariña Francesa comeza o proceso para evitar a contaminación co baleirado dos tanques, pero este labor pásaa a realizar a empresa holandesa Smit, especializada neste tipo de labores xunto con Lles Abeilles International, nunha operación no que o acceso aos tanques estaba seriamente dificultada debido á zona na que se atopa (unha zona de especial protección ambiental).

O 23 de decembro termínase o baleirado dos tanques e de limpeza da praia, momento no que se pecha ao público para realizarse o desmantelamento, que é realizado pola empresa holandesa Europe Déconstruction, que tamén realizaron o desmantelamento do Rokia Delmas en 2006 e do MSC Napoli en 2007.

Os traballos inícianse o 26 de Xaneiro, onde van traballar 40 operarios durante día e noite, para que en 2 semanas, non quede rastro do buque. A operación de desmantelamento estímase nun custo de 10 millóns de euros.

 

 Foto de Préfecture Maritime de l’Atlantique

 

 Fotografía de Le Figaro.fr

A importancia de que o desmantelamento fose o máis limpo posible, débese a que a praia de Kerminihy atópase nunha zona de dunas, pertencentes á rede europea Natura 2000, ademais de que a zona de Lorient na que se atopa, é unha zona coñecida por ter un importante sector mexilloeiro e de cultivo de recoiro, polo que a importancia de evitar unha marea negra e a existencia de metais pesados na auga, era vital.

O consello xeral de Morbihan vaise a acudir como parte civil nun xuízo para pedir responsabilidades á armadora e paguen o custo das operacións de limpeza da praia e desmantelamento do buque.

Segundo publicou a organización ecoloxista Robin deas Bois e posteriormente confirmado por Le Monde, o buque, construído en Corea do Sur en 1982, presentaba importantes deficiencias na estrutura.

Desde 1999 e nunha trintena de inspeccións, detectouse en 2000 problemas na seguridade da navegación, corrosión en 2001, faltas no mantemento dos equipamentos en 2003 e entre 2004 e 2005 diferentes faltas en prevención de accidentes. En 2006, o buque non puido partir dun porto ruso debido a importantes deficiencias en materia de seguridade ata que foron reparadas.

En 2010 nunha inspección en Ucraína detectáronse 6 deficiencias en seguridade contra incendios, seguridade na navegación… pero o buque puido partir. A última inspección foi o 24 de Novembro de 2011 tamén en Ucraína, e atopáronse deficiencias no equipamento contra accidentes e na estabilidade da estrutura do buque.

Recomendado a reportaxe fotográfica de 29 fotografías de The Atlantic co proceso completo

Máis información

Cedre – Tk Bremen – The Incident

Un cargo s’échoue sur la côte près d’Etel (56)

Wikipedia.fr – TK Bremen

Robin Des Bois – TK Bremen

Salvaging the TK Bremen

Malmené par la tempête, un cargo s’échoue en Bretagne

Cargo échoué : l’armateur sommé de réhabiliter le site

Le cargo échoué en Bretagne sera sûrement démantelé

Le démantèlement du cargo échoué en Bretagne a débuté

Le capitaine du “TK-Bremen” est devant la justice

TK Bremen. Le démantèlement terminé, le site va pouvoir être nettoyé

TK Bremen: le Morbihan partie civile 

Les inspections du “TK Bremen” soulignaient des déficiences de structure

Written by ar

Xaneiro 30th, 2012 at 7:06 p.m.

Polémica cancelación da fábrica de baterías de Nissan en Portugal

without comments

Nissan acaba de anunciar a cancelación da fábrica de baterías para coches eléctricos en Portugal que ía supor un investimento de 156 Millóns e preto de 200 postos de traballo. Segundo Nissan, non necesita novas fábricas de baterías, xa que co catro que teñen son suficientes. Outra das causas, é que do custo total, 44,2 millóns corrían a cargo do goberno luso que agora se bota atrás porque a Troika non lle permite ofrecer incentivos fiscais a empresas. En 2008, Portugal anunciara un ambicioso plan de fomento do coche eléctrico con Nissan como beneficiaria.

 

Antecedentes

En 2008 Portugal anunciaba o acordo co consorcio Renault-Nissan para promover o coche eléctrico mediante a creación dunha gran rede de postos de recarga (320 para 2010 e 1.300 para 2011) e amplos incentivos fiscais para a compra dos coches, tanto no prezo de compra como no pago de impostos nos anos posteriores á compra co obxectivo de que no 2011, o 20% da frota de automóbiles do país fosen de emisións cero.

No marco de todo este ambicioso plan de fomento do coche eléctrico, o pasado 11 de Febreiro, o Chief Operating Officer de Nissan, Toshiyuki Shiga e o entón presidente José Sócrates, anunciaban a creación dunha fábrica de baterías eléctricas en Cacia ás fóra de Aveiro (Portugal) nun ambicioso proxecto que suporía o investimento de 156 millóns de euros e a creación de 200 postos de traballo directos.

Portugal, partía cunha gran vantaxe con respecto a outros países debido á súa privilexiada situación xeográfica e porque se trata do quinto produtor mundial de litio .

Nissan anuncia a cancelación da fábrica

Esta semana coñeceuse o anuncio da cancelación do proxecto de Nissan en Portugal. En declaracións á Axencia Lusa do portavoz de Nissan en Portugal, António Pereira-Joaquim, dixo que a alianza Renault-Nissan “decidiu suspender a fábrica de baterías eléctricas en Portugal porque, despois de analizar detalladamente o plan de negocios, chegouse á conclusión de que as catro fábricas repartidas por todo o mundo serían suficientes para os obxectivos da compañía para uns 1,6 millóns de coches eléctricos en 2016 en todo o mundo”.

“O Mundo cambiou moi rápido e Nissan tivo que tomar unha rápida decisión sobre o investimento que estaba a realizar en Aveiro, na fábrica para producir as baterías: fai quince días confirmouse a inviabilidade da fábrica en Aveiro para abastecer as baterías para as fábricas de Nissan en Turquía, Inglaterra, Barcelona e Estados Unidos, porque xa teñen subministración por outras fábricas do grupo que están a producir” segundo declarou a Expresso unha fonte de Nissan en Portugal. Nissan prefire fomentar a produción nas fábricas xa existentes en Sunderland (Reino Unido), Vama (Xapón), Smyrna (Estados Unidos) e Slinns (Francia), en lugar de abrir a nova fábrica de Aveiro.

Un dos problemas do investimento de Nissan en Portugal era que non estaba asociada a unha fábrica de vehículos eléctricos, polo que “como Xapón está a producir máis baterías do que inicialmente foi previsto, tense a capacidade para abastecer a produción anual de vehículos eléctricos, polo que os proxectos da fábrica de Aveiro son inviables”. As cifras máis baixas de produción serían dunhas 50.000 baterías anuais, nunha área de 20.000 metros cadrados de produción.

Con todo, para tentar saír da lea, o consorcio Renault-Nissan anunciou que estaría disposta a ampliar a fábrica de Renault en Cacia, no lugar no que se ía a construír a planta de baterías, aínda que sen confirmar a noticia.
Portugal e as axudas a Nissan

O Goberno Luso htivo que saír ao paso do anuncio de Nissan con dúas frontes de batalla.

Por unha banda, o Presidente da Agência para ou Investimento e Comércio Externo de Portugal (AICEP), Pedro Reis, aseguraba que non era unha cancelación porque “unha suspensión non é unha cancelación“.

“Hai que facer unha diferenza entre unha suspensión e unha cancelación, ou sexa, unha cancelación é algo definitivo, mentres que unha suspensión é colocar nun estado de hibernación esa mesma decisión”. “Nissan sinalou que Portugal é un país competitivo para a localización dos proxectos industriais e con boas condicións para atraer investimento, especialmente para o cluster do automóbil”.

Esta opinión é tamén a defendida tamén polo Ministerio de Economía e polo primeiro ministro Passos Coelho que dixo que Nissan non decidiu “cancelar” nin “deslocalizar” o investimento en Portugal, máis ben o que fixo foi “atrasar o investimento”.

Pola súa banda o secretario de Estado dos Asuntos Fiscais, Paulo Núncio, dixo que “o acordo asinado coa Troika impide ofrecer novos beneficios fiscais para manter o proxecto da fábrica”.

“O acordo asinado entre o Estado portugués e a ‘troika’ impide expresamente novos beneficios fiscais ou alargar os existentes”. O Secretario de Estado con todo, decidiu non facer comentarios ás contrapartidas que realizara o anterior executivo con Nissan e outras empresas antes de ter que ser rescatada pola Troika.

Dos 156 millóns de euros de investimento previsto por Nissan, o goberno luso poría 44,2 millóns de euros mediante investimentos do QNRE (Quadro Nacional de Referência Estratéxica) xa que o goberno de Sócrates declarara o investimento de Nissan como PIN (Proxecto de Interese Estratéxico Nacional).

A cualificación de PIN, garantía ao promotor do proxecto a máxima celeridade para a licitación e o acceso preferente a incentivos financeiros mediante créditos a interese cero así como beneficios fiscais por parte do Estado como ocorreu no pasado coa recente piscifactoría de Pescanova, pola que Portugal achegaba máis da metade do investimento a fondo perdido e en beneficios fiscais, pola que o grupo galego obtivo unhas axudas de 45 millóns de euros dos 140 millóns totais do proxecto.

A Câmara de Aveiro tamén beneficiara a Nissan coa devolución do 96% dos impostos correspondentes á fábrica (127.000 euros) e que agora provocou que pidan a Nissan explicacións.

A burbulla do coche eléctrico en Portugal

A pesar dos numerosos incentivos fiscais anunciados en 2008, Nissan só vendeu 92 vehículos Leaf (o modelo estrela do grupo automobilístico) entre Xaneiro e Novembro dos cales 42 foron comprados por empresas, ademais de que os pagos dos coches se facían con atraso.

Sen os incentivos fiscais, un Nissan Leaf ten un custo de 35.850 euros en Portugal, nun dos países cos salarios máis baixos da zona euro.

Por outra banda, a posta en marcha das electrolineras anunciadas en 2008 polo goberno, non levaron a cabo en tempo e forma. Segundo Nissan, faltan por instalar uns 50 postos de recarga rápida que terían que estar xa operativas en 2010.

Dentro do propio executivo recoñeceuse a existencia da burbulla do coche eléctrico na que viviu Portugal e o secretario de Estado dá Enerxía, Henrique Gomes, relativizou a decisión tomada pola empresa de cancelar o investimento á vez que recoñecía a posible burbulla: “A empresa ten tres fábricas de baterías en todo o mundo. Se considerásemos a produción máxima de Cacia, estariamos a falar dunha produción de 500.000 baterías en catro anos. Persoalmente non vexo onde habería mercado en Europa”.

Nas últimas semanas o Instituto de Engenharia de Sistemas e Computadores do Porto (INESC) tivo que cambiar a previsión de 250.000 coches eléctricos para tan só 50.000 (estímase que a cantidade real de coches exclusivamente eléctricos apenas chegue á metade) e o propio secretario recoñece que aínda nos atopamos nunha fase piloto na que o sistema eléctrico debe de cubrir os custos”.
Máis información

Governo não pode dar incentivos fiscais para a Nissan ficar em Portugal

Renault-Nissan suspende fábrica de baterias elétricas em Portugal

Nissan decidiu cancelar fábrica de baterias há duas semanas

Nissan cancela investimento de 156 milhões em Aveiro

Nissan decidiu cancelar fábrica de baterias há duas semanas

Nissan: BE pede esclarecimentos ao Governo sobre contrapartidas

Fábrica Nissan: Governo não pode dar incentivos fiscais para empresa ficar em Portugal – Secretário de Estado

Renault-Nissan avalia ampliação da actual fábrica em Aveiro

Fábrica da Nissan ia receber apoios públicos de 44 milhões

Nissan recebeu devolução de 127 mil euros

AICEP lê recuo da Nissan em Aveiro como “hibernação”

Acordo com a troika inviabiliza negociação com a Nissan

Fábrica da Nissan: não há nada que o Governo possa fazer

2008 – Renault-Nissan y Portugal firman un acuerdo para promover el coche eléctrico

Es la física, estúpido

Al coche eléctrico le falta chispa

Fábrica da Nissan já não vai para Cacia, Aveiro: comprem mais Qashqai

Written by ar

Decembro 14th, 2011 at 2:19 p.m.

David Beriain: Sea Bites (Percebeiros)

without comments

Written by ar

Decembro 6th, 2011 at 2:48 p.m.

Milleiros de persoas na marcha pola sanidade pública galega

without comments

Menor asistencia da agardada na marcha pola sanidade pública galega na cidade de Vigo na que se pediu a berros a dimisión da conselleira Pilar Farjas pola “política de privatizacións” que realiza a Xunta. Segundo a Policía Local e organizadores coinciden con case 10.000 persoas participaron na marcha, nada que ver coas máis de 40.000 da manifestación en Marzo do 2010. (Faro de Vigo fala de 3.000 persoas unha cifra moito máis aproximada á realidade)

A marcha partiu ás 20.00 horas da rúa Pizarro, fronte ao hospital Xeral, e tras percorrer a praza de España, Gran Vía, Urzáiz e Colón, culminou ante a sede administrativa da Xunta, na praza da Estrela. Encabezada por unha pancarta coa lema “SOS Sanidade Pública en Perigo, non á privatización'”, na manifestación participaron algúns líderes políticos como o alcalde vigués, Abel Caballero, ou o portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez.

Tamén os sindicatos representados nos comités dos diferentes centros sanitarios de Vigo; agás o sindicato Médico que decidiu absterse e diferentes coletivos da defensa da sanidade pública galega en especial os da ría viguesa.

Privatización do Novo Hospital.

Os manifestantes, reclamaban a non privatización do novo hospital vigués, que se comeza a construir en Beade, ademáis da recuperación do proxeto do hospital oncolóxico do Meixueiro e os módulos de investigación clínica do novo hospital.

O novo hospital de Vigo, inicialmente planificado durante o bipartito supuña un custe de pouco máis de 450 Millóns de Euros e case 1.500 camas.

O novo proxecto do governo Feijóo, supón a replanificación do proxecto, ó só ter 900 camas e un custe de 1.800 millóns de euros; no que se inclúe a concesión durante 30 anos dos servizos de lavandería, cociña e limpeza a empresas privadas, ademáis do peche dos hospitais Xeral, Nicolás Peña e Cíes.

Vídeo do BNG na Manifestación

Written by ar

Outubro 27th, 2011 at 9:50 p.m.

Caso de Ezequiel Mosquera: 10 meses sen unha resolución.

without comments

O mesmo día que se coñecía a suspensión a Contador, coñecíase o caso do entón ciclista do Xacobeo, Ezequiel Mosquera por Hidroxietil, un suposto enmascarador da EPO. Desde entón, o caso Contador foi voando, podendo competir en Giro e Tour, mentres que o de Mosquera parouse a pesar de que tanto a AMA como a Axencia Española Antidopaxe avalaron a súa inocencia. Por que a tardanza nun e as presas noutro?

Ezequiel Mosquera

Fotografía en Flickr de Rafael Uñach

O pasado 30 Setembro de 2010, a UCI informaba que se suspendera temporalmente ao ciclista español, Alberto Contador. Este mesmo día, José Ramón da Morena (Cadena Ser) avanzaba que dous corredores do Xacobeo, un deles Ezequiel Mosquera, que deran positivo na Volta a España. A UCI, ao pouco de saír a noticia, saca un comunicado informando de que “non foron suspendidos, pero se lles detectou unha sustancia prohibida”.

Naquel momento as cámaras e os micros volveron sinalar á dopaxe no ciclismo, sinalando aos “tres novos dopados”, aínda que cun deles moita prensa xa se aventuraba a dicir que non era certo o que dicía a UCI de Contador, crendo ao detalle o que dicía o pinteño.

Ese mesmo 30 de Setembro, Ezequiel Mosquera ofrece unha rolda de prensa no Concello de Teo, remarcando a súa inocencia ante a noticia que se coñeceu declarando que tiña a conciencia tranquila ante o que se coñeceu.

“Non teño por que facer barbaridades porque teño un contrato que me custou moito traballo chegar a el. Ademais teño asinado desde o primeiro día de descanso da Volta a España. Non tiña por que cometer este tipo de tolemias”, dixo Mosquera na rolda de prensa.

“Estou mirando a ver que é e como puido saír aí, porque, a realidade é que a descoñezo totalmente, non o digo por dicir, pola típica frase que se di nestes casos”, manifestou o galego, que finalizou segundo na clasificación xeral da Volta.

A partir deste momento, iníciase o habitual proceso nestes casos, aínda que no caso de Ezequiel, por ordes dos seus avogados, déixase que o tema leve exclusivamente mediante a petición das probas pertinentes de contranálisis ante a UCI cun percorrido pouco mediático, a diferenza do caso Contador, o que fixo que crecesen as sospeitas nalgúns xornalistas, “deixando de lado” ao ciclista do xa Vacansoleil.

E así, ata agora, a pouco menos dunha semana para que comece A Volta España, o ciclista aínda non coñece cal é o seu futuro.

O Hidroxietil starch

A UCI comunicou que na etapa do 16 de setembro atopouse nunhas análises de Ezequiel Mosquera e David García, unha sustancia chamada hidroxietil starch, que aínda que está prohibida, non é considerada como droga. O Hidroxietil starch trátase dun derivado do almidón normal, que funciona como un diurético para favorece a perda de líquido podendo servir como enmascarador de posibles transfusións ou para non detectar que o ciclista tomou EPO.

“A sustancia, en si, é unha sustancia considerada non específica, que estea tipificada como dopante. É unha sustancia que non leva unha sanción, pero si pode enmascarar outros produtos”, argumentou Mosquera na rolda de prensa do día 30. “A UCI ten medios para saber se detrás desa sustancia pódense enmascarar outras”.

Os médicos do Xacobeo manexaron a posibilidade de que os hidratantes tomados durante as calorosas xornadas da Volta, podían provocar uns resultados anónamlos nas análises de Mosquera e García, que negaron calquera inxestión consciente.

Para avalar este feito, os propios médicos do equipo e os corredores, afirmaron que foran sometidos antes e logo desa data a controis de EPO, non dando positivo, algo corroborado pola propia UCI e a organización da Volta.

Mosquera non deu positivo. David García, si.

O día 3 de Novembro, o laboratorio de Colonia da Axencia Mundial Antidopaxe (o mesmo que atopou o clembuterol a Contador) demostrou que Ezequiel non usou ningunha sustancia dopante, pero agora a investigación centrábase en saber se o hidroxietil detectado chegou por vía intravenosa, algo que si está prohibido e polo que si podía ser sancionado.

Según la Agencia Mundial Antidipaje, el hidroxietil no es una sustancia dopante, por lo que todo correría en favor de Mosquera, pero no así en el caso de David García, que días más tarde de conocerse la noticia, se supo que dio positivo por EPO y se arriesga a una sanción de dos años (menos, si colabora con la investigación). Es por eso que todavía no está del todo garantizada la limpieza de Mosquera.

Sin embargo, en el BOE se indica que el uso de hidroxietil está prohibido sólo si se ‘ingiere’ por vía intravenosa. El almidón está presente en alimentos y como excipiente en muchos fármacos. Según el diario gallego, es una cuestión de cantidades. Si son menores, el ciclista queda limpio; si la cantidad es elevada, de ha investigarse su procedencia.

Marca

A dilación do caso

Logo de coñecerse o informe da AMA, os avogados do corredor renuncian ao contraanálisis e envían unhas alegacións nas que demostran que non sempre o hidroxetil foi capaz de ocultar a utilización doutras sustancias como a EPO, quedando así en mans da UCI a posible sanción ao corredor que debía de enviar un informe ante o Comité de Competición da Federación Española (o mesmo que tiña que resolver o caso Contador) para que resolva o caso de Ezequiel.

Con todo, a UCI cala desde entón e cando os avogados de Mosquera chaman á UCI, dinlles que a resolución vai ser inmediata, pero mentres tanto o corredor non pode competir a pesar de ter licenza en vigor, xa que o Vacansoleil debido á presión que se xera decide apartar ao ciclista “para evitarse problemas coa poderosa UCI”.

Ante esta situación, en marzo de 2011, Ezequiel emite un comunicado reclamando á UCI que o caso arquívese, recordando que o hidroxietil starch, “non está considerada como sustancia dopante” e que por iso non está sancionado.

“La UCI confirmó por escrito a través de Ottille Morand (legal mánager) el pasado 18 de febrero cuál es mi situación: Como Mosquera no ha sido suspendido ni ha sido tomada ninguna decisión por la que se le declare un corredor no alineable en las competiciones, en estos momentos es libre para participar en cualquier carrera ciclista”, indicaba o comunicado de Mosquera.

“A pesar de que algunas voces hayan apuntado esa posibilidad”, añade, “el hidroxietil starch tampoco sirve como producto enmascarador de ninguna sustancia dopante, como bien quedó demostrado en otros casos en los que sí se detectó EPO a pesar de la presencia de hidroxietil starch”.

Nestes tempos, Contador xa se atopaba adestrando e competindo para participar o Xiro de Italia, que ía comezar en breve e que gañaría pouco despois, eliminando ou polo menos reducindo, as sospeitas da súa posible dopaxe por clembuterol, ao demostrar a súa fortaleza sobre a estrada e que as análises non se detectou absolutamente nada.

A UCI sabe falar

Logo de 6 meses de coñecerse a resolución da AMA (7 meses desde o positivo), o día 28 de Abril, a UCI envía á federación española que abra expediente sancionador ao corredor Ezequiel Mosquera, por positivo por éster de almidón; sustancia que aumenta o volume de plasma e prohibida cando se usa por vía intravenosa polo seu carácter enmascarador dunha manipulación sanguínea.

A Federación Española, en pleno balbordo co caso Contador, recibe a información da UCI e móstrase perplexa ante a tardanza da UCI no caso Mosquera, que se xustifica dicindo que se necesitaban estudos científicos, que finalmente non levaron a cabo.

Os avogados de Mosquera alegaban que debía de ser a federación probara que o almidón chegou ao seu corpo por vía intravenosa e para iso contaban cun estudo que demostraba a posibilidade dunha inxesta oral accidental, por exemplo uns cereais tomados no almorzo e que xa pasara casos noutros corredores.

A finais de Xuño, o Comité de Competición da Federación Española comunica que se atopa analizando o dossier (case 10 meses despois). Mentres cun, “púñanse as pilas” para dilucidar o problema o máis rápido posible, co outro, aplicábase o coñecido dito de “as cousas de palacio, van amodo”.

Unha vez acabado o Tour e co Comité de Competición decidindo, o pasado 28 de Xullo, o portal “Biciclismo” anuncia que a Axencia Española Antidopaxe (AEA), máxima autoridade en España na loita contra a dopaxe, emitiu un informe científico, no que constataba que “non hai posibilidade de definir a vía de administración” pola que o hidroxietil chegou ao organismo do corredor.

“La jueza instructora del caso Mosquera solicitó, según ha podido saber BiciCiclismo, un informe científico a la AEA, y también a la Unión Ciclista Internacional (UCI) y a los laboratorios de Colonia y Madrid, y en concreto la respuesta a tres preguntas, como una forma de ratificar o desmentir los argumentos empleados por la defensa del corredor:

1. ¿Es posible diferenciar la vía intravenosa de la oral?
2. ¿Sirve esta sustancia para mejorar el rendimiento?
3. ¿Puede estar esta sustancia en los alimentos?

La primera y fundamental de las preguntas formuladas es una cuestión determinante en el caso: ¿es posible diferenciar la administración de la sustancia detectada por vía intravenosa de una administración por vía oral? La pregunta resulta clave puesto que la sustancia detectada en la orina de Mosquera no es un producto prohibido ni dopante y sólo puede ser castigado en el caso de que se certifique de forma indiscutible que la vía de administración ha sido la intravenosa.

Desde un primer momento la defensa de Mosquera ha insistido en que nunca utilizó esa vía intravenosa. Ahora, la AEA reconoce que es científicamente imposible diferenciar una vía de otra, por lo que da la razón a los argumentos empleados por la defensa legal y científica del corredor español, que ya han solicitado reiteradamente que el caso sea cerrado para no seguir perjudicando la imagen ni la trayectoria profesional del corredor.

En el informe de la AEA se deja bien claro: “Los métodos de análisis en el laboratorio detectan de modo selectivo los productos de descomposición ácida de la sustancia en sí; no hay posibilidad a partir de los resultados de definir la vía de administración”.

Respecto a la segunda pregunta, “¿Sirve esta sustancia (el hidroxietilalmidón) para mejorar el rendimiento?”, la AEA aclara que “se tipifica como enmascarante” y que así lo recoge la normativa de la Agencia Mundial Antidopaje (AMA). Sin embargo, ninguna otra sustancia dopante ha aparecido en la orina del corredor después de los análisis posteriores.

Y sobre la tercera pregunta, “¿Puede estar esta sustancia en los alimentos?”, la AEA concluye que no frente a la tesis de la defensa de que considera que sí es posible.”

Biciclismo

Mosquera segue sen saber nada da súa resolución

Nos últimos días, Mosquera volveu aos medios; primeiro cunha carta aberta e posteriormente con entrevistas en diferentes medios de comunicación, onde reclamaba unha solución á Federación Española de Ciclismo para que dese por fin un resolución, á vez que se queixaba da falya de apoio que tivo en todo este calvario, aínda que á vez recoñecía que quizais se equivocaron ao non entrar ao xuízo público e deixar que o expediente resolvésese onde tiña que facelo (aínda que non contaban coa tardanza da UCI).

P. Durante un tiempo decidió no hablar del tema para no interferir en la investigación, ¿qué le ha hecho cambiar de opinión?
R. Decidí callarme porque mi abogado me dijo que era lo mejor, a pesar de que yo oía cosas de aquí y de allí. Pasan los meses y ves todo lo que se dice y la idea que se forma la gente, hasta que hace unos días oí al un director de una carrera que si no habían encontrado EPO es que quizás no lo hubiera y eso me hizo decidirme para por fin hablar del asunto. Es como un juicio público, que es lo peor, y creo que de esos ya he tenido bastantes en los meses de octubre y noviembre.

P. ¿Cómo explicaría a esa gente el hecho de no poder correr las carreras pese a no estar sancionado?
R. Ni yo me lo explico. A niveles muy altos no quiero ni pensar lo que pasa, sería una pérdida de tiempo. En mi equipo estaban conmigo y no entendían cómo era posible que me suspendieran por eso. Me animaron para seguir entrenando pero ya en la Vuelta a Andalucía vieron que no querían problemas.

P. Los resultados de los análisis de los laboratorios de Madrid y Colonia han dado negativo a cualquier sustancia dopante. Teniendo esto, ¿por qué cree que la resolución se ha demorado tanto? ¿A qué están esperando?
R. Esto es casi lo mejor de todo. Ellos mandan a analizar unas muestras en Madrid y lo cierran como negativo bajo los parámetros de la UCI con sello y firma. Después les piden unas muestras para Colonia sin decírmelo y tampoco encuentran nada. Si llegan a detectar un rastro o un subumbral de lo que fuera, me hubieran crujido vivo. Y no es porque no lo buscaran porque siete meses dan para mucho. Ahora lo que hemos pedido es saber quién pidió esas muestras y eso hace que se demore todo un poco más. Pero no sé qué hace falta para que se cierre el tema. Mi abogado me dijo que tenemos pruebas suficientes para absolverme, así que no lo entiendo…

Marca

A pesar de nunca estivo sancionado, non compite desde a Volta 2010 e vendo o panorama, posiblemente esta tempada xa non volva facelo.

Máis información

Hay otros dos posibles positivos en la Vuelta Ciclista a España

La UCI confirma que se investiga a Ezequiel Mosquera y David García

“No es positivo”

El clembuterol, un estimulante; el hidroxietil, un diurético para enmascarar

La AMA comunica a Mosquera que no se dopó

Mosquera agota su paciencia

Ezequiel Mosquera solicita que su proceso “sea archivado” y aclara “algunos detalles importantes”

Pepe Xagarós (ex responsable de comunicación del Xacobeo Galicia) – El “proceso” a Ezequiel Mosquera

La UCI ordena a la española expedientar a Mosquera

El Comité ya está analizando el dossier de Mosquera

Ezequiel Mosquera sigue parado y a la espera de una solución

La Agencia Española Antidopaje avala la inocencia de Ezequiel Mosquera

Carta abierta de Ezequiel Mosquera

Mosquera: “Nunca me explicaron por qué no puedo correr”

Written by ar

Agosto 13th, 2011 at 9:25 p.m.

Posted in Sen clasificar

Certificado o potencial antioxidante das verzas

without comments

Segundo os últimos resultados do proxecto da Misión Biolóxica de Galicia, dependente do CSIC, as verzas teñen un maior poder antioxidante fronte ao doutras Brásicas como o repolo, a coliflor, o brócoli, o asa de cántaro ou o nabicol de forma que o seu consumo habitual pode ser beneficioso para o organismo ao neutralizar os radicais libres relacionados con diferentes patoloxías cardiovasculares, inmunológicas, etc…

Na investigación, realizada ao longo de 2010 pola MBG, avaliouse e comparou o potencial antioxidante de varios cultivos hortícolas de brásicas como a verza (Brassica oleracea var. acephala), brócoli (Brassica oleracea var. italica Plenck ), repolo (Brassica oleracea var. capitata L.), coliflor (Brassica oleracea var. botrytis L.), asa de cántaro (Brassica oleracea L. var. costata DC. ) e o nabicol (Brassica napus L. var. pabularia (DC.) Rchb.).

Das cinco variedades de B. oleracea e da variedade de B. napus analizadas, a verza foi o cultivo que demostrou tiña un maior potencial antioxidante, seguido do brócoli, asa de cántaro, nabicol, repolo e coliflor.

Na mesma investigación, observouse que o potencial oxidante é maior cando a planta é nova (sobre os 2 primeiros meses do transplante) e que partes que habitualmente non se adoitan consumir como as follas que circundan as cabezas do repolo, teñen un elevado contido antioxidante.

Segundo Alicerce Soengas, unha das responsables do proxecto, se se coce en auga, como é habitual o seu consumo, deberíase de inxerir o líquido no que quedan estas propiedades antioxidantes, xa que o habitual é tirar este líquido.

Este tipo de estudos sobre a capacidade do potencial antioxidante xa se foron comprobando en diferentes ocasións, sabendo que conteñen un alto contido en Vitamina C, glutaminas e diferentes compostos fenólicos. (Recomendada lectura da tese de Carla Sara Ferreira de Sousa da Universidade de Porto, sobre o Perfil Metabólico e o Potencial Antioxidante de Brassica Olearacea var. Costata en PDF)

Nesta ocasión o que se realizou, é unha comparación entre diferentes tipos de plantas do xénero Brassica L., co fin de comprobar cal contén unha maior cantidade e calidade de compostos antioxidantes.

O consumo destas plantas, está amplamente estendido no Noroeste Peninsular, en especial en Galicia, Asturias e parte de León, formando parte da coñecida como Dieta Atlántica.

A importancia destes cultivos en Galicia, é tal que se ten constancia do cultivo destas variedades desde fai máis de 5.000 anos e nos últimos anos, estanse estudando en maior detalle polas súas supostas propiedades contra o cancro, a súa relación na capacidade inmunóloxica do individuo e polo seu valor nutritivo.

Segundo datos do MAPA do ano 2002, en Galicia, as coles (nome xenérico das variedades de B. oleracea) son a hortaliza por antonomasia, cunha superficie de 3.534 ha e cunha produción de 90.480 toneladas. (Valor agronómico dos cultivos de Brassica oleracea en Galicia PDF)

De momento estes datos, son parte das conclusións que deron a coñecer aos medios de comunicación, antes de preparar o artigo científico para publicar o artigo nas diferentes revistas especializadas.

Máis

Comunicado MBG – Las berzas tienen un elevado potencial antioxidante para el organismo

– Gómez Campo, C. Género Brassica – Flora Ibérica – PDF

Los poderes de la berza

La berza, fuente de juventud

La berza es un alimento muy rico en antioxidantes

– Valor agronómico de los cultivos de Brassica oleracea en Galicia – PDF

– Cartea, M.E.; Vilar M.;Francisco, M.; Lema , M. Velasco, P. Cultivo de Variedades tradicionales de Brásicas en la Agricultura Ecológica. Misión Biológica de Galicia (CSIC – Pontevedra)

Written by ar

Xullo 19th, 2011 at 9:28 p.m.

Seguimento dos lumes en Galicia (2011)

without comments

Neste mapa de Google Maps, pódese facer un seguimento los lumes existentes en Galicia neste 2011. A fonte de datos tentará ser sempre pública e contrastada, sendo fundamentalmente medios de comunicación, información oficial e datos do FIRMS Web Fire Mapper. Recordemos que o ano pasado, a Xunta non informaba dos lumes inferiores a 20 hectáreas, polo que este seguimento online feito por usuarios é clave para ter unha información completa sobre os lumes


View Incendios Forestais – Galicia 2011 in a larger map

Nesta ligazón a Xunta informa do risco de Incendio diario e no seguinte PDF sobre os medios dispoñibles para a extinción dos lumes

Written by ar

Xuño 30th, 2011 at 6:10 p.m.

Conxeladas as axudas á Investigación en Galicia

without comments

Seguindo a política redución de Gasto que leva aplicando a Xunta de Galicia, acábase de anunciar a conxelación de novas axudas á investigación en Galicia e a redución dos programas de investigación actuais.

O pasado martes 14 de Xuño, na Secretaría Xeral de Universidades da Xunta de Galicia, explicouse aos vicerreitores das tres universidades galegas, que xa se atopan transferidas as competencias en materia de Investigación desde a Consellería de Industria e desde a Consellería de Educación (Secretaria Xeral de Universidades).

Ao mesmo tempo, nesa mesma reunión, informouse aos vicerreitores de investigación sobre as previsións da Xunta no referido ás convocatorias que se esperan realizar ao longo de 2011.

Estas previsións resúmense en cinco puntos segundo o comunicado a Vicerreitoría de Investigación da USC; sendo o punto cinco o clave:

1 – Consolidación de grupos. Estase a resolver a recente convocatoria de grupos, e esperan sacar unha nova convocatoria de grupos este ano para ‘grupos preconsolidados’.

2 – Sairá unha convocatoria de contratos predoutorais (posiblemente a principios de Xullo), dentro do plan I2C, que substitúe ao antigo plan INCITE.

3 – Sairá unha nova convocatoria para estancias, pero só para os contratados María Barbeito e Anxeles Alvariño.

4 -Sairán as prórrogas dos programas Parga Pondal, Isabel Barreto e María Barbeito correspondentes ao anterior plan INCITE 2006-2010.

En concreto, a Consellería de Educación comprometeuse onte ao financiamento da consolidación, durante tres anos, de todos os investigadores do programa Parga Pondal contratados polas tres universidades galegas.

Segundo o comunicado da Xunta

“A Consellería de Educación anunciou que financiará durante tres ano a aqueles investigadores procedentes do programa Parga Pondal, e que estean contratados de xeito estable polas universidades galegas. Vázquez Abad sinalou que estas axudas supoñen un investimento de 1.118.000 non ano 2011 para a consolidación de 26 investigadores que levan contratados desde ou 1 de xaneiro de 2010 ata ou 1 de xuño do presente ano. Cómpre destacar que 4 destes están contratados pola Universidade dá Coruña; 6 pola de Vigo; e 16 pola de Santiago de Compostela.”

5 – Non se convocarán novas axudas para proxectos de investigación, nin axudas para agrupacións estratéxicas, nin contratos posdoutorais, nin de tecnólogos.

É este último punto, o que máis ou menos se esperaba pero non desta forma, cunha conxelación total ás novas axudas á investigación, xa que había a esperanza de que se convocase algunhas novas axudas.

Algo parecido ocorreu co programa Manuel Colmeiro, creado polo Bipartito e no que se anunciou recentemente que só se manterían un total de 15 prazas, moitas menos das que existían. A argumentación da Dirección Xeral de I D, é que o anterior goberno bipartito sobredimensionou os seus programas de recursos humanos.

Xa no mes de Decembro, os investigadores das Universidades galegas concentráronse ante todas as sedes da Xunta en Galicia para protestar por devandita situación

Written by ar

Xuño 21st, 2011 at 6:59 p.m.